ΣΗΜΑΤΑ

… τη μάχη του κατά της ανεργίας, ο Λιονέλ Ζοσπέν συζήτησε διεξοδικά με τους
υπουργούς του όλα τα δυνατά μέσα: μετεκπαίδευση των ανέργων, επιδότηση των
επιχειρήσεων, αύξηση των κρατικών επενδύσεων, πίεση στους εργοδότες να κάνουν
προσλήψεις. Τελικά, η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει έμφαση όχι σε
κάποιο απ’ αυτά αλλά σε κάτι άλλο ­ το οποίο και ανακοίνωσε επίσημα (22/7) ο
υπουργός Οικονομικών Ντομινίκ Στρως-Καν: Τη μείωση των φόρων. Οι
επιχειρηματίες, οι εργοδότες, θα υποστούν μικρότερη επιβάρυνση το 1999. Ο
Ζοσπέν πιστεύει ότι μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο ο βιομήχανος ή ο επαγγελματίας θα
διανοηθεί να κάνει επενδύσεις, επομένως και προσλήψεις. Έτσι, το γαλλικό
κράτος, για πρώτη φορά στην ιστορία του, θα ζητήσει από τους πολίτες του
λιγότερους φόρους απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Ο Στρως-Καν απαρνείται ποσό
ίσο προς 850 δισεκατομμύρια δραχμές.

… των φόρων θα συνοδεύουν και άλλες ελαφρύνσεις ­ όπως η κατάργηση τελών για
την έκδοση ορισμένων εγγράφων, η ελάττωση των εισφορών για καταχώρηση στα
μητρώα κ.λπ. Με όλα αυτά οι επιχειρηματίες, όπως υπολογίζεται, θα γλυτώσουν
μέσα σε μια 5ετία περίπου 1,4 τρισεκατομμύρια δραχμές. Δεν αφίενται βέβαια οι
υπάρχουσες οφειλές των φορολογουμένων. Ίσα ίσα, ο Στρως-Καν θα είναι πιο
επίμονος στην απαίτησή τους, με αυστηρότερα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής.
Επομένως το κράτος, καίτοι θα ζητήσει λιγότερα, μάλλον θα εισπράξει
περισσότερα. Η Γαλλία ελπίζει ότι θα ελαττώσει το δημόσιο έλλειμμά της στο
2,3% το 1999 και στο 2% το 2000. Οι δαπάνες για την καταπολέμηση της ανεργίας
και για κοινωνικές παροχές θ’ αυξηθούν κατά μία ακόμη εκατοστιαία μονάδα του
προϋπολογισμού. Και οι νέες θέσεις εργασίας, κατά τις προβλέψεις του Ζοσπέν,
θα είναι εφέτος 400.000, αν όλα πάνε καλά. Για την ώρα, δεν πηγαίνουν και άσχημα.

… και το πνευματικό της πρόσωπο έγιναν αντικείμενο συζήτησης διανοουμένων
μέσω του ιταλικού Τύπου. Όταν λέμε αριστερή κουλτούρα, γράφει ο Τζούλιο
Φερρόνι στην «Ουνιτά», δεν εννοούμε οπωσδήποτε μια δεδομένη κατηγορία
ανθρώπων, αλλά μάλλον «εκείνους που η κοινή γνώμη και η τρέχουσα θεσμική
διαλεκτική τοποθετούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και με κάθε επιφύλαξη
βέβαια, στον χώρο της αριστεράς… τα πρόσωπα δηλαδή που καλώς ή κακώς
εγγράφονται στον αριστερό πνευματικό ορίζοντα, στο ευρύ πολιτικό – πολιτιστικό
νεφέλωμα της αριστεράς….». Πολύ σωστά μιλά για «νεφέλωμα» ο κ. Φερρόνι, του
απαντά από την «Κορριέρε» άλλος διανοούμενος, ο Τζιοβάννι Ραμπόνι. Διότι η
αριστερά και η αριστερή κουλτούρα κάτι τέτοιο είναι πλέον, ένα νεφέλωμα, θολό
και ακαθόριστο. «Αλλά μέσα σ’ αυτό το κλίμα της αμφιβολίας (περί του τι είναι
αριστερή κουλτούρα κ.λπ.), υπάρχει ένα ερώτημα ακόμη πιο ριζικό: Αξίζει άραγε,
στ’ αλήθεια, τον κόπο να διερωτάται κανείς ­ και με τόσο πάθος ­ τι είναι
αριστερό και τι δεξιό;».

… ο Ρ. τη δίνει σε προσωπικό τόνο: «Ομολογώ ότι δεν με έκανε διόλου ευτυχή ο
υποβιβασμός της αριστερής σκέψης σε “νεφέλωμα”. Όμως, υπάρχει σ’ αυτό και μια
καλή πλευρά. Είναι κάτι που ανέκαθεν το ονειρευόμουν: Να μπορείς επιτέλους,
καίτοι “αισθάνεσαι” αριστερός, να αγαπάς ελεύθερα ­ και χωρίς να χρειάζεται να
βρεις δακαιολογιες ή να νοιώθεις κόμπλεξ ­ τους μεγάλους συγγραφείς του αιώνα
μας που η αριστερά θεωρούσε πάντοτε δεξιούς. Τον Τ. Σ. Έλιοτ, τον Γκότφρηντ
Μπεν, τον Έζρα Πάουντ, τον Σελίν….».