ΣΗΜΑΤΑ

… του λυκείου «Τορκουάτο Τάσσο», πέρυσι στη Ρώμη, από μαθητές που πρόβαλλαν
τα αιτήματά τους έφτασε τώρα στα δικαστήρια και η υπόθεση συζητείται με πάθος
στην Ιταλία. Ούτε βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων είχαν γίνει ούτε τα μαθήματα
σταμάτησαν ­ οι καταληψίες περιορίστηκαν σε μερικές μόνο αίθουσες. Όμως, ο
διευθυντής του σχολείου, Ακίλλε Ατσιαβάττι, πείσμωσε. Κάλεσε τους εκπροσώπους
των μαθητών και τους ζήτησε τα ονόματα των καταληψιών. Αρνήθηκαν. Στο τέλος,
μια μαθήτρια του παρέδωσε ένα κατάλογο με 41 ονόματα. Η κατάληψη έληξε με
σημαντικές υλικές ζημιές για το σχολείο, Ο λυκειάρχης κίνησε αμέσως ποινική
διαδικασία. Και έτσι, η υπόθεση κατέληξε στο δικαστήριο ανηλίκων.

… την κίνησή του είπε ότι ως διευθυντής του σχολείου θεωρούσε ότι έχει
υποχρέωση να γνωρίζει σε τίνος τα χέρια βρισκόταν αυτό, γιατί και ο ίδιος ήταν
υπόλογος στους ανωτέρους του. Αν έγιναν ζημιές, πρόσθεσε, έπρεπε κατά τη γνώμη
του να τις πληρώσουν αυτοί που τις έκαναν, όχι ο ίδιος ή το κοινωνικό σύνολο ­
που δεν γνώριζε για την κατάληψη ούτε είχε αναθέσει σε κανένα να την
πραγματοποιήσει. Το θέμα έλαβε αμέσως πολιτικές διαστάσεις. Ένας Πράσινος
βουλευτής, ο Πάολο Τσέντο, το έφερε στην Εθνοσυνέλευση ζητώντας παρέμβαση της
κυβέρνησης. «Στη δίωξη των 41 ­ είπε ­ δεν ελήφθη υπ’ όψη ούτε ότι ήταν απλοί
μαθητές ούτε ότι επιτέλους δεν έκαναν παρά μια απλή κατάληψη». Ο λυκειάρχης
έσπευσε ν’ απαντήσει ότι θεωρεί την κατάληψη δημόσιας περιουσίας πράξη
αντιδημοκρατική. Τη δημοκρατική συμπεριφορά, είπε, πρέπει να τη μαθαίνει
κανείς από μικρός.

… ανταλλαγή σκληρών εκφράσεων. Όπου ο λυκειάρχης και οι ομοϊδεάτες του
κατηγορούσαν τους επικριτές τους για ανοχή προς την αυθαιρεσία ενώ οι
επικριτές κατηγορούσαν τον λυκειάρχη για αυταρχισμό. «Αρνούμαι να εγκρίνω την
ατιμωρησία και την ανατροφή παιδιών μέσα σε αντιδημοκρατικές αντιλήψεις ­ είπε
ο πεισματάρης εκπαιδευτικός. ­ Δεν παίζω αυτό το παιχνίδι. Όποιος σπάει
πληρώνει». Ελέχθησαν πολλά. Κόμματα, κυβέρνηση, εφημερίδες, διανοούμενοι,
φοιτητές, σύλλογοι γονέων, όλοι είχαν κάτι να πουν ­ ή, ακριβέστερα, όλοι
βρήκαν αφορμή να χωριστούν σε δύο στρατόπεδα. Πόσο ανεκτική πρέπει να είναι η
κοινωνία ­ και η πολιτεία ­ απέναντι στην «ετήσια ιεροτελεστία των
καταλήψεων», όπως την αποκαλούσε ο λυκειάρχης; Από την άλλη, τι έπρεπε να
κάνουν οι μαθητές όταν, άσχετα από τις τυχόν υπερβολές στα αιτήματά τους,
διαπίστωναν και πραγματικές, χρονίζουσες ελλείψεις στα σχολεία τους και στον
τρόπο της εκπαίδευσής τους; Να περιμένουν, παθητικά;

… επιτροπή φοιτητών – μαθητών έδωσε τη δική της μάχη. Με συγκεντρώσεις,
ανακοινώσεις, επιστολές στον Τύπο και, βεβαίως, μέσα από το studenti. net, τη
σελίδα της στο Ιντερνέτ. «Ο λυκειάρχης του “Τορκουάτο Τάσσο” ­ αναφέρουν σε
ένα από τα κείμενά τους ­ καλά θα κάνει να επανεξετάσει τη στάση του από τα
βάθη της συνείδησής του. Και να αναρωτηθεί μήπως κινήσεις όπως η δική του
είναι αυτές που τελικά μπλοκάρουν κάθε βελτίωση και κάθε μεταρρυθμιστική
προσπάθεια στον χώρο της εκπαίδευσης». Η αλήθεια είναι ότι από το μέτωπο των
καταληψιών υπήρξε κάποια υποχώρηση. Μια επιτροπή μαθητών εξέφρασε λύπη για τις
καταστροφές που προκλήθηκαν σε αίθουσες και όργανα. Έκανε μάλιστα έρανο για να
αποζημιωθεί το λύκειο. (Αλλά δεν συγκεντρώθηκε παρά μόνο το 1/10 του ποσού των
ζημιών). Η δίκη ξεκινά σύντομα.