ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μαθητές και πολίτες

«Μαθητές οργισμένοι, απ’ το χάος κουρασμένοι!»: η κραυγή αυτή θα ακουστεί ξανά
σήμερα σε όλη τη Γαλλία.

Μαθητές οργισμένοι ­ αλλά και γεμάτοι θέληση και πάθος

ΑΝΤΙΘΕΤΑ με τους πρωταγωνιστές του ’68, οι σημερινοί Γάλλοι φοιτητές είναι
ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Δημοσκόπηση του περιοδικού «LΈtudiant» έδειξε
ότι 9 στους 10 τα πάνε πολύ καλά με τη μαμά και τον μπαμπά και 8 στους 10
είναι ευχαριστημένοι από τις σπουδές τους. Οι εξηγήσεις του φαινομένου
ποικίλλουν. Μία έχει να κάνει με το σεξ: το 38% είχαν την πρώτη τους
σεξουαλική σχέση πριν κλείσουν τα 17 τους χρόνια (σε ανάλογη έρευνα που είχε
γίνει το 1978, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 28%). Μία άλλη με το χασίς: το 40%
καπνίζουν μαριχουάνα «τακτικά» ή «περιστασιακά» (έναντι 13%). Και μία τρίτη
εξήγηση έχει σχέση – φευ! – με την τηλεόραση: το 50% των φοιτητών περνούν
τουλάχιστον λίγη ώρα μπροστά της κάθε μέρα, έναντι μόλις 16% πριν από μια εικοσαετία.

Ίσως οι μαθητές να έχουν μικρότερη πρόσβαση σ’ αυτές τις απολαύσεις. Ίσως πάλι
να μην έχουν προλάβει ακόμη να βολευτούν. Η εικόνα, πάντως, που δίνουν τις
τελευταίες εβδομάδες, αντιστοιχεί σε ανθρώπους πλημμυρισμένους από οργή, από
θέληση κι από πάθος. Θέλουν καλύτερες συνθήκες διδασκαλίας. Περισσότερους
δασκάλους. Μεγαλύτερες δαπάνες για την παιδεία. Μικρότερο αριθμό μαθητών σε
κάθε τάξη. Λιγότερο φόρτο εργασίας. Θέλουν καλύτερη ζωή και ουσιαστικότερη
εκπαίδευση. Και, φυσικά, έχουν δίκιο. Το αναγνωρίζει ακόμη και ο διαχειριστής
της «μεγαλύτερης κρατικής επιχείρησης στον κόσμο μετά τον Κόκκινο Στρατό»,
μιας επιχείρησης που απασχολεί 1 εκατομμύριο δασκάλους και 13 εκατομμύρια
μαθητές: ο υπουργός Παιδείας.

Το μαθητικό κίνημα της Γαλλίας έχει, όμως, και την πολιτική του διάσταση.
«Δασκάλους και μέσα για να μας εκπαιδεύουν, κι όχι μίσος για να μας
καταστρέφουν!», φωνάζουν οι μαθητές του Μονπελιέ, ζητώντας να εκδιωχθούν οι
εκπρόσωποι του Εθνικού Μετώπου από τα σχολικά συμβούλια. Δίπλα στις επιτροπές
συντονισμού και πληροφόρησης, άλλωστε, έχει συγκροτηθεί και η Επιτροπή Μαθητών
κατά του Φασισμού. «Οι άνθρωποι του Λεπέν αμφισβητούν τις αξίες της
δημοκρατίας, η παρουσία τους στα σχολεία είναι προκλητική», λέει μια μαθήτρια
του ονομαστού Λυκείου Joffre. «Εκτός από μαθητές, είμαστε και πολίτες»,
συμπληρώνει μια συμμαθήτριά της.

Πολίτες υπεύθυνοι, συγκροτημένοι και μαχητικοί. Πολίτες προσγειωμένοι: τα
αιτήματά τους γίνονται ήδη πράξη σε άλλες χώρες, όπου η εκπαιδευτική
μεταρρύθμιση έχει προχωρήσει περισσότερο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο
προϋπολογισμός του 1999 προβλέπει αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία κατά 1
δισεκατομμύριο δολάρια, ώστε να προσληφθούν 100.000 ακόμη δάσκαλοι και να
μειωθεί σε 18 ο αριθμός των μαθητών σε κάθε τάξη. Στη Βρετανία, ο υπουργός
Παιδείας δίνει βάρος στον εφοδιασμό των δημόσιων σχολείων με αρτιότερους και
καλύτερα αμειβόμενους δασκάλους. Και στη Γερμανία, ο νέος καγκελάριος έχει
υποσχεθεί να διπλασιάσει μέσα στην επόμενη τετραετία τις δαπάνες για την
εκπαίδευση και την έρευνα.

Μήπως είναι καιρός να ακούσει πάλι η Ελλάδα τους μαθητές της;