ΣΗΜΑΤΑ

… χωριστεί η Κομμουνιστική Επανίδρυση, στην Ιταλία. Μετριοπαθείς –
αδιάλλακτοι. Και το ωραίο είναι ότι των πρώτων ηγείται ο παροιμιωδώς
«σκληροπυρηνικός» του παλιού ΚΚ, Αρμάντο Κοσσούττα, σήμερα πρόεδρος της
Επανίδρυσης. Το κόμμα, λέει, πρέπει να κρίνει αμείλικτα την κυβέρνηση Πρόντι,
όχι όμως και ν’ απειλεί συνεχώς να τη ρίξει. Οι αδιάλλακτοι, πάλι, ακολουθούν
τον θυελλώδη Φάουστο Μπερτινόττι, Γραμματέα ­ και το πλέον ορατό πρόσωπο ­ του
κόμματος. Ο Φάουστο διακηρύσσει ότι η Επανίδρυση «δεν έχει καμμιά υποχρέωση να
σώζει την κυβέρνηση». Και αν είναι να ξανάρθει η δεξιά, ας κοπιάσει. Οι
κομμουνιστές ξέρουν τι θα κάνουν. Αλλά ο Μπερτινόττι μάλλον μειοψηφεί, κι ας
έχει συμμάχους και τους Τροτσκιστές. Αρχές Σεπτεμβρίου, πάντως, στη σύνοδο της
Γραμματείας, θα μετρηθούν κεφάλια και θα αναζητηθεί (ή θα χαθεί οριστικά) η ενότητα.

… υστερεί παρασάγγες σε ανθρωποκτονίες από τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον. Σε
κάθε 100.000 Λονδρέζους αναλογούν μόλις 2 φόνοι ετησίως. Στους Μοσχοβίτες, 18.
Στούς Ουασινγκτόνιους, 69. «Αυτό θα πει καλή αστυνομία», αποφάνθηκε
καμαρώνοντας ο υπουργός Εσωτερικών Τζακ Στρω. Αλλά είναι έτσι; Ο Τομ Άτλεϋ της
«Νταίηλυ Τέλεγκραφ», προτείνει μια άλλη εξήγηση. Στο Λονδίνο, λέει, δεν
σκοτώνουν, διότι απλούστατα δεν υπάρχει λόγος. «Είναι κρίμα που ο κόσμος μάς
βλέπει ως πατρίδα του ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού. Η Αγγλία είναι χώρα της
ανεκτικότητας, της υπομονής και της ευγένειας».

… αυτό φαίνεται ολοκάθαρα, είναι στην ουρά του λεωφορείου, λέει ο Άγγλος
πατριώτης. «Ένας ένας και αγόγγυστα στέκουμε στην ουρά χωρίς ποτέ να
διανοηθούμε να περάσουμε τον μπροστινό μας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο τεστ
πολιτισμού για μια χώρα. Τόσο πεισματικά τηρούμε την προτεραιότητα που οι
ξένοι μας κοροϊδεύουν γι’ αυτό». Και όταν το λεωφορείο φτάνει στη στάση, λέει
ο αρθρογράφος, οι εξερχόμενοι προχωρούν με τις αβρότερες των κινήσεων, χωρίς
καν ν’ αγγίζει ο ένας τον άλλο. Και αν τύχει το μετρό από βλάβη να μείνει για
λίγο μέσα στο τούννελ, άκρα σιγή βασιλεύει στο βαγόνι. «Πηγαίνετε στο Παρίσι ή
στη Ρώμη, και θα καταλάβετε τι εννοώ ­ γράφει ο Άτλεϋ. ­ Κοιτάξτε πώς
περπατούν στον δρόμο, πώς διαγκωνίζονται, πώς πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο».
Και δεν είναι ούτε ασήμαντο ούτε τόσο εύκολο, παρατηρεί, να νοιάζεσαι τον
διπλανό σου και να προσέχεις να μην τον ενοχλήσεις, να μην τον σκουντήσεις.
Είναι κατάκτηση, στάδιο πολιτικής αγωγής.

… Έρνεστ Χεμινγουαίυ κάλυπτε το 1923 τα ελληνοτουρκικά στην ιστορική
Διάσκεψη της Λωζάννης. Και ξάφνου, οποία έκπληξη, καταπλέει η γυναίκα του
νεαρού δημοσιογράφου. Αλλά έκπληξη πικρή. Διότι η Χάντλεϋ Χεμινγουαίυ είχε την
έμπνευση να συγκεντρώσει σε μια βαλίτσα όλα τα ως τότε χειρόγραφα του Έρνεστ
για να του τα πάει ­ επειδή ο άντρας της όλο παραπονιόταν πως δεν ήξερε πού τα
είχε και δεν μπορούσε να τα δουλέψει. Όλα ανέκδοτα και «πολύτιμα». Και η
βαλίτσα ξέμεινε στο τραίνο. Χάθηκε για πάντα. Η Χάντλεϋ και ο συγγραφέας
ουδέποτε ξεπέρασαν αυτή την απώλεια. «Ήταν μια φυσική καταστροφή», έγραψε ο
Έζρα Πάουντ. Και είναι μια από τις ιστορίες που αφηγείται ο Γκέρχαρτ Καιπφ
στον «Τρελο-Χεμινγουαίυ», ένα νέο βιβλίο που κυκλοφορεί στο Παρίσι (G. Koepf:
«Fou d’ Hemingway», Μétailié).