Δέκα Τούρκοι φοιτητές διδάσκονται Ελλάδα

ΚΟΖΑΝΗ

Οι Τούρκοι φοιτητές του Τμήματος Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, οι οποίοι φιλοξενούνται στην Κοζάνη

ΣΤΟΝ ΡΕΧΑ άρεσαν πολύ οι βυζαντινές εκκλησίες της Μακεδονίας. Θέλει πολύ να
δει τα Μετέωρα. Τον συγκλόνισε ­ λέει ­ η εικόνα της Παναγίας της
Γλυκοφιλούσας. Ο Ρέχα, όμως, είναι Τούρκος. Μουσουλμάνος.

«Ξέρεις πόσες λέξεις υπάρχουν στον κόσμο για τη ζάχαρη; Πάνω από 50. Είναι,
όμως, παντού το ίδιο γλυκιά. Το ίδιο και ο Θεός…». Έτσι απάντησε. Σε άψογα ελληνικά…

Οι δέκα Τούρκοι φοιτητές ­ του Τμήματος Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του
Πανεπιστημίου της Άγκυρας ­ μαθαίνουν εδώ και 18 ημέρες την Ελλάδα.

Φιλοξενούνται από το Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης της Κοζάνης και τον Δήμο
της πόλης που ανέλαβε τα έξοδα σίτισης, ενώ τη διαμονή τους ανέλαβε το ΤΕΙ
Κοζάνης στις φοιτητικές του εστίες.

Οι δέκα Τούρκοι φοιτητές ­ αγόρια και κορίτσια 20-27 χρόνων ­ ζουν την Ελλάδα
18 ημέρες τώρα. Ακούν και μιλούν ελληνικά και χαίρονται.

«Η ελληνική γλώσσα είναι σαν ποίημα. Δεν την ακούς με τα αυτιά. Τη νιώθεις
εδώ…», λέει η Όζγκε και δείχνει κατ’ ευθείαν στην καρδιά…

Επισκέφθηκαν εργοστάσια, βιβλιοθήκες, εμπορικά καταστήματα, νυχτερινά κέντρα,
εκκλησίες, μοναστήρια, αγρούς. «Μοιάζουν. Όλα μοιάζουν. Και η γλώσσα και η
μουσική και οι στίχοι. Και τα δέντρα, τα βουνά, ίδια είναι… Έχουμε το ίδιο
κλίμα. Ζούμε στις ίδιες παραλλήλους. Το κλίμα, ξέρεις, επηρεάζει την ψυχή των ανθρώπων».

Η Όζγκε ήξερε καλά τα παράλια της Ιωνίας. Και το αρχαιοελληνικό θέατρο στην
Έφεσο. Και εκείνο της Μιλήτου. Και ξέρει επίσης καλά ότι είναι ελληνικό. Ας
μην το γράφουν πουθενά…

Και για την Κύπρο ξέρουν όλα τα παιδιά. Και για τους Έλληνες της Πόλης και για
τους Μουσουλμάνους της Θράκης και για τη Σμύρνη…

Η Όζγκε κατεβάζει το κεφάλι. «Νιώθω τύψεις», λέει, αλλά… «ό,τι έγινε, έγινε.
Πρέπει να συνεχίσουμε. Πρέπει να δουλέψουμε για την ειρήνη…».

Ο Ρέχα Μπαϊρακτάρ είναι 27 χρόνων. Ο πιο μεγάλος της παρέας. Σπούδασε ήδη
Αγγλική και Γαλλική Γλώσσα. Θέλει να εργαστεί στην Ελλάδα. «Θέλω να δουλέψω
για την ειρήνη. Πρέπει να χτίσουμε γέφυρες. Οι λαοί δεν θέλουν τον πόλεμο.
Μόνον οι Αμερικανοί τελευταία και οι Γερμανοί και κάποιοι άλλοι θέλουν τον πόλεμο…».

Ο Ρέχα δεν πήγε ακόμα στον στρατό. Ετοιμάζει τη διπλωματική του στο ρεμπέτικο
τραγούδι. Ακούει τον Βαμβακάρη και συγκινείται.

­ Κι αν όταν θα υπηρετεί τη θητεία του και χρειαστεί να πολεμήσει και το
πιθανότερο κατά των Ελλήνων;

Αποφεύγει να απαντήσει. Κατεβάζει το κεφάλι. Παρεμβαίνει ο Έλληνας φίλος του,
υπάλληλος της βιβλιοθήκης της Κοζάνης που τους συνοδεύει.

«Αν δεν θέλεις, δεν είναι υποχρεωτικό να απαντήσεις», τον βγάζει από τη
δύσκολη θέση.

Λίγη ώρα αργότερα μάς πλησιάζει μόνος του…

«Πριν από λίγο με δυσκόλεψες. Ένιωσα άσχημα… Ξέρεις ποιος είναι ο αγαπημένος
μου στίχος; Είναι του Αταούλ Μπεχράμογλου, ενός δικού μας ποιητή. Σύγχρονου.
Λέει: “Ο δήμιος ξύπνησε ένα βράδυ… Θεέ μου, είπε, δεν τελειώνουν τα θύματά
μου. Εγώ πεθαίνω σκοτώνοντας…”. Είμαι Τούρκος, αυτή είναι η πατρίδα μου,
αλλά δεν θέλω να πολεμήσω. Νομίζω το ίδιο νιώθουν πολλοί Έλληνες νέοι… Είναι
κακό αυτό; Σημαίνει ότι δεν αγαπώ την πατρίδα μου;».