ΜΑΤΙΕΣ Η μπόχα

ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΝ, προ ετών, από κάποιο περιοδικό, σε ποια ελληνική πόλη θα ήθελα να
ζω και απάντησα: σε πέντε πόλεις. Στο Ναύπλιο, στα Χανιά, στα Ιωάννινα, στη
Μυτιλήνη και στη Θεσσαλονίκη. Το Ναύπλιο έχει την πιο διάφανη ατμόσφαιρα και
κάθε γωνιά του είναι σφραγισμένη από τη νεώτερη ιστορία του τόπου μας. Το
παλιό λιμάνι των Χανιών, με τον Βενιζέλο πανταχού παρόντα, είναι μαγευτικό.
Στα Ιωάννινα, ακόμη και το ψιλόβροχο, ιδίως στην περιοχή της λίμνης,
τραγουδάει. Η αγορά της Μυτιλήνης, τα καφενεία με τα παστά και το ούζο με
τρελαίνουν. Όσο για τη Θεσσαλονίκη, έχει τα πιο ωραία κορίτσια του κόσμου!

Ανεβαίνω συχνά στη Θεσσαλονίκη. Έχω πολλούς φίλους εκεί. Και αναμνήσεις. Από
το πατρικό σπίτι της γυναίκας μου, στην παραλία, όταν ο καιρός είναι καλός,
βλέπω ως και τις κορυφές του Ολύμπου. Με γνωρίζουν όλα τα καφενεία, όλα τα
μπαρ, όλες οι ταβέρνες, όλα τα γήπεδα. Κυρίως, όμως, με γνωρίζουν τα ουζάδικα.
Όπως αυτό του Χρήστου του Μυτιληνιού (από την Ανεμότια στην αγορά, όπου
μπορείς να βρεις όποιον μεζέ λαχταρά η ψυχή σου, όποιαν ώρα!

Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, την περασμένη εβδομάδα, για δύο μέρες. Παρασκευή και
Σάββατο. Την Παρασκευή, ήταν καλοκαίρι. Και οι νέοι είχαν κατακλύσει τα
πεζοδρόμια, έξω από τα μαγαζιά (καφενεία, μπαρ, παγωτατζίδικα, τοστάδικα), της
οδού Νίκης, της Μητροπόλεως, της Κούσκουρα. Τόσο πολλούς νέους μαζεμένους σε
πέντε – έξι τετράγωνα δεν συνάντησα ποτέ στην Αθήνα! Και θα πρέπει να πω ότι
όλοι αυτοί οι εικοσάρηδες, οι εικοσιπεντάρηδες, αγόρια και κορίτσια, χαίρονταν
τη βραδιά, έκαναν πλάκα, ερωτεύονταν, φιλιούνταν, ομόρφαιναν υπέροχα την πόλη.

Εκεί, κατά τη 1 το πρωί, επιστρέφοντας στο σπίτι από μια ταβέρνα κι ενώ οι
νέοι το είχαν διαλύσει, ο Κώστας ο Βογιατζής, που οδηγούσε, μπήκε στην
παραλιακή. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, άνοιξα το παράθυρο του αυτοκινήτου. Και την
ίδια στιγμή χίμηξε μια ανυπόφορη μπόχα, σάμπως ν’ άδειαζαν στην άσφαλτο το
περιεχόμενό τους χίλια βοθρατζίδικα στη σειρά!

«Τι συμβαίνει, ρε Κώστα;» ρώτησα, κλείνοντας γρήγορα το παράθυρο. «Δεν ξέρεις;
Όλα τα λύματα της πόλης πέφτουν στη θάλασσα! Κι όταν ο καιρός είναι όπως ο
αποψινός, ολόκληρη η Θεσσαλονίκη βρωμοκοπάει! Δεν μπορείς να σταθείς από την
μπόχα! Όχι μόνον εδώ, αλλά και ψηλά, ίσαμε τα κάστρα!». «Και ο βιολογικός;»
ξαναρώτησα. «Πηγαίνει σαν τον κάβουρα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν
έχει ολοκληρωθεί, παρά μόνο το ένα τρίτο του έργου…».

Εκείνη τη νύχτα, για να κοιμηθώ, πήρα χάπι και μούσκεψα με κολόνια το μαξιλάρι
μου! Το ίδιο είχα κάνει και πέρυσι, μέρες Χριστουγέννων, που η μπόχα ήταν και
πάλι ανυπόφορη. Αλήθεια, οι αρμόδιοι (Οργανισμός Αποχέτευσης κ.λπ.) τι λένε;
Πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που βασανίζει φρικτά δύο εκατομμύρια ανθρώπους;