ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για το ΠΑΣΟΚ

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Γερ. Παπαχρήστου (Σουλίου 21, Νέο Ψυχικό) ο οποίος
υπήρξε, από το 1945, έμπιστος οδηγός του Γεωργίου Παπανδρέου, αλλά και στενός
φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, γράφει:

«Ο πρόεδρος του Κινήματος και Πρωθυπουργός, εάν συνεχίσει τη θεραπεία της
νόσου με τους ίδιους γιατρούς και τα ίδια φάρμακα, η νόσος θα εξελιχθεί σε
καρκίνο και η μάνα μας, το ΠΑΣΟΚ, θα πεθάνει.

Ο λαός τα μηνύματα τα έστειλε σε όλους: Κυβέρνηση, εκσυγχρονιστές,
διαφωνούντες, στους πάντες. Και φωνάζει: ομονοήστε, το συντομότερο, δεν έχετε
το δικαίωμα να μας παραδώσετε στη Δεξιά η οποία, αν έρθει, δεν ξαναφεύγει. Θα
χρειαστεί πάλι ανένδοτος αγώνας, αλλά ο Γέρος της Δημοκρατίας δεν ανασταίνεται
να τον κηρύξει.

Αναμετρήσατε τις ευθύνες σας. Θα κριθείτε από την Ιστορία».

Ο Σταύρος Μπατσαούρας, Κορνόβου 3, Άνω Ιλίσια, γράφει:

«Παρακολουθώντας την εκπομπή “Πρόσωπα” της ΕΤ1 την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1998
στις 12.30 το μεσημέρι, έγινα μάρτυρας μιας πρωτοφανούς επίθεσης στο πρόσωπο
του Νίκου Καζαντζάκη, από τον έγκριτο συγγραφέα κύριο Ρένο Αποστολίδη.

Στη συνέντευξή του αυτή ο κύριος Αποστολίδης εξηγούσε τον ισχυρισμό του ότι ο
Καζαντζάκης υπήρξε ο πλέον ατάλαντος Έλληνας συγγραφέας! Δεν θα σταθώ εκεί,
αφού η προσωπική γνώμη του καθενός είναι σεβαστή. Και στον ισχυρισμό, εξάλλου,
του κ. Ρ.Α. απαντάει το γεγονός ότι το έργο του Καζαντζάκη είναι παγκοσμίως
αναγνωρισμένο. Ο δε Καζαντζάκης, μαζί με τον Ελύτη και τον Σεφέρη ανήκουν
στους Έλληνες σύγχρονους συγγραφείς που είναι γνωστοί περισσότερο από τους
άλλους ανά τον κόσμο.

Εκείνο που προκάλεσε όμως την αγανάκτησή μου ήταν οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί
που απηύθυνε ο κύριος Αποστολίδης στο πρόσωπο του Καζαντζάκη. Τον αποκάλεσε
“κότα” και “ανθρωπάκι”. Οι ύβρεις αυτές δεν αποτελούν στοιχείο κριτικής, αλλά
βάναυση επίθεση προς έναν μεγάλο πνευματικό άνδρα.

“Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται”. Έχει γίνει πλέον της μόδας οι διάφοροι
διανοούμενοι αντί να ασχολούνται με τα τεράστια ηθικά και κοινωνικά προβλήματα
του λαού μας να προσπαθούν να εξευτελίσουν πνευματικά μεγέθη μεγάλου
βεληνεκούς, που δεν είναι σε θέση να τους απαντήσουν, για λόγους προσωπικής
προβολής και εντυπώσεων. Λυπούμαι που οδηγήθηκε σ’ αυτό το σημείο ο κύριος Αποστολίδης».