[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΔΥΣΜΟΙΡΟΣ ρεπόρτερ του τηλεοπτικού καναλιού ήταν φανερό ότι έπασχε.
Προσπαθούσε να περιγράψει το απερίγραπτο: την κατάσταση πανικού που
επικρατούσε στην Πεντέλη κατά τις τελευταίες πυρκαγιές. Οι λέξεις έρρεαν
ποταμός από το στόμα του ­ τον άφηναν όμως και τον ίδιο ανικανοποίητο.
Έμοιαζαν φτωχές μπροστά στα πρόσωπα της τηλεοπτικής υπερβολής που έχουν πια
καθιερωθεί ακόμα και για τις πιο απλές ειδήσεις. Στο τέλος δεν άντεξε, «σας
ορκίζομαι» αναφώνησε θέλοντας να ανακαλέσει τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ
δημοσιογράφου και αναγνώστη/θεατή. «Αυτά που σας λέω ­ θα ήθελε να πει ­ είναι
ακριβώς όπως σας τα λέω, όχι η συνηθισμένη υπερβολή». Στη (δημοσιογραφική)
παρέα με την οποία παρακολουθούσα τις ειδήσεις επικράτησε πανδαιμόνιο ­ έκρηξη
γέλιου, περιφρονητικά και ειρωνικά σχόλια, σοφίες του τύπου «πόσο χαμηλά έχουν
πέσει οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης». Η εκδίκηση ήρθε το απόγευμα. Το
πρόβλημα στη σύσκεψη για τον βασικό τίτλο της επόμενης ημέρας ήταν απλό:
θέλαμε να πούμε ότι για πρώτη φορά υπήρχαν τόσο σοβαρές ενδείξεις ότι οι
εμπρησμοί έγιναν με βάση ένα οργανωμένο σχέδιο. Καταλαβαίναμε όμως ότι αν
γράφαμε απλώς αυτό που θέλαμε να πούμε, η αντίδραση του αναγνώστη στο
περίπτερο θα ήταν «σιγά, τι το καινούργιο μας λέτε». Διότι, ως γνωστόν, κατά
την τρέχουσα φιλολογία των πυρκαγιών όλες είναι αποτέλεσμα εμπρησμών που
έγιναν με οργανωμένο σχέδιο. Ανάλογο ­ αν και από διαφορετική οπτική ­ το
πρόβλημα που συζητούσαν στον αμερικανικό Τύπο: πώς να δικαιολογηθούν οι
χιλιάδες των σελίδων που αφιερώθηκαν σ’ ένα «σκάνδαλο» ­ το Γουάιτγουοτερ ­
που κατέληξε στο μηδέν. «Είναι ένα από αυτά τα πράγματα που κάνει ο Τύπος και
συχνά το κοινό τα παρανοεί» ­ δήλωσε ένας δημοσιογράφος της «Ουάσιγκτον Ποστ».
«Πιστεύουν ότι με το να καλύπτεις ένα γεγονός υπονοείς ότι υπάρχει κάτι
σημαντικό που θα προκύψει, ενώ στην πραγματικότητα εσύ απλώς κάνεις ρεπορτάζ».
Απλώς κάνουμε ρεπορτάζ λοιπόν, συχνά μ’ έναν τρόπο ισοπεδωτικό, χωρίς σαφείς
διαχωρισμούς ­ στην τηλεόραση κυρίως ­ ανάμεσα στο σημαντικό και στο ασήμαντο.
Κι όταν έρχεται η στιγμή που οι διαχωρισμοί αυτοί πρέπει να γίνουν, τότε
κοιταζόμαστε με αμηχανία. Αλλά κι αυτό ­ μπορεί να πείτε ­ δεν είναι και τόσο
σημαντικό. Ο αναγνώστης/θεατής σε τελευταία ανάλυση θα κρίνει τι είναι ή τι
θεωρεί ο ίδιος σημαντικό.