ΣΗΜΑΤΑ

… δεν είναι μόνο φευγιό, έχει και την άφιξη. Αλλά πού; Σε απόμερες ακτές, σε
βουνά και ασύχναστες πεδιάδες, Αμερικανοί δραπέτες των πόλεων και των
συμβάσεων φτιάχνουν «παράλληλες κοινωνίες», ζώντας σε αντίσκηνα, σε τρέιλερ,
σε παρατημένους στρατώνες ή βάσεις και σε καρότσες φορτηγών ή κάτω από
υπόστεγα. Με νερό από πηγές και ρεματιές, φως από τον ήλιο και, για τηλεόραση,
κάποια γυάλα με χρυσόψαρα ή το τοπίο, χιλιάδες dropouts της κοινωνίας ζουν
μακρυά από την εφορία, τα παρκόμετρα, τους δοσάδες, τις διαφημίσεις και
γενικώς τους Άλλους. Το «Τάιμ» περιγράφει ένα τέτοιο οικισμό χαρούμενης
ασυδοσίας που επισκέφθηκε ένας ρεπόρτερ του στην έρημο της Καλιφόρνιας.

… ορισμένων, λέει, άρχισε από κάποια ατυχία: Ένας βρέθηκε σε απόγνωση γιατί
τα χρέη του στην ασφάλεια του Ι.Χ. διογκώθηκαν τόσο που δεν μπορούσε πια να τα
ξοφλήσει. Τους χάρισε αυτοκίνητο και σπίτι κι έφυγε. Άλλος έφτασε στην
«αποικία» μετά από σειρά αποτυχιών στη ζωή. Τρίτος, μετά από επιτυχίες. Οι
οποίες όμως, ξανακοιταγμένες, του φάνηκαν μάλλον γι’ αποτυχίες. Άλλους, τους
οδήγησε στην έρημο ερωτική απογοήτευση ή αίσθημα μειονεξίας (κάποτε όμως και
υπεροχής). Μια γυναίκα κατέπλευσε μαζί με 30 συγγενείς της που την ακολούθησαν
γιατί τη λάτρευαν. Οι ασχολίες τους, ποικίλες: διάβασμα, κουβέντα, ρεμβασμός.
Ένας μουλιάζει σε μια μπανιέρα, στρατηγικά στημένη ανάμεσα σε τροχόσπιτα, και
χαιρετά με ενθουσιασμό όλους τους διερχόμενους. Άλλος, με μπάντζο, ανακρούει
ατέλειωτα Χανκ Ουΐλλιαμς. Για τα προς το ζην, μερικοί έχουν μια σύνταξη, άλλοι
κάνουν ψευτοδουλειές στο κοντινό χωριό. Ορισμένοι βέβαια πεινούν λιγάκι. Αλλά
υπάρχει αλληλεγγύη.

… στη Γαλλία, είναι κάτι σαν New Age μέσω Old Age. Στο Γκεντλόν, ένα χωριό
150 χιλιόμετρα από το Παρίσι, εργάτες χτίζουν ένα γιγάντιο «μεσαιωνικό» κάστρο
με μεσαιωνικά εργαλεία και μεσαιωνικά ντυμένοι. Σπάνε τις πέτρες με τη βαρειά,
ανακατεύουν τα υλικά με το χέρι. Μπουλντόζες, μπετονιέρες, κομπρεσσέρ,
ηλεκτρικά τρυπάνια και πριόνια δεν υπάρχουν. Ούτε καν ρεύμα: η δουλειά γίνεται
όσο φέγγει ο ήλιος. Οι μεταφορές, με ζώα και με χειράμαξα. Και όλα αυτά κάθε
μέρα, και το Σαββατοκύριακο ­ Μεσαίωνας κανονικός. Χήνες, γουρούνια, κότες και
πρόβατα σεργιανούν στην αυλή. «Όπως τότε». Είναι η τροφή του συνεργείου. Ιδέα
μιας αρχιτεκτόνισσας και άλλων φαντασιόπληκτων, ο «πύργος του Γκεντλόν», αφού
λοιδορήθηκε απ’ όλη τη Γαλλία, έγινε η φυγή της, καύχημα των ντόπιων, μαγνήτης
για τουρίστες ­ και έλαβε και επιδότηση από την ΕΟΚ, προσφέροντας δουλειά, με
5ετή συμβόλαια, σε δεκάδες ανέργους. Θα τελειώσει σε 25 χρόνια. «Τόσο έκαναν
και το 1200 να χτίσουν ένα πύργο». Ως τότε, οι «δούλοι» θα ξεκουράζονται μόνο
τον χειμώνα, τέσσερις μήνες τον χρόνο. Όπως τότε….

… για τον Φεντερίκο Φελλίνι, ήταν ένα πελώριο υπερωκεάνιο. Ένα μαμμούθ των
θαλασσών, που το σχεδίασε μια μέρα ονειροπολώντας (φωτ.), και που το ταξίδεψε
μεγαλόπρεπα στο «Amarcord» και στο «Ε la nave va». Τώρα μόλις, μαθαίνουμε από
αφήγηση παλιού συνεργάτη του ­ που δημοσιεύτηκε στην «Κορριέρε» ­ ότι το
μαγικό καράβι υπήρξε στ’ αλήθεια. Ήταν, λέει, το ποντοπόρο «Vulcania». Όσοι
γνώρισαν την Πάτρα του μεταπολέμου ίσως να το θυμούνται, λαμπερό το πρωί, όλο
φωταψία τις νύχτες. Ο Φελλίνι όμως το χάζευε από ένα καφέ στην Τεργέστη, τον
άλλο μεγάλο σταθμό του (μαζί με το αδελφό πλοίο, το «Saturnia»), σε γραμμή που
έφτανε ως την Αμερική.