ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο κήπος της Υβόν

Σ’ ΕΝΑ παλαιοπωλείο, στο κέντρο της Αθήνας, βρήκα σήμερα μια παλιά λάμπα. Ήταν
τοποθετημένη πάνω σ’ ένα κομοδίνο, σε μια σκοτεινή γωνιά τού μαγαζιού. Είχε
μια σιδερένια βάση, απ’ όπου σηκωνόταν ένας στενός, στεγνός λαιμός.

Πάνω του ακουμπούσε, σαν στον αέρα, ένα φανταχτερό γυάλινο ημισφαίριο
ζωγραφισμένο με κόκκινα και κίτρινα τριαντάφυλλα, με καταπράσινα φύλλα και
καταγάλανο φόντο ­ σαν ουρανός ήταν.

Στο κάτω μέρος του κύκλου κρέμονταν κρόσσια από μικρές χαντρούλες πράσινες,
κόκκινες, κίτρινες και γαλάζιες.

Ασυναίσθητα, άπλωσα το χέρι μου και γύρισα τον διακόπτη, που ήταν στο καλώδιο.

Το πρώτο που είδα, μόλις άναψε ο γλόμπος, ήταν μια υπογραφή στο γυαλί ­ Υβόν.

Έτσι όπως φωτίστηκε η σκονισμένη λάμπα φορτωμένη μ’ αυτόν τον ψεύτικο κήπο,
μου φάνηκε ότι ήταν προορισμένη για μένα.

Συχνά είχα την επιθυμία να αποκτήσω ένα αντικείμενο, που θα έκρυβε κάτι ματαιωμένο.

Αυτό σκεφτόμουν, όταν την πλήρωνα. Την μετέφερα κρατώντας την, ατύλιχτη, στο χέρι.

Καμάρωνα για την τολμηρή αγορά μου και έδινα στο παρελθόν της έναν αέρα μυθιστορηματικό.

Την ονόμασα Υβόν, όπως έγραφε το γυαλί, και ένιωσα μιαν οικειότητα με την
ζωγράφο ­ ένοχη για κάτι που δεν ήξερα αλλά το καταλάβαινα.

Εξάλλου, τι φταίει εκείνη που δεν ξεχώρισε και ξέπεσε να διακοσμεί φτηνά φωτιστικά;

Καθώς νύχτωσε και άναψα τη λάμπα, τα λουλούδια άνθισαν. Χάρηκα που έτσι θα
είχα πάντα έναν κήπο στο δωμάτιό μου.