«Όχι κοντά στα παιδιά μας»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Μένουν εκεί όλη την ημέρα. Κάποιοι και τη νύχτα. Άφησαν τα σπίτια τους και
κατασκήνωσαν σε έναν δρόμο. Κοντεύει μήνας και επιμένουν. Ποτέ μέχρι σήμερα οι
κάτοικοι μιας γειτονιάς δεν είχαν δεθεί τόσο μεταξύ τους σε ένα κοινό στόχο.
Την… άρνηση.

Δήμος Αμπελοκήπων. Οι κάτοικοι είναι αποφασισμένοι: «Ο Σταθμός ενημέρωσης και φιλοξενίας ασθενών και φορέων AIDS δεν θα λειτουργήσει στη γειτονιά μας»

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ενημέρωσης και φιλοξενίας ασθενών και φορέων AIDS δεν θα
λειτουργήσει στη γειτονιά τους. Και αν κάποιοι επιμείνουν πολύ, θα… τον
κάψουν! Αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν με καμία μορφή τη λειτουργία του
Σταθμού ενημέρωσης και φιλοξενίας ασθενών και φορέων AIDS στην περιοχή τους
δηλώνουν οι κάτοικοι, αλλά και οι δημοτικές αρχές των Αμπελοκήπων της
Θεσσαλονίκης. Σχεδόν ένα μήνα μετά τα επίσημα εγκαίνιά του, ο Σταθμός
παραμένει κλειστός, οι υπάλληλοί του δεν τολμούν να περάσουν για να
εγκατασταθούν στα γραφεία τους και οι ασθενείς περιμένουν στωικά τη λύση ­
όποια και αν είναι αυτή.

«Να φύγει το Κέντρο από τη γειτονιά μας», γράφει το τεράστιο πανό που ανάρτησε
η συντονιστική επιτροπή των κατοίκων των Αμπελοκήπων έξω από το
νεοεγκαινιασθέν Κέντρο – «Σταθμό ενημέρωσης πολιτών και υπηρεσιών ψυχικής και
κοινωνικής στήριξης», όπως είναι ο τίτλος του ιδρύματος, που αποτελεί υπηρεσία
του Κέντρου Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων του υπουργείου Υγείας. «Το πρόβλημά μας
δεν είναι οι άρρωστοι με AIDS ή οι τοξικομανείς, που πιθανόν θα φιλοξενούνται
εδώ. Το πρόβλημα θα δημιουργηθεί με όλους αυτούς που… παρέπονται. Με τους
εμπόρους ναρκωτικών, τα βαποράκια και τη συνύπαρξή τους με τα παιδιά μας. Η
περιοχή είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη και γεμάτη με σχολεία. Αν ήταν ΟΚΑΝΑ,
θα… το καίγαμε», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής των
κατοίκων, Πασχάλης Χατζηπέτκος.

Ο κ. Χατζηπέτκος είναι συνταξιούχος. «Έχω δύο εγγόνια. Η κυρία απέναντι έχει
τρία παιδιά. Δεν θέλουμε να συνυπάρχουν με εμπόρους ναρκωτικών. Εσείς θα το
θέλατε για τα δικά σας παιδιά;».

Το Κέντρο είναι αποκλεισμένο. Ένα φορτηγό, δύο απορριμματοφόρα του Δήμου, ένα
πρόχειρο παράπηγμα από πλαστικό και δεκάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας είναι
συνεχώς εκεί… Ο ιδιάζων ρατσισμός και η φοβία για την ασθένεια, τους τρόπους
μετάδοσης, αλλά και γενικότερα τη συνύπαρξη και γειτονία με φορείς της
θανατηφόρου νόσου των κατοίκων της Ξηροκρήνης, δεν αφορά μόνο σε μία ομάδα
ανθρώπων. Βρίσκει όχι απλώς σύμφωνους, αλλά και αρωγούς, στον αγώνα αυτόν της
άρνησης και τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

«Οι κάτοικοι έχουν κάθε δικαίωμα να ελέγχουν τη χρήση της γειτονιάς τους.
Είναι απορίας άξιον γιατί επελέγησαν οι Αμπελόκηποι για την εγκατάσταση του
κέντρου αυτού και όχι λ.χ. το Πανόραμα… Υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι
απαγορεύεται η λειτουργία μπαρ σε απόσταση 50 μέτρων από ένα σχολείο.
Επιτρέπεται, όμως, η “εγκατάσταση” εμπόρων ναρκωτικών…», λέει ο επανεκλεγείς
δήμαρχος της περιοχής Αλέξανδρος Σταματουλάκης, που είναι, μάλιστα, γιατρός.