Η ανησυχία μιάς αδιόριστης φιλολόγου

ΤΗΝ ανησυχία της για την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς εκφράζει η κ.
Αμαλία Τσελέντη, αδιόριστη φιλόλογος, από τη Θεσσαλονίκη:

«Ανησυχώ και για μένα, γιατί στα 32 μου χρόνια βρίσκομαι στην ίδια κατάσταση
με αυτήν που ήμουν πριν από δέκα, απλώς τώρα είμαι μεγαλύτερη, κουρασμένη και
πολύ φοβισμένη για το μέλλον. Ανησυχώ, γιατί είμαι ακόμη μια αδιόριστη
εκπαιδευτικός, ίσως ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγήν για τα παιδιά που κάθε
χρόνο δίδασκα ως αναπληρώτρια σε διάφορα σχολεία της Ελλάδας. Ανησυχώ, γιατί
χρόνια τώρα εγώ και οι συνάδελφοί μου συντηρούμε την “κατάπτυστη” παραπαιδεία
και συντηρούμαστε από αυτήν, αφού δεν ξέρουμε κάθε χρόνο αν, πού και πότε θα
υπηρετήσουμε ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι. Ανησυχώ, γιατί καλούμαστε να
κριθούμε ως άξιοι εκπαιδευτικοί με μία ολιγόωρη εξέταση και δεν αναγνωρίζεται
η προσφορά, η πείρα και η δεδομένη αγάπη μας στο επάγγελμα.

Ανησυχώ, γιατί οι γονείς των παιδιών δεν υψώνουν φωνές διαμαρτυρίας.

Ανησυχώ, γιατί οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών με την ανοχή τους
επιτρέπουν τη συνέχιση της κατάστασης.

Ανησυχώ, γιατί πολλοί μόνιμοι εκπαιδευτικοί ανησυχούν μόνο για οικονομικά θέματα.

Ανησυχώ, γιατί η τέταρτη εξουσία (Τύπος έντυπος και ηλεκτρονικός) δεν δίνει
την ανάλογη σημασία.

Ανησυχώ, γιατί δεν φαίνεται να ανησυχεί κανείς.

Και θέλοντας να προλάβω την οποιαδήποτε παρεξήγηση, δηλώνω υπευθύνως ότι
στόχος μου δεν είναι ερμηνεύοντας την ψήφο μου να αντιπολιτευθώ τη σημερινή
κυβέρνηση ­ η οποία μπορεί να κριθεί στο μέλλον ως μία από τις καλύτερες για
το έργο που πρόσφερε. Εκφράζω απλώς την ανησυχία μου ως πολίτης,
“υπερκομματικά” όμως».