ΠΡΟΣΩΠΑ «Τι θέλουν οι γυναίκες»

Σήμερα ο φεμινισμός έχει πεθάνει, λένε μερικοί· απλώς επικράτησε, απαντά η
Έρικα Γιονγκ.

Έρικα Γιονγκ. «Ο φεμινισμός δεν χρειάζεται πλέον όνομα, κι αυτό είναι καλό»

ΠΟΙΗΤΡΙΑ, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και «ιέρεια» της γυναικείας
απελευθέρωσης στη δεκαετία του ’70, η Έρικα Γιονγκ θα εκδώσει τον Ιανουάριο το
πρώτο βιβλίο της έπειτα από τέσσερα χρόνια. Πρόκειται για δοκίμια με γενικό
τίτλο «Τι Θέλουν οι Γυναίκες; Εξουσία, Σεξ, Ψωμί και Τριαντάφυλλα», τα οποία
καλύπτουν πολλά και διάφορα θέματα, από την ειδωλοποίηση της πριγκίπισσας
Νταϊάνας και τα τρέχοντα προβλήματα του Μπιλ Κλίντον ως τα χαρακτηριστικά του
τέλειου άνδρα.

Τα βιβλία της Έρικα Γιονγκ έχουν μεταφρασθεί σε 27 γλώσσες και η ίδια έχει
τιμηθεί με το Αριστείο των Ηνωμένων Εθνών για τη στράτευσή της υπέρ των
δικαιωμάτων των γυναικών και της ελευθερίας της έκφρασης. Το γνωστότερο έργο
της είναι «Ο Φόβος του Πετάγματος» που εκδόθηκε το 1975. Η Γιονγκ κατάφερε να
«πιάσει» στο βιβλίο αυτό το πνεύμα της εποχής περιγράφοντας τη σύγκρουση των
επιθυμιών τής (φανταστικής) ηρωίδας της για σεξουαλική πληρότητα,
ικανοποιητική σταδιοδρομία και ασφάλεια.

Το 1994 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό «Ο Φόβος των Πενήντα» με αντικείμενο τούτη
τη φορά τις ανησυχίες των μεσήλικων γυναικών. Στο νέο βιβλίο της η Γιονγκ
υποστηρίζει ότι η Χίλαρυ Κλίντον άνοιξε τον δρόμο για την πρώτη γυναίκα
πρόεδρο των ΗΠΑ. «Η σχέση αγάπης-μίσους που έχουμε με τη Χίλαρυ Κλίντον
αντανακλά την αμφιθυμία μας απέναντι στις ισχυρές γυναίκες», λέει στην
«Ιντιπέντεντ». Πιστεύει πως ο φεμινισμός της δεκαετίας του ’70 αμφισβητείται
τώρα, και δικαίως, από τις θυγατέρες των φεμινιστριών. «Πώς μπορεί να είναι
σήμερα ριζοσπαστικό κάτι, οτιδήποτε, που είχαν υιοθετήσει οι μητέρες τους;»
υπογραμμίζει. «Ωστόσο οι θυγατέρες μας θέλουν όλα όσα πρεσβεύει ο φεμινισμός:
ίση αμοιβή, ισότητα στον γάμο και μια θέση στον Λευκό Οίκο (όχι όμως μέσω του
προέδρου και για ουδόλως προεδρικά καθήκοντα).

Ο φεμινισμός είναι το κλίμα στο οποίο ζουν, ο αέρας που αναπνέουν. Δεν
χρειάζεται πλέον όνομα. Κι αυτό είναι καλό». Σχετικά με την Νταϊάνα, η Γιονγκ
γράφει: «Γιατί να αμφιβάλλω ότι ήταν καλή; Είμαι βέβαιη ότι ουδέποτε πέρασε
από το μυαλό της να δωρίσει το επίδομα ένδυσής της για να αγοράσουν τεχνητά
μέλη τα θύματα των ναρκών. Είμαι βέβαιη πως ουδέποτε σκέφτηκε ότι ένα ζευγάρι
μαργαριταρένια σκουλαρίκια της θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν για ένα χρόνο
μια ολόκληρη οργάνωση αρωγής θυμάτων των ναρκών». Και για τον τέλειο άνδρα
αποφαίνεται: «Ο τέλειος άνδρας είναι τελικά εκείνος που βλέπει τον καλύτερο
εαυτό σου… επειδή αγαπάει τόσο αυτό που είσαι όσο και αυτό που μπορείς να
γίνεις, εκείνο που βλέπει σε βοηθάει να γίνεις περισσότερο ο εαυτός σου».
Παλιότερα η Γιονγκ ενδιαφερόταν για αυτά που τερματίζουν σχέσεις. Τώρα λέει
πως την γοητεύουν περισσότερο «εκείνα που επιτρέπουν στις σχέσεις να συνεχίζονται».