ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Έτοιμοι για ΟΝΕ, αν…

Αυτή την περίοδο είναι έκδηλη η ευφορία των αγορών. Τόσο στο εσωτερικό, όπου
καταγράφεται ήδη χρηματιστηριακή άνοιξη, σε συνδυασμό και ίσως ως συνέχεια της
πτώσης των επιτοκίων και της αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού.

Οσο και στο εξωτερικό, όπου η διεθνής οικονομία δείχνει να ξεπερνά το σοκ της
χρηματιστηριακής και νομισματικής κρίσεως του Σεπτεμβρίου ως αποτέλεσμα και
της ευρωστίας της αμερικανικής οικονομίας που καταγράφουν οι δείκτες και
κυρίως της απόφασης των ηγετών των επτά ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου, του
γνωστού G7, να εφαρμόσουν μέτρα κατά της διεθνούς κερδοσκοπίας, ώστε να
αποτραπεί στο μέλλον μια μεγάλη οικονομική κρίση.

Για την ελληνική οικονομία που διανύει ήδη την πιο κρίσιμη φάση της
προσπάθειάς της για ένταξη στην ΟΝΕ, αφού είναι δεδομένο ότι όλα θα κριθούν
μέσα στο 1999, έχει τεράστια σημασία ότι η άνοιξη στην αγορά της
πραγματοποιείται μέσα σε ένα ανοδικό διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Είμαστε
μια μικρή και ανοικτή οικονομία, που εξασφαλίζει την ισορροπία στις εξωτερικές
της συναλλαγές χάρις στις μεγάλες εισροές κεφαλαίων και συνεπώς δεν θα
μπορούσαμε να αντέξουμε αν η διεθνής οικονομική κρίση παρουσίαζε ισχυρή
υποτροπή και τα κεφάλαια εγκατέλειπαν τη δραχμή.

Ακριβώς γι’ αυτό, άλλωστε, ο Πρωθυπουργός Κων. Σημίτης και ο υπουργός Εθνικής
Οικονομίας και Οικονομικών Γιάννος Παπαντωνίου τόνιζαν, σε κάθε ευκαιρία, ότι
ενώ αισιοδοξούν για την επίτευξη των στόχων της ΟΝΕ, με βάση αυτές καθαυτές
τις εξελίξεις της οικονομίας μας, αισθάνονταν μια αβεβαιότητα για το
ενδεχόμενο να υποτροπιάσει η διεθνής κρίση. Και ακόμη υπογράμμιζαν και οι δύο
ότι ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο πρέπει να βιασθούμε και να ενταχθούμε
γρήγορα στην ΟΝΕ είναι ότι η ευρωπαϊκή οικονομία απέδειξε στην πρόσφατη κρίση
ότι είναι μια ζώνη σταθερότητας.

Αν λοιπόν τώρα ευνοηθεί η ελληνική οικονομία από αντίστοιχες θετικές διεθνείς
εξελίξεις, τότε είναι βέβαιο ότι θα επιτύχει ασφαλέστερα τα κριτήρια της
ένταξης στην ΟΝΕ και θα συμμετάσχει σε αυτή την υπερεθνική ένωση χωρίς
τριγμούς και χωρίς περιττές στερήσεις στον λαό μας. Ένα χαρακτηριστικό
παράδειγμα των ευνοϊκών επιπτώσεων από το εξωτερικό είναι βέβαια, όπως ήδη
επισημάναμε, οι μεγάλες εισροές κεφαλαίων χάρις στις οποίες ανατιμήθηκε η
δραχμή, δηλαδή περιορίσθηκε ο εισαγόμενος πληθωρισμός, και ταυτόχρονα αυξήθηκε
σημαντικά το συναλλαγματικό μας απόθεμα που είναι μια ασπίδα ασφαλείας.

Ένα δεύτερο επίσης χαρακτηριστικό είναι η επιτυχημένη εισαγωγή του δεύτερου
πακέτου μετοχών του ΟΤΕ στα Χρηματιστήρια της Ν. Υόρκης και του Λονδίνου. Η
θερμή υποδοχή των ξένων θεσμικών επενδυτών έδωσε το σύνθημα για την επιτυχία
και στη Σοφοκλέους και έτσι το Δημόσιο άντλησε από αυτή τη μετοχοποίηση 300
και πλέον δισεκατομμύρια δραχμές, που όλα πηγαίνουν σε μείωση του δημοσίου
χρέους. Αν λοιπόν η κατάσταση στις διεθνείς χρηματαγορές συνεχίσει να είναι
ανθηρή, η κυβέρνηση θα μπορέσει το 1999 να τοποθετήσει από ένα πακέτο του ΟΤΕ,
αλλά και άλλων υγιών επιχειρήσεων του Δημοσίου, όπως π.χ. τα Ελληνικά
Πετρέλαια, ενώ επίκειται επίσης η εισαγωγή στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης
και της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας.

Η σημασία που έχουν αυτές οι κινήσεις είναι προφανής. Παρ’ ότι αναμφίβολα το
κριτήριο του πληθωρισμού είναι το πιο δύσκολο και όλοι παρακολουθούμε με
αγωνία την εξέλιξή του από μήνα σε μήνα, προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, υπάρχουν
και στα άλλα κριτήρια. Για παράδειγμα το κριτήριο του δημοσίου χρέους το
έχουμε επιτύχει ήδη υπό την έννοια ότι είναι μεν αυτό μεγαλύτερο από την
αναλογία του 60% του ΑΕΠ που προβλέπει η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αλλά από το
1996 βρίσκεται σε σταθερή πτωτική πορεία. Άλλωστε, το Βέλγιο και η Ιταλία
εισήλθαν στην ΟΝΕ με δημόσιο χρέος πάνω από το 120% του ΑΕΠ, ακριβώς γιατί τα
τελευταία χρόνια βρίσκονταν σε πτωτική πορεία.

Το ΕΚΟΦΙΝ στην τελευταία του σύνοδο συνέστησε στον κ. Γ. Παπαντωνίου να πάρει
σύντονα μέτρα για να επιταχυνθεί η πτώση του δημοσίου χρέους. Πώς μπορεί να
γίνει αυτό; Με δύο τρόπους. Ο πρώτος και ίσως ο πιο υγιής είναι τα μεγάλα
πρωτογενή πλεονάσματα, όταν δηλαδή τα έσοδα υπερβαίνουν κατά πολύ τις δαπάνες
(εκτός τόκων), αλλά δεν είναι εύκολος, γιατί ούτε η φορολογία μπορεί να
αυξάνει συνεχώς ούτε οι δαπάνες να συμπιέζονται σταθερά. Ένας δεύτερος,
επικουρικός, αλλά εξίσου αποτελεσματικός τρόπος είναι τα μεγάλα έσοδα από
αποκρατικοποιήσεις, τα οποία πάνε στο σύνολό τους για μείωση του δημοσίου
χρέους. Εάν όλα πάνε καλά στις αποκρατικοποιήσεις, το ΥΠΕΘΟ υπολογίζει ότι στο
τέλος του 1999 το δημόσιο χρέος μας θα έχει πέσει στο 101% του ΑΕΠ από 108% εφέτος.

Να, λοιπόν, γιατί η ελληνική οικονομία αν σταθεί τυχερή και ευνοηθεί από τις
διεθνείς εξελίξεις θα είναι έτοιμη σε όλα μέσα στο 1999 για την ένταξη.