[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

ΣΕ ΠΡΩΤΗ φάση η Ε.Ε. θα κληθεί να πάρει πάλι θέση για την ευρωπαϊκή πορεία της
Τουρκίας μετά και τις «υποδείξεις» των ΗΠΑ, οι οποίες την παραμονή της άτυπης
Συνόδου των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. θα επαναφέρουν πιεστικά το
«ενδιαφέρον» τους για την Άγκυρα.

Η κίνηση αυτή γίνεται σε μια χρονική φάση κατά την οποία η Αθήνα και η
Λευκωσία είναι πολύ ενοχλημένες από την εμπρηστική στάση της Άγκυρας στο
Κυπριακό (πρόταση Ντενκτάς για συνομοσπονδία – διχοτόμηση).

Με την έννοια αυτή αποκτά ειδικό ενδιαφέρον η επίσκεψη του Τ. Μίλερ στην Αθήνα
στις 12 Σεπτεμβρίου, καθώς η Άγκυρα προσπαθεί να επιβάλει την άποψη ότι οι ΗΠΑ
ήταν σε γνώση της πρότασης Ντενκτάς και μάλιστα συμφωνούσαν μ’ αυτήν. Για τον
λόγο δε αυτό η Αθήνα ζητεί τώρα από την Ουάσιγκτον να αποσαφηνίσει τη θέση της.

* Ο κύκλος των ζυμώσεων θα κλείσει με τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όπου
«παραδοσιακά» γίνονται συναντήσεις και επαφές Αθήνας – Άγκυρας – Ουάσιγκτον
για τα διμερή και περιφερειακά προβλήματα αιχμής.

(Σελ. 5).

Πάντως η Αθήνα φαίνεται να εκτιμά ότι δεν θα υπάρξει κάτι το εντυπωσιακό στις
ελληνοτουρκικές σχέσεις, τουλάχιστον μέχρι τις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου.

* Την ίδια στιγμή στο εσωτερικό μέτωπο κυριάρχησε η… αυτοκριτική του κ.
Μητσοτάκη για τον Α. Παπανδρέου, που προκάλεσε δυσάρεστη εντύπωση στην ηγεσία
της Ν.Δ., καθώς ο κ. επίτιμος εκτός από (αναδρομικό) εγκώμιο που έπλεξε για
τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά αμφισβήτησε τις δυνατότητες και τις ικανότητες
του κ. Καραμανλή να εξελιχθεί σε πρωθυπουργό.

Για «λόγους ισορροπίας» ο κ. Μητσοτάκης άσκησε και κριτική στην κυβέρνηση και
τον κ. Σημίτη για μαλθακή αντιμετώπιση των προβλημάτων, κάνοντας μάλιστα και
σύγκριση με τον Α. Παπανδρέου επικριτική για τον διάδοχό του.

Οι τοποθετήσεις του κ. επίτιμου προκάλεσαν οργή στην Ρηγίλλης, η οποία άφηνε
να εννοηθεί ότι η όλη πρωτοβουλία υποκρύπτει προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες
του κ. Μητσοτάκη.

(Σελ. 8).

* Ταυτόχρονα όμως ηγετική εμφάνιση επιχείρησε στον χώρο της Ν.Δ. και ο κ.
Έβερτ, ο οποίος δεν άφησε μεν αιχμές για την πολιτεία και την τακτική του κ.
Καραμανλή, αλλά σήκωσε το βάρος μιας εφ’ όλης της ύλης αντιπολίτευσης προς την
κυβέρνηση με άξονα τα οικονομικά, κάνοντας και υποδείξεις για τους χειρισμούς
στο θέμα της δραχμής.

(Σελ. 8).