30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ: Τα πάντα.

ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ: Με τα πάντα.

ΕΝΑ ΡΟΚ ΟΝΕΙΡΟ: Τα ραδιόφωνα να παίζουν πάντα μόνο καλή μουσική.

ΔΕΙΠΝΟ ΓΙΑ ΔΥΟ: Με τον John Lenon (αν ζούσε).

ΚΑΙ ΕΙΘΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΦΕΡΕΙ: Ηρεμία ψυχής σε όλο τον κόσμο.

Ο Λάκης Παπαδόπουλος, δηλαδή «ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ», γνώρισε ακόμη μια
επιτυχία στο «Θέατρο Μελίνα» στον Βύρωνα. Αλλά, φαίνεται ότι δεν νοιάζεται για
επιτυχίες. Για ένα πράγμα νοιάζεται, για το καλό ροκ. Φυσικά, αντιπαθεί το
τουρκομπαρ-ρόκ. Όσο για την ελληνική ροκ σκηνή, «έχει πολύ ενδιαφέρον το
παρασκήνιο», παρατηρεί.

ΕΡ.: Ροκ από παλιά και πάντα;

ΑΠ.: Ροκ ποτέ και πάντα ροκ.

ΕΡ.: Ροκ και των γονέων;

ΑΠ.: Ροκ και των κηδεμόνων.

ΕΡ.: Η συναυλία στον Βύρωνα απέδειξε πως είναι και των τέκνων;

ΑΠ.: Και των τεκνών.

ΕΡ.: Τα «Ψηλά ρεβέρ» είναι βολικά και το καλοκαίρι;

ΑΠ.: Κυρίως το καλοκαίρι.

ΕΡ.: Αλήθεια, πώς βγήκε αυτό το παράθεμα;

ΑΠ.: Αν σας πω ότι έχω ξεχάσει, θα το πιστέψετε;

ΕΡ.: Αν χρειαζόταν να το αλλάξετε σήμερα;

ΑΠ.: Γιατί, δεν έχω όνομα; Με λένε Λάκη.

ΕΡ.: Τι είναι τελικά αυτό το ροκ;

ΑΠ.: Είναι κάτι που, όταν πουλάει, γίνονται όλοι ρόκερς.

ΕΡ.: Να υποθέσουμε ότι υπάρχει ελληνικό ροκ;

ΑΠ.: Να μια ερώτηση που μου γίνεται συνέχεια. Ευχαριστώ πολύ, προχωρήστε στην επόμενη.

ΕΡ.: Ποια τα χαρακτηριστικά του;

ΑΠ.: Μαυροντυμένοι και αγέλαστοι και που δεν πρέπει να φαίνεται ότι βγάζουν λεφτά.

ΕΡ.: Και ποιες οι διαφορές του απ’ το ξένο ροκ;

ΑΠ.: Αυτοί πάλι γελάνε, φοράνε και ανοιχτόχρωμα ρούχα και δείχνουν ότι βγάζουν λεφτά.

ΕΡ.: Μήπως είναι τελικά μόνο εισαγόμενο είδος;

ΑΠ.: Μόνο το τουρκομπαρ-ρόκ.

ΕΡ.: Υπάρχει και δήθεν ροκ εν Ελλάδι;

ΑΠ.: Μόνο δήθεν ροκ υπάρχει εν Ελλάδι.

ΕΡ.: Υπάρχουν και άλλα δήθεν;

ΑΠ.: Γιατί, υπάρχουν και πράγματα που δεν είναι δήθεν;

ΕΡ.: Και πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει κανείς;

ΑΠ.: Με αντιβίωση φαντάζομαι…

ΕΡ.: Σας ικανοποιεί η ελληνική ροκ σκηνή;

ΑΠ.: Όχι, αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον το παρασκήνιο.

ΕΡ.: Τι θα αλλάζατε;

ΑΠ.: Θα άλλαζα τα φώτα τους…

ΕΡ.: Θα παραμείνετε εσαεί πιστός στο ροκ;

ΑΠ.: Μόνο αν μας χωρίσει μια άλλη γυναίκα…

ΕΡ.: Επιλέγετε έναν νέο Έλληνα καλλιτέχνη;

ΑΠ.: Ναι, την Καίτη Γαρμπή, μαζί με τον Φοίβο Δεληβοριά.

ΕΡ.: Και ένα ροκ άσμα της νεώτερης γενιάς;

ΑΠ.: Μπρρρρ…

ΕΡ.: Ποιο τραγούδι σας θεωρείτε σήμα κατατεθέν;

ΑΠ.: «Δικαίωμα στο όνειρο».

ΕΡ.: Και ποιο νομίζετε ότι θεωρούν οι άλλοι δικό σας σήμα κατατεθέν;

ΑΠ.: «Μενεξεδιά η τρέλα που φοράς».

ΕΡ.: Την τελευταία φορά μάς λέγατε «… τον καλύτερό μου φίλο τον λένε
Ιούδα…». Τώρα τι να περιμένουμε;

ΑΠ.: Τα χειρότερα.

ΕΡ.: Τι έχει μεσολαβήσει έως τώρα από το «Θρίλερ της Παρασκευής»;

ΑΠ.: «… Το θρίλερ του Σαββάτου, τα αθλητικά της Κυριακής…».

ΕΡ.: Και τι κρατάτε από την εποχή τού «Πάρε πασά μου»;

ΑΠ.: Την οδοντόβουρτσά μου.

ΕΡ.: Σας κάνει εντύπωση που οι νεώτεροι ξέρουν αυτά τα τραγούδια;

ΑΠ.: Με γεμίζει χαρά. Παιδιά μου είναι.

ΕΡ.: Είναι τελικά, τραγούδια-πασπαρτού;

ΑΠ.: Εντελώς και μου ανοίγουν όλες τις εσωτερικές μου πόρτες.

ΕΡ.: Το καλύτερο ντουέτο;

ΑΠ.: Το «Για να σ’ εκδικηθώ» με τον Δημήτρη Μητροπάνο.

ΕΡ.: Ποιο θεωρείτε εσείς το καλύτερό σας τραγούδι;

ΑΠ.: Αυτό που έγραψα για τον γιο μου τον Άγγελο («Μακρύς ο δρόμος»).

ΕΡ.: Αφιερώστε δύο στίχους στην πυρακτωμένη Αθήνα.

ΑΠ.: Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα…

ΕΡ.: Και άλλους δύο στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Εσύ με φτιάχνεις και ας μην ξέρω τι μου φτιάχνεις…

ΕΡ.: Ένα τραγουδάκι για τα δήθεν;

ΑΠ.: Τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί, τα είδα πάλι έξω από την πόρτα μου
το πρωί.