ΜΑΤΙΕΣ Πορτοφολάδες (2)

ΚΑΘΕ εβδομάδα συναντώ στο γραφείο του, στο περιοδικό «Θέατρο», τον Κώστα Νίτσο
­ τον παλιό διευθυντή των «ΝΕΩΝ» ­ και τα λέμε. Την Παρασκευή που μας πέρασε,
δεν ξέρω πώς το ‘φερε η κουβέντα κι έπιασα να του μιλάω για τους πορτοφολάδες
που δρουν ανενόχλητοι, εδώ και πολύ καιρό, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα
Ιωάννινα και όλες τις άλλες μεγάλες πόλεις.

Κούνησε το κεφάλι του, απογοητευμένος. «Ό, τι και να σου πω για τους
πορτοφολάδες και την Αστυνομία θα ‘ναι λίγο…», μου είπε. «Δηλαδή;», ρώτησα.
«Άκου και, άμα θέλεις, γράψ’ το: κάθε μέρα, για να ‘ρθω στη δουλειά μου και να
γυρίσω στο σπίτι μου, χρησιμοποιώ το τρόλεϊ. Μια φορά, λοιπόν, στις πέντε
μέρες, τουλάχιστον, ζω την ίδια ιστορία· κάποιος επιβάτης ανακαλύπτει, άξαφνα,
ότι το πορτοφόλι του έχει κάνει φτερά και αρχίζει, αμέσως, να φωνάζει στον
οδηγό, “Μην ανοίγεις τις πόρτες!”, “Σταμάτα!”, “Μου κλέψανε τα λεφτά μου!”.

“Προχθές μπήκε στο τρόλεϊ, στη στάση του ΝΙΜΙΤΣ, μια χοντρή γυναίκα, πρόστυχα
βαμμένη. Μαζί της ήταν και ένας λιγνός, λιγδιάρης, “μάγκας”. Η χοντρή, με το
“μάγκα” από πίσω της, χώθηκε ανάμεσα στους όρθιους, στριμωγμένους, επιβάτες
και με γρήγορες κινήσεις, σπρώχνοντας και λέγοντας “με το παρδόν”, έφτασε στη
μεσαία πόρτα του οχήματος. Στη στάση του “Ευαγγελισμού” το παράξενο ζευγάρι
κατέβηκε. Γιατί, βέβαια, είχε βγάλει το… μεροκάματό του· είχε σουφρώσει από
την τσάντα μιας γυναικούλας 34.500 δραχμές που προορίζονταν για φάρμακα, όπως
μας αποκάλυψε η ίδια, κλαίγοντας…».

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια του ο «Δάσκαλος», όπως αποκαλούμε τον Νίτσο
όλοι οι παλιοί συνάδελφοι, και στην είσοδο του γραφείου έκαναν την εμφάνισή
τους δύο άνδρες, γύρω στα 35, ο ένας ψηλός, ο άλλος κοντός. «Καλώς τους! Πάνω
στην ώρα ήρθατε…», είπε ο βετεράνος δημοσιογράφος. Και πρόσθεσε, γυρίζοντας
προς το μέρος μου: «Τα παιδιά είναι φίλοι μου. Δουλεύουν στα σκουπίδια, στον
δήμο». Κατόπιν, στράφηκε προς τους νεοφερμένους και ρώτησε: «Τι βρίσκετε μέσα
στα δοχεία απορριμμάτων, στους δρόμους, όταν μαζεύετε τα σκουπίδια; Θυμόσαστε
τι μου είχατε πει, την τελευταία φορά, που ανταμώσαμε;».

Απάντησε, αμέσως, ο κοντός: «Κουτιά από τσιγάρα, πλαστικά μπουκάλια,
κονσερβοκούτια, παλιόχαρτα και, μερικές φορές, άδεια πορτοφόλια. Φτηνά. Που τα
πετάνε στα σκουπίδια οι πορτοφολάδες, μόλις βουτήξουν το παραδάκι που είχαν μέσα…».

Καταλάβατε πού έχει φτάσει το πράγμα, κύριε Πετσάλνικε;