ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τα καλά της Ε.Ε.

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες Ο Βασ. Κωνσταντινίδης, Ευριπίδου 22, Νίκαια, γράφει:
«Συχνά ακούει και διαβάζει κανείς παράπονα: υποφέρει ο λαός, ιδίως οι
συνταξιούχοι, οι άνεργοι. Πολλοί θεωρούν υπεύθυνη την Ε.Ε. και την προσπάθεια
ένταξής μας στο ευρώ, όμως όλοι στην Ευρώπη είναι μέλη της Ε.Ε. ή χαλούν τον
κόσμο να μπουν στην Ένωση. Δεν ενδιαφέρεται η Ελβετία που έχει μαζέψει το
θησαυρό όλου του κόσμου, έχει 300 χρόνια να κάνει πόλεμο και η Νορβηγία (μπήκε
και βγήκε) γιατί έχει πετρέλαια και σχεδόν το μονοπώλιο του βακαλάου.

Ο Καραμανλής μάς έβαλε στην ΕΟΚ, αλλά μετά δεν έγινε, σε βαθμό που έπρεπε,
προσπάθεια να εναρμονίσουμε την οικονομία μας στις απαιτήσεις της Ένωσης.
Πάντως η Βουλή μας κύρωσε και την ένταξη και τις Συνθήκες Μάαστριχτ και
Άμστερνταμ, εκτός από ένα κόμμα που προσπαθεί να βρικολακιάσει αποτυχημένες
καταστάσεις. Τελευταία δημοσκόπηση έδειξε ότι το 60% του ελληνικού λαού
εγκρίνει την ένταξή μας στην ΟΝΕ. Τι μας δίνει και τι μας παίρνει η Ε.Ε.; Με
τα 1 και 2 πακέτα Ντελόρ και τώρα με το πακέτο Σαντέρ η Ελλάδα άλλαξε όψη.
Μεγάλοι δρόμοι, Μετρό, Σπάτα, Ρίο, Άκτιο, ζεύξη Μαλιακού κ.λπ. κ.λπ. Βλέπουμε
πώς είναι τα αγροτόσπιτα με Ι.Χ. φορτηγάκια και τρακτέρ. Με την ΚΑΠ (Κοινή
Αγροτική Πολιτική) επιδοτούνται λάδι, βαμβάκι, καπνός, κτηνοτροφία και φρούτα
αδιάθετα που ρίχνονται στις χωματερές. Στον πολιτικό τομέα η Ελλάδα χρόνια
ολόκληρα με το βέτο της κατόρθωσε να μπλοκάρει την είσοδο της Τουρκίας στην
Ε.Ε. Έχει λόγο και δύναμη. Εμείς, έναντι στα Ταμεία Στήριξης, Συνοχής, στα ΜΟΠ
(Μεσογειακά Οικονομικά Προγράμματα), μετέχουμε με μικρό ποσό στο κοινό ταμείο.

Τώρα δεν τα καταφέραμε να μπούμε στην ΟΝΕ (ευρώ) γιατί δεν πληρούμε τις
προϋποθέσεις (χαμηλό πληθωρισμό, έλλειμμα εσωτερικό-εξωτερικό, επιτόκια). Αυτά
μπορεί να επιτευχθούν με περιορισμό των κρατικών δαπανών, που χρειάζονται
μείωση των λειτουργικών δαπανών, νοικοκύρεμα και αποκρατικοποίηση των τραπεζών
και ΔΕΚΟ. Αυτά έγιναν από το 1990 στην Ισπανία και την Πορτογαλία, ενώ εδώ
κοιτάμε να τα πετύχουμε σε 18 μήνες. Πρέπει όμως να γίνουν. Μεγάλο εμπόδιο
είναι οι συνδικαλιστές που κοντεύουν να γίνουν πληγή. Είχαν καταφέρει στα
Ναυπηγεία να ρίχνουν κάρτα οι εργαζόμενοι και να δουλεύουν αλλού. Απεργία στην
απεργία δεν σταματάει πλοίο για επισκευή στην Ελλάδα, η Pirelli έφυγε για
Τουρκία, η Γκουντγίαρ για Πολωνία, η Νισσάν πάει περίπατο. Αποτέλεσμα ανεργία,
αλλά δουλεύουν εδώ 500.000 αλλοδαποί. Μήπως επί Καραμανλή που όλα ήταν κρατικά
δεν ξεσπιτώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες για Γερμανία, Βέλγιο, Αυστραλία; Και
γιατί το κράτος = λαός πρέπει να πληρώνει τα “κεκτημένα” των εργαζομένων στις
κρατικές τράπεζες ή στις ΔΕΚΟ; Εκτός εάν λαός είναι μόνο αυτοί οι προνομιούχοι».