ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αχ, πατρίδα μου γλυκιά…

ΕΣΤΩ και με την ψυχή στο στόμα, πηγαίνω ­ και θα πηγαίνω πάντα ­ στην επαρχία
της Βόρειας Εύβοιας, τιμώντας τις ρίζες μου, τη μνήμη του πατέρα μου που τόσο
άδολα υπηρέτησε τη γενέτειρά του, αλλά και με βαθύ το αίσθημα ότι κι εγώ εκεί
ανήκω, εκεί βρίσκονται οι φίλοι των παιδικών χρόνων, οι δρόμοι που έπαιξα, η
θάλασσα που με έθρεψε, όλα τα ευλογημένα σημάδια της μικρής πατρίδας.

Εκεί, στο παλιό μου σχολειό, το πέτρινο με τα κεραμίδια, όπου πρωτοψήφισα ­
δικτατορία είχαμε και ήμασταν σημαδεμένοι όλοι στο σπίτι ­, εκεί θα πηγαίνω,
απ’ όπου και αν βρίσκομαι. Με την έγνοια και την

ελπίδα να βγάλει η κάλπη εκείνους

που αγαπούν τον τόπο και όχι την καρέκλα της δημαρχίας, εκείνους που
πληγώνονται όταν τα δένδρα, αιωνόβιοι ευκάλυπτοι, πέφτουν σε μια νύχτα
αντιστάσεως μη ούσης, εκείνους που αληθινά θα δώσουν μάχη για να αναβαθμιστεί
μια πανέμορφη, ιστορική λουτρόπολη που αξίζει καλύτερη τύχη.

Μπορεί να ζω στην Αθήνα, μπορεί κάποιοι να ξαφνιάζονται ­ «δεν βαριέσαι που
πας;» ­ που κάθε τόσο, σε κάθε ευκαιρία, παίρνω την Εθνική και το φέρι για τα
πάτρια, όμως οι δικοί μου φίλοι εκεί με περιμένουν, στην ουρά της κάλπης θα
πούμε με τα μάτια όσα δεν προλαβαίνουμε αλλιώς, θα γεφυρώσουμε τα χρόνια και
θα «συνωμοτήσουμε», όπως «τότε», μεταξύ μας, στο φθινόπωρο που ζητάει την άνοιξη.