ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κλαπ, κλαπ, κλαπ, οι χειροκροτητές…

ΕΙΔΑ ένα παράξενο όνειρο. Απουσίαζα. Όταν έφθασα, κατευθύνθηκα σε μια παρέα
μικρόσωμων ανθρώπων. Γυναίκες και άντρες με πρόσωπα χωρίς χαρακτηριστικά.

Όταν πλησίαζα, η συνάθροιση μεγάλωνε. Καθώς περνούσα ανάμεσά τους, τούς
κοίταζα κλεφτά. Να, τώρα, χειροκροτούσαν κάποιον με γραβάτα, ο οποίος τούς
χαιρετούσε ως θριαμβευτής, πάνω σ’ ένα μπαλκόνι. Πιο κάτω στριμωγμένοι σ’ ένα
χώρο, που μπορεί να ήταν και ναός, χειροκροτούσαν και σπρώχνονταν για να
πλησιάσουν σ’ ένα θρόνο και να προσκυνήσουν κάποιον που δεν διέκρινα καλά ­
μπορεί να ‘ταν και παπάς.

Προχώρησα, κι ένας έξαλλος όχλος χειροκροτούσε για ένα γκολ που μπήκε ­ από
ποιους και πού δεν κατάλαβα. Πιο κάτω άλλοι χειροκροτούσαν ένα σχοινοβάτη.
Άλλοι έναν κλόουν, ένα σταρ, ένα μοντέλο, μια χοντρή που αδυνάτισε, μια ξανθιά
που φωτίστηκε με λαμπιόνια, ένα δήμαρχο που ρητόρευε, έναν υπουργό που έβριζε,
έναν πολιτικάντη που φλυαρούσε.

Από τον ήχο των χειροκροτημάτων καταλάβαινα την κατεύθυνση που φυσούσε ο άνεμος.

Ένα φάντασμα αριστερά μου τα παρακολουθούσε όλα από μια τηλεόραση και
χειροκροτούσε κι αυτό. Θεέ και Κύριε!

Μ’ όλη μου τη δύναμη τράβηξα το καλώδιο από την πρίζα. Το χειροκρότημα
σταμάτησε. Η σιωπή ήταν απειλητική. Οι χειροκροτητές ήρθαν καταπάνω μου.
Κοίταξα ψηλά κι ο ουρανός έγινε ταβάνι χαμηλό.

Καθώς ένιωθα κυκλωμένη από εχθρούς, ευχήθηκα να σταματούσε το όνειρο στην αρχή
του. Ότι απουσίαζα.