ΣΗΜΑΤΑ

… έχει κάνει την εμφάνισή της στις πιο ανεπτυγμένες χώρες. Μετά τους πάλαι
ποτέ hippies και τους πιο πρόσφατους yuppies, ή νεαρούς ­ και επιτυχημένους ­
επαγγελματίες των πόλεων (Young Urban Professionals), τη σκηνή καταλαμβάνουν
οι «happies». Σχεδόν ευτυχισμένοι (αν όχι πέρα για πέρα), είναι οι High Asset
Professionals. Επαγγελματίες, των πόλεων επίσης, με υψηλά προσόντα και
ανάλογους μισθούς. Από την Ουώλ Στρητ ως το Σίτυ και από τη Σίλικον Βάλλεϋ ως
τις αγορές της Φρανκφούρτης, οι ορμητικοί αυτοί λύκοι είναι οι πρώτοι
εργαζόμενοι στην ιστορία της ανθρωπότητας που κερδίζουν περισσότερα δίνοντας
συμβουλές παρά παράγοντας οτιδήποτε. Είναι οι advisors. Οι χρυσοί εξπέρ που
δίνουν τα φώτα τους στο κεφάλαιο, στις τράπεζες, στις υπηρεσίες, στις εταιρίες
υψηλής τεχνολογίας και στον κόσμο των μήντια.

… στον ξένο Τύπο περικλείουν μια κάποια ανησυχία. Οι «χάππις» είναι μια
ιδιόμορφη ελίτ που κατάλαβε ότι το να έχεις μια τράπεζα είναι υπόθεση υψηλού
κινδύνου. Ενώ το να συμβουλεύεις μια τράπεζα είναι υπόθεση υψηλού κέρδους. Με
την έννοια αυτή, αλλά και με την όλη τους συμπεριφορά, οι «χάππις» επηρεάζουν
βαθειά το κύκλωμα της παραγωγής και του εμπορίου αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται
«έξω» απ’ αυτό. Χωρίς να είναι αριστοκράτες, είναι πολύ λιγότερο «λαϊκοί» από
τον παλιό, κλασικό επιχειρηματία που έπινε κι ένα ποτηράκι με τους εργάτες
του. Αυτοί, το πολύ να πουν μια καλημέρα στην καθαρίστρια. Δεν γνωρίζουν καλά
τους ανθρώπους, αλλά ούτε και τους νοιάζει. Έργο τους είναι ο μετασχηματισμός
της κοινωνίας στα μέτρα της παγκοσμιότητας. Πατρίδα τους, η εταιρία που τους
πληρώνει. Εξ ου και η αδιαφορία για την ανεργία στον τόπο τους όταν οι
εταιρίες ­ κατά δική τους προτροπή ­ μεταφέρουν τις παραγωγικές τους μονάδες
στην Ταϊλάνδη. Η κοινωνική ευθύνη τους είναι πολύ κοντά στο μηδέν. Πολιτικά,
είναι συντηρητικοί. Δηλαδή δεξιοί ή αριστεροί· αδιάφορο ­ πάντως όχι αμφισβητίες.

… δεν ανησυχεί για την κρίση των χρηματιστηρίων στην Άπω Ανατολή. Και οι
αγορές, λέει, κατά βάθος δεν τρόμαξαν. Τα απανταχού χρηματιστήρια βέβαια
ταράχθηκαν λίγο, αλλά στην πράξη, η τρέχουσα κρίση προσέφερε την ιδανική
δικαιολογία για να γίνει μια σειρά υποτιμήσεων ­ που ήταν μάλλον αναγκαίες. Ο
83χρονος Αμερικανός Νομπελίστας πιστεύει ότι η κρίση γίνεται τώρα πιο αισθητή
γιατί η Αμερική δεν πηγαίνει και τόσο καλά. «Αν συνέβαινε πριν από δύο χρόνια,
που η οικονομία των ΗΠΑ είχε δείκτη ανάπτυξης 4%, ούτε που θα την
καταλαβαίναμε. Τώρα όμως όλοι ξέρουν ότι το ΑΕΠ στις ΗΠΑ αυξάνεται βραδύτερα
και ότι η Ουώλ Στρητ είναι υπερτιμημένη». Χρειαζόταν λοιπόν ένα σοκ, για να
αποκατασταθεί, εν μέρει, το μέτρο.

… να μην κατρακυλήσει ασυγκράτητα το γιεν. Ο διάσημος οικονομολόγος θεωρεί
τους Ιάπωνες πολιτικούς και εμπόρους αδέξιους, αδαείς και πνιγμένους στη
γραφειοκρατία. Κακή η γνώμη του και για τους Ρεπουμπλικάνους, στις ΗΠΑ.
«Ουδέποτε είχαν οικονομική πολιτική άλλη από την ενίσχυση των κατεχόντων»,
λέει, και θεωρεί ότι είναι κρίμα που η θέση τους ενισχύεται τώρα, με τα
σεξοσκάνδαλα του Κλίντον. Αλλά και πάλι, δεν φοβάται κατάρρευση: Η αμερικανική
οικονομία, πιστεύει ο Σ., αντέχει ­ επομένως και η παγκόσμια. Όσο για την
άμεση θεραπεία: «Ο Κέυνς τα έχει πει όλα. Τονώστε την εσωτερική ζήτηση,
ενισχύστε την κατανάλωση. Συνταγή του 1930, αλλά καλή και για το 2000».