ΡΙΠΕΣ Η ντροπή

ΚΑΙ όσο μεν το «μυστικό» κρατιόταν επτασφράγιστο…
ΟΥΔΕΙΣ ακόμη και οι πλέον υποψιασμένοι φανταζόταν την έκταση των
παράνομων υιοθεσιών στην περίοδο 1940-49…
ΟΜΩΣ εδώ και τέσσερα χρόνια που άρχισε να πέφτει φως στο μυστήριο
«θανάτων» βρεφών και παιδιών στο βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» της Θεσσαλονίκης…
ΟΥΔΕΙΣ δικαιούται να δυσχεραίνει την εναγώνια αναζήτηση χιλιάδων
υιοθετημένων της περιόδου εκείνης…
ΠΟΛΥ λιγότερο όταν υπήρξαν αντικείμενα απεχθούς αγοραπωλησίας ερήμην
των γονιών τους.
ΚΑΙ όταν 500 από τα τότε παιδιά βρήκαν ήδη ύστερα από μακρές και
επίπονες προσπάθειες τις οικογένειές τους…
ΔΙΚΑΙΩΣ καταφέρονται εναντίον ποικιλώνυμων δημοσίων υπηρεσιών και
απειλούν με μηνύσεις…
ΟΙ εκατοντάδες κάπου 2.000 γυναίκες και άνδρες που ψάχνουν τη ρίζα τους.
ΔΙΟΤΙ τώρα πια είναι σε όλους γνωστό πως στον «Άγιο Στυλιανό» υπήρχαν
διπλά βιβλία…
ΚΑΙ από συγκρίσεις και διασταυρώσεις στοιχείων και μαρτυριών προκύπτει
πως κάπου αυτά τα βιβλία υπάρχουν έστω και κατεσπαρμένα.
ΚΑΙ ασφαλώς έχουν πολλά χρόνια δεκαετίες ολόκληρες περάσει…
ΚΑΙ αναντιρρήτως αποτελεί «μπελά» για οποιαδήποτε υπηρεσία να ψάξει σε
αραχνιασμένα ράφια ή συρτάρια…
ΟΜΩΣ, το δικαίωμα των παράνομα υιοθετημένων να γνωρίσουν την οικογένεια
που ασυνείδητοι έμποροι βρεφών τους στέρησαν δεν παραγράφεται.
ΚΑΙ ας μην απορούν για τον δικαστικό αγώνα που θα ξεκινήσει οι πάσης
φύσεως αρμόδιοι…
ΔΙΟΤΙ τελικώς είναι το μόνο που απομένει στα θύματα της επαίσχυντης ανομίας.













