Θέλουμε κάπου να ακουμπήσουμε

«Είχα βγει κι εγώ στο δρόμο. Από πόρτα σε πόρτα, από μαγαζί σε μαγαζί,
μοίραζα φυλλάδια. Για να ξέρει ο κόσμος ότι εμείς, που το ‘φερε η ζωή να
κολλήσουμε αυτή την ασθένεια, δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί. Δεν μολύνουμε την
κοινωνία. Απλώς θέλουμε κάπου να ακουμπήσουμε».

Χρήστος Δημητρόπουλος. Ο υπεύθυνος του Ξενώνα λέει πως οι κάτοικοι της περιοχής κατάλαβαν πόσο πολύτιμη είναι η βοήθεια που προσφέρει στους ασθενείς

Η ΕΠΟΧΗ που ξαναθυμάται ο 30χρονος Δημήτρης, ήταν στις αρχές του 1994. Σε έναν
δρόμο στα Καμίνια, όπου λίγο καιρό πιο πριν είχε αρχίσει να λειτουργεί σιωπηρά
ο Ξενώνας. Ήταν ένα παλιό κτίριο με 14 κρεβάτια, με τους ψυχολόγους και τους
νοσηλευτές του. Ένα μέρος όπου έβρισκαν καταφύγιο άνθρωποι που έφεραν τον ιό
του AIDS.

Η ηρεμία εκείνων των πρώτων ημερών γρήγορα έδωσε τη θέση της στη θύελλα. Η
είδηση για τον Ξενώνα δεν άργησε να κάνει το γύρο της περιοχής. Η προκατάληψη,
η άγνοια για το τι είναι κακό και τι όχι, νίκησε τη λογική. «Όλοι ήθελαν να
φύγουμε, τα παιδιά του Γυμνασίου έκαναν κατάληψη, οι γονείς συγκεντρώνονταν τα
απογεύματα έξω από την πόρτα και φώναζαν», θυμάται με τη σειρά του ο υπεύθυνος
του Ξενώνα, Χρήστος Δημητρόπουλος.

ΧΑΡΑΜΑΔΑ

Τότε είχε έρθει και ο Δημήτρης. Μόλις είχε βγει από νοσοκομείο κρατουμένων του
Κορυδαλλού, κουβαλώντας μέσα του τον ανίατο ιό. Από το 1989. Τα έβλεπε όλα
αυτά ο Δημήτρης και προσπαθούσε να καταλάβει το γιατί. Κάπου – κάπου όμως
έβλεπε και μια χαραμάδα φωτός μέσα σ’ εκείνη τη μουντή ατμόσφαιρα. Όπως ήταν η
φωνή του κ. Γιώργου Βήλου, ενός επιχειρηματία, πατέρα δύο κοριτσιών, που το
κατάστημά του βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τον Ξενώνα.

Ο κ. Βήλος αναρωτιόταν γιατί όλοι αυτοί δεν μπορούσαν να σκεφτούν λίγο
ψύχραιμα. «Να αναλογιστούν τη δική τους θέση αν συνέβαινε κάτι τέτοιο στα δικά
τους παιδιά. Θα ήθελαν τα παιδιά τους να βαδίζουν στο δρόμο και όλοι να κάνουν
στην άκρη; Να μην τους δίνει κανείς σημασία, να είναι από παντού αποκλεισμένα,
να μην τους δέχεται κανείς στη δουλειά του, να μην τους νοικιάζει κανείς ακόμη
και σπίτι για να μείνουν;».

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Μια οικογένεια είναι όλοι στον Ξενώνα. Ο Δημήτρης (πρώτος δεξιά) επισκέπτεται το χώρο, περνάει αρκετές ώρες με τα παιδιά, έστω κι αν τώρα δεν ζει πια εκεί

Ο Δημήτρης λοιπόν, που είχε φθάσει στην Αθήνα από τη Μακεδονία, που δεν ήθελε
να φανερώσει ακόμη το παραμικρό στην οικογένειά του, έμεινε στον Ξενώνα. Και
ξεκίνησε μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, που τότε βρίσκονταν εκεί, την εκστρατεία
ενημέρωσης. «Κάποιοι τα διάβαζαν τα φυλλάδια, ρώταγαν να μάθουν περισσότερα.
Άλλοι τα έπαιρναν αδιάφορα, άλλοι καθόλου». Ο Δημήτρης αρχικά επρόκειτο να
καθήσει έξι μήνες. «Έμεινα ένα χρόνο. Γιατί δεν είχα πουθενά να πάω. Ούτε
χρήματα να ζήσω. Και τώρα, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι στα οικονομικά.
Όμως δεν άφησα τίποτα από αυτά να με πτοήσει. Ίσως όλες αυτές οι δυσκολίες με
έκαναν να ανακαλύψω τον πραγματικό μου εαυτό. Να ζήσω με την ασθένεια, να τη
θεωρήσω κάτι φυσιολογικό, να πω, ωραία, μου έτυχε, πάμε παρακάτω. Και να τα
καταφέρω μέχρι εδώ».

Ο ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

Ο Δημήτρης, όπως και τα άλλα παιδιά, συνομιλούσε με τον ψυχολόγο τού Ξενώνα,
τον κ. Νίκο Πιτσούνη. Εκείνος τους άκουγε να τον ρωτάνε: «Γιατί μας
απορρίπτουν; Γιατί μας κυνηγούν; Τους είπαμε να φάνε και να πιούνε μαζί μας;
Την κατανόησή τους ζητάμε. Αυτοί γιατί μας πατάνε την αξιοπρέπεια;». Ο κ.
Πιτσούνης, όπως και όλοι μέσα στον Ξενώνα, στάθηκαν και στέκονται σαν
οικογένεια απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Ο ίδιος λέει ότι οι νοσηλεύτριες
που απασχολούνται στον Ξενώνα έχουν μια πολύ ανθρώπινη σχέση μαζί τους.

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Οι πρώτοι μήνες του 1994 πέρασαν και οι γύρω-γύρω άρχισαν να καταλαβαίνουν. Τα
παιδιά του γειτονικού Λυκείου επισκέπτονταν τον Ξενώνα, συζήταγαν με τα άλλα
παιδιά εκεί. Οι μικρότεροι μαθητές του Γυμνασίου μάζεψαν, από μια εκδήλωση
τους, ένα εκατομμύριο δραχμές. Τα πήγαν στον Ξενώνα και με τα λεφτά αυτά
«βοηθήσαμε στην αρχή ορισμένα παιδιά να ξαναμπούν πάλι στην κοινωνία, να βρουν
ένα μικρό σπίτι, να προμηθευτούν δύο τρία πράγματα να βάλουν μέσα».

Κάποιοι από την περιοχή ένιωσαν και τύψεις για όσα έλεγαν ή έκαναν παλιότερα.
Ορισμένοι από αυτούς πηγαίνουν αραιά και πού στον Ξενώνα για να δώσουν λίγα
ρούχα, λίγο φαγητό στα παιδιά. Ένας τέτοιος άνθρωπος έμαθε και για τον
Δημήτρη. Για το πρόβλημά του, για την προσπάθεια που κάνει. «Αυτός ο άνθρωπος
με βοήθησε να φτιάξω τα δόντια μου. Τα πλήρωσε ο ίδιος για να μπορώ εγώ να τρώω».

ΣΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Οι μήνες που πέρασε εκεί ο Δημήτρης ήταν οι πιο ζεστοί της ζωής του. «Η
οικογένειά μου είναι αυτά τα παιδιά εδώ, που πίνουμε μαζί τον καφέ μας, που
καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι. Είναι οι φίλοι μου αυτά τα παιδιά, εγώ για αυτούς
και όλοι μεταξύ μας. Δεν είναι εύκολο κάποιος με αυτή την ασθένεια να σταθεί
έξω μόνος του. Δυστυχώς, ακόμη η κοινωνία μας δεν είναι έτοιμη. Κι ας γίνονται
τόσες προσπάθειες από διάφορους συλλόγους».

ΦΑΡΜΑΚΑ

Για πρώτη φορά από το 1989, ο Δημήτρης πήρε φέτος φάρμακα. «Το καλοκαίρι που
πέρασε δούλευα. Ήταν βαριά και κουραστική εργασία για μένα. Τοποθετούσα
ηλιακούς θερμοσίφωνες και κάπου εξασθένησε ο οργανισμός μου». Ο Δημήτρης
βοηθήθηκε από τον Ξενώνα. «Βρήκα ένα μικρό σπίτι να νοικιάσω στην πλατεία
Βικτωρίας. Σύντομα όμως θα το ξενοικιάσω, θα φύγω μακριά, να ζήσω σε ένα μικρό
χωριό. Τα έχω φροντίσει όλα. Εκεί θα ξεκινήσω μια νέα ζωή χωρίς κανείς να
ξέρει το παρελθόν μου».

ΓΕΜΑΤΟΣ

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη δύσκολη εκείνη περίοδο. Η προσπάθεια πέτυχε. Ο
Ξενώνας είναι πάντα γεμάτος, ανοικτές οι πόρτες του. Είναι ένα κομμάτι της
ίδιας της κοινωνίας στα Καμίνια. Σχεδόν 150 άνθρωποι πέρασαν από εκεί. Δεν
ήρθαν από την Αθήνα, αλλά από όλη τη χώρα. Περίπου οι μισοί από αυτούς
στάθηκαν στα πόδια τους, έφυγαν και ξανακτίζουν τη ζωή τους.