30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην όμορφη Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 1980.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Το μπάσκετ και τη φύση.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Το ψέμα.

ΑΚΟΥΕΙ: Τις συμβουλές του πατέρα του.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Τον Τζόρνταν και τον Γκάλη.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΠΑΣΚΕΤ: Τον Μίτσελ Ουίγκινς.

Ο «μικρός» Γιώργος Διαμαντόπουλος που φαίνεται ότι πήρε τα γονίδια του
πατέρα του Κώστα, με τον οποίο θα δουλέψουν μαζί εφέτος, γράφει τη δική του
ιστορία. Πέρυσι σε ηλικία 17 ετών οδήγησε τον Παπάγου στο Κόρατς, πριν από
λίγες ημέρες έκανε πράγματα και θάματα με την Εθνική Εφήβων (30 και 40 πόντους
σε κάθε ματς), ενώ κάποτε είχε πετύχει 74 πόντους στο εφηβικό. Ίνδαλμά του
είναι ο Γκάλης και στο σκοράρισμα φαίνεται να τα καταφέρνει εξίσου καλά. Λέτε…;

ΕΡ.: Τι έφταιξε και δεν πήρατε το χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Εφήβων;

ΑΠ.: Ο διαιτητής Γιοβάνοβιτς έσβησε το όνειρό μας.

ΕΡ.: Οι εμφανίσεις σου και οι… τριαντάρες που πέτυχες ανέβασαν το κασέ σου;

ΑΠ.: Σίγουρα, αλλά με την Εθνική νιώθω διαφορετικά.

ΕΡ.: Τα μεγάλα κασέ χαλάνε τα μυαλά των «μικρών»;

ΑΠ.: Αναλόγως τον χαρακτήρα. Δεν νομίζω να συμβεί με μένα.

ΕΡ.: Τι θα έδινες για να αγωνιζόσουν στο Μουντομπάσκετ;

ΑΠ.: Τις… διακοπές μου και όχι μόνο. Αποτελεί πρόκληση για κάθε αθλητή.

ΕΡ.: Τα προγνωστικά σου;

ΑΠ.: Πάμε φουλ για μετάλλιο.

ΕΡ.: Η νέα «φουρνιά» των Ελλήνων παικτών έχει να ζηλέψει τίποτα από την παλιά;

ΑΠ.: Ένα Ευρωμπάσκετ το ’87.

ΕΡ.: Θυμάσαι τίποτα από τότε ­ ήσουν μόλις επτά ετών…

ΑΠ.: Παρακολούθησα τον τελικό πλάι στον πατέρα μου από την εξέδρα των επισήμων.

ΕΡ.: Έχεις αυτόγραφο από κάποιον παίκτη;

ΑΠ.: Από τον Γκάλη και τον Ουϊγκινς.

ΕΡ.: Τα όνειρά σου στο μπάσκετ πού τελειώνουν;

ΑΠ.: Δεν τελειώνουν. Είναι μεγάλα και απεριόριστα.

ΕΡ.: Πώς σε κέρδισε η πορτοκαλί μπάλα;

ΑΠ.: Λόγω του πατέρα μου και του Παπάγου.

ΕΡ.: Η πιο ευτυχισμένη στιγμή στην καριέρα σου;

ΑΠ.: Η τελευταία, που αποκλείσαμε το Περιστέρι και βγήκαμε στο Κόρατς.

ΕΡ.: Και η πιο άσχημη;

ΑΠ.: Ο χαμένος ημιτελικός με την Εθνική εφήβων κόντρα στην Ισπανία.

ΕΡ.: Οδήγησες τον Παπάγου στο Κόρατς, σε ηλικία 17 ετών, εφέτος τι έκπληξη θα κάνεις;

ΑΠ.: Αν καταφέρουμε τα ίδια θα είμαι ευχαριστημένος.

ΕΡ.: Πότε θα κάνεις το μεγάλο μεταγραφικό βήμα;

ΑΠ.: Ίσως του χρόνου.

ΕΡ.: Θα έπαιζες σε ομάδα εξωτερικού;

ΑΠ.: Ναι, γιατί όχι;

ΕΡ.: Με ποιόν προπονητή θα ήθελες να δουλέψεις;

ΑΠ.: Το πετυχαίνω εφέτος ­ θα συνεργαστώ με τον πατέρα μου.

ΕΡ.: Βάλατε κάποιο στοίχημα;

ΑΠ.: Θα το σκεφτώ σοβαρά, τώρα που το λες.

ΕΡ.: Ακολουθείς τα χνάρια του ως παίκτης;

ΑΠ.: Ναι, τον ακολουθώ κατά πόδας.

ΕΡ.: Οικογενειακώς ασχολείστε με το μπάσκετ ­ ακόμη και ο αδερφός σου Ηλίας…

ΑΠ.: Είναι η μεγάλη μας αγάπη.

ΕΡ.: Στον Σπόρτιγκ ο πατέρας σου κερνούσε τους παίκτες στις νίκες κέικ από τα
χεράκια της μητέρας σου. Στον Παπάγου πόσα υπολογίζεις να φας;

ΑΠ.: Φοβάμαι ότι θα… παχύνουμε.

ΕΡ.: Ποιο είναι το ρεκόρ σου σε πόντους;

ΑΠ.: Με το εφηβικό του Παπάγου κόντρα στον Πανελλήνιο 74 πόντοι και 27 πέρυσι
στο Κόρατς κόντρα στην Α. Ε Λεμεσσού.

ΕΡ.: Υπάρχει μυστικό;

ΑΠ.: Έξτρα προπόνηση

ΕΡ.: Ποια στοιχεία θα ήθελες από κάθε παίκτη;

ΑΠ.: Από τον Παναγιώτη Γιαννάκη την άμυνα και από τον Νίκο Γκάλη το σκοράρισμα.

ΕΡ.: Κορυφαίος Έλληνας παίκτης;

ΑΠ.: Ο Γκάλης.

ΕΡ.: Και ξένος;

ΑΠ.: Ο Τζόρνταν και μετά ο Ουϊγκινς στα νιάτα του.

ΕΡ.: Διακοπές, πού;

ΑΠ.: Χαλκιδική, αλλά λίγες ρε… γαμώτο.

ΕΡ.: Ελεύθερες ώρες υπάρχουν τουλάχιστον;

ΑΠ.: Προσπαθώ να τις γεμίζω όσο μπορώ.

ΕΡ.: Αθλητισμός σημαίνει…

ΑΠ.: Ζωή.

ΕΡ.: Με ποιον ήσουν στο Μουντιάλ;

ΑΠ.: Με την Ολλανδία.

ΕΡ.: Η καλύτερη συμβουλή που πήρες ποτέ;

ΑΠ.: «Μην τα παρατάς ποτέ»: Κώστας Διαμαντόπουλος.