ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλλοτρίωση

ΟΦΕΙΛΩ να πω ότι τα σημάδια φαίνονταν εδώ και μέρες ­ απλώς, ο βραδείας
καύσεως εγκέφαλός μου τα συνέλαβε ως συνήθως με καθυστέρηση: κατ’ αρχάς, η
κόρη μου, που περνά τη φάση της ακατάσχετης φλυαρίας, με αποκάλεσε με το
γνωστό τρισύλλαβο που χρησιμοποιούν οι μισοί Έλληνες για τους άλλους μισούς ­
«μ…α!». Το γεγονός αυτό θα όφειλε να με είχε προβληματίσει καθώς, ως
γνωστόν, το ηλικίας 22 μηνών μωρό μου δεν έχει πάρει τα δικά μου γονίδια·
αντιθέτως, η ευφυΐα της προϊδεάζει για έναν νέο Αϊνστάιν ­ τουλάχιστον…

Και τα σημάδια συνεχίστηκαν ­ δεν έδωσα και πολύ σημασία, ας πούμε, στο ότι
εκείνα τα λίγα λεπτά της νύχτας που μεσολαβούν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, τα
μόνα εντελώς δικά μου λεπτά, εξαφανίστηκαν. Αντί να ‘ρχονται νοερά να με
παίρνουν αγκαλιά οι άνθρωποι που ‘χω επιλέξει, έτσι, ως «πακέτο», με τα καλά
τους και τα κακά τους, άρχισαν να ‘ρχονται οι ίδιοι αυτοί που κάνουν τη μέρα
μου συνώνυμη με τον στομαχόπονο ­ ακόμη και αϋπνίες άρχισα να έχω…

Κι έπειτα… ξύπνησα· μαζί με τα «μηνύματα» της κάλπης συνειδητοποίησα πως
όταν με ρωτούν «τι γίνεται», ουδείς ­ ούτε ακόμη αυτοί που με νοιάζονται και
με αγαπούν ­ αγωνιά για το τι κάνω εγώ, το μόνο που περιμένουν είναι
«ειδήσεις» για την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΝ και τον κάθε ξένο προς εμένα.
Ε, αυτό ήταν· μετά άρχισα να μετράω πότε μου χαμογέλασαν για τελευταία φορά,
πότε βρήκα στο γραφείο μου ένα βιβλίο… πότε με κοίταξαν!

Αλλοτριωμένη, λοιπόν, εγώ, για άλλη μια φορά ­ με αλλοτριωμένους ανθρώπους
γύρω μου, ανίκανους να αγαπήσουν ή να αγαπηθούν πέραν αυτού του τέρατος που
λέγεται πολιτική. Κι επιπλέον, όταν προσπάθησα να πάρω λίγη τρυφερότητα από
την Αννούλα μου, αυτή μ’ αγκάλιασε κι όλο υπερηφάνεια μου ανακοίνωσε τη νέα
λέξη που έμαθε: «Σημίτης!».