ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Γέλιο μετά ρίγους

Ο Χίτλερ δεν έχει πάψει να καταδιώκει τη Γερμανία. Αυτήν τη φορά, το ερώτημα
είναι: μπορούμε να γελάμε μαζί του ή πρέπει μόνο να κλαίμε και να προβληματιζόμαστε;

«Είμαι πάλι εδώ!» Ο Αδόλφος, το Ναζιστικό Γουρούνι, έχει γίνει μπεστ σέλερ στη Γερμανία

Ο ΒΑΛΤΕΡ Μερς είχε γίνει γνωστός στη χώρα του από την προηγούμενη δουλειά του,
που αφορούσε τις πρώτες εμπειρίες ενός εφήβου στον κόσμο της χυδαιότητας. Το
βιβλίο έγινε μεγάλη επιτυχία, τόσο στον χώρο των κόμικς όσο και στον
κινηματογράφο και ο δημιουργός του απέκτησε τη φήμη του αδίστακτου
προβοκάτορα. Με το νέο του άλμπουμ ο 40χρονος Γερμανός σκιτσογράφος φαίνεται
πως θέλησε να επιβεβαιώσει αυτή τη φήμη, αφού αποφάσισε να σατιρίσει τη
σημερινή κοινωνία μέσα από ένα αξεπέραστο ταμπού: τον Αδόλφο Χίτλερ.

Ο Μερς φαντάζεται πως ο δικτάτορας επέζησε τις τελευταίες δεκαετίες κρυμμένος
σ’ έναν υπόνομο, για να εμφανιστεί ξαφνικά στο φως του ηλίου μια μέρα του
1998. Κατειλημμένος από την έμμονη ιδέα ότι έπρεπε να έχει επιτεθεί στη Ρωσία
πλευρικά και όχι κατά μέτωπο, παραξενεμένος από έναν κόσμο γεμάτο με
κεμπαμπτζίδικα και συνθήματα του τύπου «Έξω οι ναζί», ο Φύρερ συμβουλεύεται
τον μυστηριώδη δόκτορα Μπόιλ, που τον στέλνει να γυρίσει τον κόσμο.

Επισκέπτεται τότε έναν οίκο ανοχής, όπου βρίσκει τον Γκαίρινγκ που έχει γίνει
στο μεταξύ γυναίκα και εκδίδεται. Δοκιμάζει κρακ. Τον δέρνουν στο δρόμο οι
νεοναζί. Πηγαίνει στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου προσλαμβάνεται ως σοφέρ ενός
ξενοδοχείου και μια μέρα οδηγεί μια μαύρη λιμουζίνα με την Νταϊάνα και τον
Ντόντι ­ και τα γνωστά αποτελέσματα. Αποπειράται να αυτοκτονήσει πέφτοντας από
τον Πύργο του Άιφελ, αλλά τον σώζουν οι εξωγήινοι που αποφασίζουν να τον
ζευγαρώσουν με τη Μητέρα Τερέζα για να γεννηθεί ο τέλειος άνθρωπος. Αγοράζει
τον Πύργο, ξαναβομβαρδίζει τη Χιροσίμα και όταν τον πιάνει άγχος, το ρίχνει
στο ζεν.

Όλα αυτά γίνονται στις 60 σελίδες ενός βιβλίου που λέγεται «Αδόλφος, το
Ναζιστικό Γουρούνι» και μέσα σε δύο μήνες έχει πουλήσει περισσότερα από 50.000
αντίτυπα. Οι Γερμανοί δείχνουν να το γλεντάνε ­ υπάρχουν όμως και οι
εξαιρέσεις. Ο Μίχαελ Φρίντμαν, υπεύθυνος του Κεντρικού Εβραϊκού Συμβουλίου της
Γερμανίας για πολιτιστικά θέματα, θεωρεί για παράδειγμα ότι δεν επιτρέπεται να
γελάει κανείς δυνατά με τον Χίτλερ. Το γέλιο για ένα τέτοιο θέμα, λέει στη
«Λιμπερασιόν», «επιτρέπεται μόνο όταν προκαλεί ένα ρίγος και κάνει τον
αναγνώστη να αναρωτηθεί: προσοχή, γιατί χαμογέλασα; Με το βιβλίο του Μερς,
όμως, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ένας νέος που το διαβάζει και δεν γνωρίζει
καλά την ιστορία, μπορεί να νομίσει ότι ο Χίτλερ ήταν απλώς ένας τρελός ­ κι
ας έστειλε στο θάνατο 6 εκατομμύρια Εβραίους!».

Ευτυχώς, οι Γερμανοί δεν είναι πολιτικά ορθοί. Και εννοούν να γελούν με
οτιδήποτε, χωρίς τύψεις και ενοχές. Ίσως να απομυθοποιούν με τον τρόπο αυτό το
παρελθόν τους. Ή να ξορκίζουν τα φαντάσματα που εξακολουθούν να τους τρομάζουν.