ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο καλός, ο κακός ο αντάρτης και εγώ…

ΞΑΦΝΙΚΑ ήρθαν τα πάνω κάτω: ο δήμαρχος που επί σειρά τετραετιών ήταν ο
καλύτερος, ο συνεπέστερος, εκείνος που θα έδινε τις λύσεις και θα έκανε
ανθρώπινη την πόλη, σε αυτές τις εκλογές ήταν μεν υποψήφιος, αλλά δεν διέθετε
πλέον όλες τις παραπάνω αρετές. Αντίθετα, κάποιος άλλος, καινούργιος
υποψήφιος, πήρε το χρίσμα του καλύτερου, του συνεπέστερου και τα λοιπά. Και
αν, ας πούμε, εγώ ήμουν «πιστή» στο κόμμα που αποφασίζει ποιος είναι ο
καταλληλότερος για την πόλη μου, μπροστά στην κάλπη θα είχα σίγουρα το
δίλημμα: να ψηφίσω αυτόν που τέσσερα χρόνια πριν ήταν ο καλύτερος, αλλά τώρα
που δεν τον στηρίζει κανείς δεν είναι πια καλός ή τον φετινό εκλεκτό του
κόμματος; Άντε να αποφασίσεις, αφού θα έπρεπε είτε, ψηφίζοντας τον παλιό, να
παραδεχτώ ότι το κόμμα μου έκανε λάθος επιλογή σήμερα είτε (το χειρότερο),
ψηφίζοντας τον καινούργιο, να παραδεχτώ ότι εγώ είχα ψηφίσει λάθος στις
προηγούμενες εκλογές.

Ευτυχώς, για εμένα τουλάχιστον το δίλημμα είναι υποθετικό ­ οι επιλογές των
κομμάτων για τους δημάρχους μού είναι αδιάφορες. Απλώς αρχίζω και μπερδεύομαι
λίγο με τις έννοιες καλός, κακός, ικανός, αντάρτης και, κυρίως, Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Δεν θα μπορούσαν άραγε, στις δημοτικές εκλογές τουλάχιστον, να μας άφηναν ήσυχους;