[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγα χρόνια, ένας φίλος πήγε να σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες σε
κάποιο πανεπιστήμιο στο «Μιντ Γουέστ». Ξένος, μόνος στην άλλη άκρη του κόσμου
και σε μια κοινωνία με ριζικά διαφορετική νοοτροπία. Το κατάλαβε από την πρώτη
κιόλας εβδομάδα, όταν μια άγνωστή του κυρία τον πήρε στο τηλέφωνο για να τον
καλέσει στο σπίτι της για φαγητό. Όπως του εξήγησε, ήταν εθελόντρια στην
επιτροπή υποδοχής ξένων φοιτητών ­ κι από τότε κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή
ήταν καλεσμένος της. Πότε για φαγητό, πότε για εκδρομή στα βουνά μαζί με τον
σύζυγο, τα παιδιά και τον σκύλο…

Την ιστορία αυτή τη θυμάμαι κάθε τόσο, όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με τα παιδιά
των φαναριών. Κουβαλάω βλέπετε την «αριστερή» προκατάληψη ότι δεν πρέπει να
δίνει κανείς ελεημοσύνη αλλά να αγωνίζεται για την αλλαγή της κοινωνίας, ώστε
να μην υπάρχουν ζητιάνοι. Τη θυμήθηκα και πριν από λίγες ημέρες, διαβάζοντας
άρθρο αριστερού διανοουμένου που θρηνούσε για το κενό αξιών που άφησε η
κατάρρευση του σοσιαλισμού. Η ελεημοσύνη, άφηνε να εννοηθεί, είναι ένας τρόπος
να καθησυχάσουμε τις τύψεις μας, γιατί έχουμε εγκαταλείψει τα οράματά μας.

Αλλά ποια πράγματι μπορεί να θεωρηθεί κοινωνικά πιο υπεύθυνη στάση; Του πολίτη
που (νομίζει) ότι αγωνίζεται για μια πιο δίκαιη κοινωνία ή του άλλου, που
σπεύδει να βοηθήσει όπου και όπως μπορεί, χωρίς να δίνει ιδεολογικές
προεκτάσεις στην ενέργειά του; Σε μια κοινωνία φυσικά δεν αρκεί η ελεημοσύνη.
Ποιος όμως σήμερα πια πιστεύει ότι αρκεί και το κράτος; Και για όσους νομίζουν
ότι μιλάμε για σταγόνα στον ωκεανό, τα στοιχεία ­ από τις ΗΠΑ ­ είναι
εντυπωσιακά. Το 73% των πολιτών ενισχύει χρηματικά διάφορους αγαθοεργείς
σκοπούς και μάλιστα κατά μέσο όρο με 880 δολάρια τον χρόνο ­ ποσό κολοσσιαίο,
δηλαδή, που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να εξοικονομηθεί από φόρους.

Στην Ευρώπη τα αντίστοιχα νούμερα είναι πολύ μικρότερα, όπως πολύ λιγότερο
διαδεδομένη είναι και η συνήθεια πολλών Αμερικανών να αφιερώνουν μέρος του
χρόνου τους σε κοινωνικό έργο.

Από τις περίφημες σούπες για τους φτωχούς ως τα σπίτια για άνεργους που έχτιζε
ο Κάρτερ. Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ θα συνεχίσω χωρίς τύψεις να δίνω στα παιδιά
των φαναριών. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω…