ΜΑΤΙΕΣ Μάνος Λοΐζος

.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ, χθες, 16 χρόνια, από τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου. Πέρυσι, στην
15ετία, είχε χαλάσει ο κόσμος: αφιερώματα στην τηλεόραση, συνεντεύξεις,
κομμάτια στις εφημερίδες και τα περιοδικά. Φέτος, άκρα του τάφου σιωπή! Μόνον
ο «Ριζοσπάστης» το θυμήθηκε! Και του αφιέρωσε ένα τετράστηλο, με φωτογραφία,
στα «πολιτιστικά» του.

Έτσι κι αλλιώς, όμως, ο Λοΐζος είναι παρών. Συνεχώς. Υπάρχουν τα αθάνατα
τραγούδια του. Που συντροφεύουν τους εργαζόμενους στις κινητοποιήσεις τους
(«Τσιμινιέρα»), τους Πασόκους στις συγκεντρώσεις τους («Καλημέρα ήλιε»), τους
αριστερούς στα φεστιβάλ των Νεολαιών τους («Ο δρόμος», «Το ακορντεόν», «Ο
τρίτος παγκόσμιος», «Ο Τσε», «Τα νέγρικα»), τους ερωτευμένους στις πιο βαθιές
τους στιγμές («Όλα σε θυμίζουν», «Το παλιό ρολόι», «Σ’ ακολουθώ», «Δεν θα
ξαναγαπήσω») και τους προδομένους («Ο αρχηγός», «Ήλιε μου σε παρακαλώ», «Αχ
χελιδόνι μου», «Τα πολυβόλα σωπάσαν», «Μάνα δεν φυτέψαμε») σε κάθε βήμα τους.

Περνάνε και φεύγουν οι τραγουδιστές, οι συνθέτες, οι ποιητές, τα τραγούδια. Το
έργο, όμως, του Λοΐζου (όπως και μερικών, ακόμη, δημιουργών) μένει. Όπως ήταν.
Ανάσα καρδιάς. Κραυγή διαμαρτυρίας. Βάλσαμο παρηγοριάς. Οδυνηρή μνήμη. Γιατί ο
Μάνος δεν ψεύτιζε. Δεν έγραφε για την κατανάλωση. Έγραφε, όποτε πονούσε. Πιο
σωστά, όποτε το είχε ανάγκη.

Ήταν εποχές που απομονωνόταν, εβδομάδες ολόκληρες, στο «στούντιό» του, στον
Χολαργό. Προμηθευόταν κούτες τσιγάρα, κιβώτια με κρασί, κατέβαζε το τηλέφωνο
και άρχιζε να κάνει φλερτ με την κιθάρα του το πρωί, το πιάνο του το απόγευμα,
με μια φλογερίτσα το βράδυ, με μια φυσαρμόνικα αργότερα. Δοκίμαζε ήχους,
ανακάλυπτε μελωδικά μονοπάτια, ονειρευόταν. Κι όταν μαλάκωνε η ψυχή του και
έλιωνε, έσκυβε στο πεντάγραμμο και την άφηνε, ατόφια, χωρίς λιλιά και
φανταχτερά ρούχα.

Αγαπήθηκε ο Λοΐζος, όσο λίγοι συνάδελφοί του, σ’ αυτό τον τόπο. Και αγαπήθηκε
όσο ζούσε και όχι μετά θάνατον, όπως συμβαίνει συχνά. Γιατί ήταν ρομαντικός.
Ήταν ερωτικός. Αγαπούσε τους φίλους του. Δεν έμπλεκε στα κόλπα της συντεχνίας.
Ήταν γενναιόδωρος. Περιφρονούσε το χρήμα. Είχε αρχές. Αγωνιζόταν για ένα
καλύτερο κόσμο. Χωρίς να το βάζει κάτω.

Υπάρχει ένα τραγούδι, που λέει «πίστευες ότι θα ‘μαστε αθάνατοι…». Ο Λοΐζος,
στα 40 του, το πίστευε απολύτως. Γι’ αυτό ξενύχταγε, έπινε, τραγουδούσε,
ερωτευόταν, ξόδευε τη ζωή του μέρα – νύχτα, δίχως να κρατάει λογαριασμό. Το
’82, έφυγε από κοντά μας. Δεν έμεινε, όμως, κοντά μας; Δεν είναι αθάνατος;