ΣΗΜΑΤΑ

… επιστρέφει στην Αβάνα, είναι ήδη πανταχού παρών. Πιστοί και άλλοι,
περίεργοι για «νέες ιδέες», πηγαίνουν στη λειτουργία τις Κυριακές, μαζεύονται
σε σπίτια για θρησκευτικές συζητήσεις, διαβάζουν την Αγία Γραφή, στολίζουν
τοίχους με εικονίσματα. Ενήλικοι τρέχουν στις εκκλησιές να βαφτιστούν.
Κατηχητικά σχολεία ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Στα υπόγεια του Αγίου Ιωάννη,
στην καρδιά της Αβάνας, ο αιδεσιμότατος Μανουέλ Ούνε διαμορφώνει αίθουσες για
τη μύηση προσηλύτων. Ο καρδινάλιος Χάιμε Ορτέγα, που έχει γίνει σχεδόν φίλος
με τον Φιντέλ Κάστρο, δήλωσε στους «Νιου Γυορκ Τάιμς» ότι τώρα υπάρχει «πολύ
μεγαλύτερη θρησκευτική ελευθερία». Η καμπή, λένε οι Κουβανοί, ήταν η επίσκεψη
του Πάπα τον Ιανουάριο. Αλλά και πιο πριν, από το ’96, ο Φιντέλ είχε αρχίσει
να συνομιλεί με την Εκκλησία, και παρακολούθησε και λειτουργίες. Σε μια
συνέντευξή του, μίλησε και για τη «δύναμη του Θεού», που βοηθάει τον άνθρωπο
στις δυσκολίες, και που θα μπορούσε να βοηθήσει και την Κούβα. Γένοιτο….

… δεν αντέχει άλλο τον Ουΐλλιαμ Χέηγκ. Μετά τη Θάτσερ, που είχε πει ότι αν
γίνονταν σήμερα εκλογές οι Τόρυς θα τις έχαναν, ξέσπασε τώρα και αυτός κατά
της κομματικής ηγεσίας. Το Συντηρητικό κόμμα, είπε, όχι μόνο δεν πρόκειται να
κυβερνήσει στο προβλεπτό μέλλον αλλά «κινδυνεύει και να διαλυθεί αν ο Μπλαιρ
προχωρήσει στην καθιέρωση της απλής αναλογικής» (πράγμα που ήδη συζητείται). Η
εφαρμογή στο κόμμα μεθόδων που ταιριάζουν μάλλον σε επιχειρήσεις, είπε ο Χηθ,
διώχνει συνεχώς οπαδούς. Επί πλέον, οι Τόρυς βρίσκονται τώρα «δεξιότερα και
απ’ ό,τι ήταν επί Θάτσερ», πράγμα που γι’ αυτόν αποτελεί ένα ακόμη λάθος.
Λάθος, τέλος, θεωρεί ο άλλοτε πρωθυπουργός και την ιδέα του Χέηγκ να θέσει σε
ψηφοφορία μεταξύ των μελών του κόμματος το αν η Βρεταννία θα πρέπει ή όχι να
μπει στην ΟΝΕ.

… θα κολλήσουν τα κομπιούτερ, θα πέσουν μετεωρίτες, θα εμφανισθούν νέες
ασθένειες, θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος, και γενικά θα μας βρουν αμέτρητες
συμφορές. Στα βιβλιοπωλεία πληθαίνουν τα έργα μάντεων που προβλέπουν δεινά
στην καμπή της χιλιετίας. Αλλά γιατί; Διότι, λένε ορισμένοι σχολιαστές, ο
άνθρωπος ­ όσο και αν παριστάνει τον γενναίο ­ είναι κατά βάθος ένα πλάσμα
έμφοβο. Φοβάται τα έντομα, τα αεροπλάνα, το πλήθος, τη μοναξιά, το κρύο, τη
ζέστη, τους προϊσταμένους του, τους υφισταμένους και εν γένει τους πάντες και
τα πάντα. Αλλά φοβάται και τον… φόβο. Και, όπως συμβαίνει με τον πόνο, έτσι
και μ’ αυτόν: Ο μεγαλύτερος σβήνει τον μικρότερο. Η προοπτική λοιπόν της
καθολικής καταστροφής, της διάλυσης των πάντων ­ το 2000 ­ επισκιάζει τους
μικρότερους, καθημερινούς τρόμους. Έχει δηλαδή κάτι το παρήγορο.

… παλιές ταινίες σπάζουν ρεκόρ θεαματικότητας στην ιταλική τηλεόραση. Με
ζέστη, με ποδόσφαιρο, με κακή θέση στις χρονικές ζώνες, και για νυοστή φορά
παιζόμενος, ο «Δον Καμίλλο» του Τζιοβάννι Γκουαρέσκι, στην πιο αρχαία κόπια
του, έπιασε 26%. Όσο κανένα σήριαλ, κανένα σόου, καμμιά εκπομπή επικαιρότητας.
Γιατί; Διότι αυτές οι ταινίες είναι καλοκάγαθες, γράφει ο κριτικός της
«Κορριέρε». Είναι αθώες. Και το ότι έχουν επαναληφθεί πολλές φορές τις κάνει
ακόμη πιο επαναλήψιμες. Τα παιδιά ζητούν απ’ τη γιαγιά να τους ξαναπεί τα
γνωστά παραμύθια, όχι καινούργια. Χρειάζονται λίγη σιγουριά πάνω στην κινητή
άμμο. Λέγε μας λοιπόν, γιαγιά. Λέγε, Τζιοβάννι, Αλίκη, Διονύση.