ΣΗΜΑΤΑ

… η κεντροαριστερά στην Ιταλία (δηλαδή όλο απειλείται). Η νέα νίκη της, αυτή
την εβδομάδα, μοιάζει πύρρεια. Με 276 ψήφους ­ μόλις 6 παραπάνω από εκείνες
του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και των συμμάχων του ­ κατάφερε ν’ αποτρέψει τη
σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα γεγονότα του 1992, την οποία είχε ζητήσει
ο αρχηγός της Φόρτσα Ιτάλια. Σκοπός της, κατά την πρόταση της δεξιάς, θα ήταν
«η ιστορική και πολιτική επανεξέταση» της εποχής των μεγάλων δικών, όταν ο
Αντόνιο Ντι Πιέτρο με την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» ξεσπάθωνε κατά της
διαφθοράς προκαλώντας τελικά τη θεαματική αλλαγή του ιταλικού πολιτικού
τοπίου. Ο Μπερλουσκόνι ήλπιζε στο ξέπλυμα αναδρομικά, μέσω της Επιτροπής, των
αμαρτιών της παράταξής του. Έστω και αν αυτό θα συνεπαγόταν νίψιμο ανομημάτων
και για ορισμένους αντιπάλους του.

… και θα το πετύχαινε. Το κόμμα του πρωθυπουργού Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα, το Ντι
Έσσε (DS, Δημοκρατικοί της Αριστεράς, πρώην PDS, πρώην Ιταλικό ΚΚ), κέρδισε
μεν στα σημεία, έχασε όμως στις εντυπώσεις. Δυνάμεις που λογικά θα
συντάσσονταν με την κυβερνητική πλειοψηφία τάχθηκαν τώρα με τον Μπερλουσκόνι.
Οι Πράσινοι εγκατέλειψαν τον παραδοσιακό τους χώρο και ψήφισαν στο πλευρό της
Φόρτσα. Οι σοσιαλιστές, ανίατοι νοσταλγοί του Μπεττίνο Κράξι (φυγόποινου στην
Αφρική), έσπευσαν και αυτοί να συνταχθούν με τον Μπερλουσκόνι. Στην αίθουσα
της Εθνοσυνέλευσης αιωρούνταν θαρρείς φαντάσματα που πολλοί τα νόμιζαν
ξορκισμένα. Αν δεν ήταν εκείνες οι πολύτιμες έξη ψήφοι, ο Ντ’ Αλέμα θα
κατέρρεε και η Ιταλία θα βάδιζε τώρα προς εκλογές. «Υπάρχει ακόμα στην
ατμόσφαιρα πολύ παλαιά πολιτική», σχολίασε ο πρώην υπουργός Παιδείας
Τζιανκάρλο Λομπάρντι.

… το εμφανέστερο σύμβολο της διαφθοράς είναι οι αστυφύλακες της Τροχαίας,
γράφει το «Τάιμ». Σε βγάζουν παραβάτη για τα πιο απίθανα πράγματα: «Η πινακίδα
σου είναι σκονισμένη» ή «Ο ένας τροχός σου έχει διαφορετικά αυλάκια» και ούτω
καθ’ εξής. Το θύμα, συνήθως, πληρώνει το πρόστιμο επί τόπου, ο τροχαίος το
βάζει στην τσέπη χωρίς να δώσει απόδειξη και ο καθένας τραβά στη δουλειά του.
Υπάρχουν και ανέκδοτα, λέει ο Αμερικανός ανταποκριτής. Ένας οδηγός, με το
αυτοκίνητό του σε άψογη κατάσταση, με σωστά αυλάκια, με τη ζώνη του δεμένη
κλπ., υποχρεώνεται να σταματήσει μπροστά σ’ έναν απειλητικό τροχαίο. «Μα τι
παράβαση έκανα;» ρωτά. «Αν νομίζεις ­ του απαντά ο τροχαίος ­ ότι θα περιμένω
να κάνεις παράβαση για να φάνε τα παιδιά μου, είσαι πολύ γελασμένος».

… του αστυνομικού είναι 50.000 δραχμές τον μήνα. Μερικοί δεν πηγαίνουν καν
να τον εισπράξουν. Τον χαρίζουν στον διοικητή τους έναντι τοποθέτησης στην
Τροχαία, σ’ ένα καλό πέρασμα. «Αν είσαι σε προνομιούχο στέκι, αυτά τα λεφτά τα
βγάζεις σε δυο μέρες», εξηγεί ένας τροχονόμος. Ορισμένοι πληρώνουν και «νοίκι»
στον διοικητή για το στέκι τους. «Ένα 20% από τις εισπράξεις είναι ό,τι
πρέπει». Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Το «Τάιμ» παραθέτει τις τύψεις ενός
πρώην τροχονόμου: «Όταν σκέφτηκα πόση ντροπή θα ένοιωθαν τα παιδιά μου
μαθαίνοντας ότι υπηρετώ στην Τροχαία, την παράτησα». Φυσικά, λέει ο
ανταποκριτής, η ταπεινή λεία των τροχονόμων «ωχριά μπροστά στις μίζες
εκατοντάδων χιλιάδων δολλαρίων που εισπράττουν οι κυβερνητικοί παράγοντες για
τις υπηρεσίες τους στους νέους πλουτοκράτες της Ρωσίας. Λόγου χάρη, για να
τους ευνοήσουν σε κάποια “σικέ” εκποίηση κρατικής περιουσίας».