ΣΗΜΑΤΑ

… παίζεται το εκλογικό παιχνίδι στη Γερμανία. Και οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι
έχουν φροντίσει να δηλώσουν περίπου τα ίδια πράγματα και περίπου τα εντελώς
αντίθετά τους. Αλλά όχι ταυτοχρόνως. Όταν ο Κολ πρόβαλλε ως σταυροφόρος της
ΟΝΕ, ο Σραίντερ ήταν ευρωσκεπτικιστής. Τώρα που ο Σραίντερ μιλά ως
σούπερ-Ευρωπαίος (με τη σκέψη ότι κανένας «αντί» δεν εκλέγεται πια ηγέτης), ο
Κολ έχει ξαφνικά επιφυλάξεις για το ευρώ. Ορισμένοι αναλυτές όμως δεν έχουν
πεισθεί. Και οι δύο μονομάχοι είναι βέβαια «Ευρωπαίοι», λένε. Αλλά ο Χέλμουτ
Κολ, Ρηνανός και πιο παραδοσιακός, είναι πολύ περισσότερο. Ο Γκέρχαρτ
Σραίντερ, «βόρειος», πιο ψυχρός, κρατάει μια κάποια απόσταση από τα μηνύματα
της Ευρώπης. «Γεωγραφικός τροπισμός».

… είναι επιπλέον αγγλόφιλος. Πολλοί τον παραβάλλουν με τον Τόνυ Μπλαιρ, τον
θεωρούν κύριο εκπρόσωπο του «μπλαιρισμού» στην ηπειρωτική Ευρώπη. Είναι
χαρακτηριστική η διαφορά συμπεριφοράς μεταξύ Κολ και Σραίντερ. Ο Κολ
συνεννοείται περίφημα με τους κεντρονότιους Ευρωπαίους και δίνει μεγάλη
σημασία στις σχέσεις του με τον παραδοσιακό πυρήνα της παλαιάς ΕΟΚ, και
ιδιαίτερα με τη Γαλλία. Τον Σραίντερ, όμως, που είναι και άλλη γενιά (στα 53
του) ενδιαφέρουν άλλα πράγματα. Ήταν, αντίθετα από τον Κολ, φανατικός
υποστηρικτής της διεύρυνσης της Κοινότητας με την Πολωνία, Τσεχία και
Ουγγαρία. Πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα το κέντρο βάρους θα μετατοπισθεί προς τα
βορειοανατολικά. Όλα αυτά μάλιστα τα ανέπτυξε αυτές τις μέρες στον Ζακ Σιράκ ο
πολιτικός σύμβουλος του Σραίντερ που έγινε δεκτός στα Ηλύσια. Ο Γάλλος
πρόεδρος δεν ενθουσιάστηκε, γράφει το «Πουέν». Προτιμά τον Κολ και ας
διαφωνούσαν συχνά ­ και θα λυπηθεί πολύ αν ο επί 16 χρόνια καγκελλάριος δεν
καταφέρει να εκλεγεί και για πέμπτη θητεία.

… δημοδιδάσκαλος θεωρείται η συγγραφική αποκάλυψη της χρονιάς στη Γαλλία. Ο
Φιλίπ Ντελέρμ ενδιαφέρεται για τα «πολύ μικρά πράγματα». Όπως, ένα κατακόκκινο
μήλο μέσα σε πανέρι που το άρωμά του γεμίζει ολόκληρο δωμάτιο. Ή όπως είναι το
πανηγύρι που λέγεται καθάρισμα φασολιών, αργά αργά, ένα πρωί σχόλης. Ή, άλλο
εξ ίσου συνταρακτικό, το να περπατάς πάνω στην άμμο και αυτή να τρίζει: όχι
στην επιφάνεια αλλά λίγο βαθύτερα, εκεί που είναι υγρή και που τη νοιώθεις με
το μεγάλο σου δάχτυλο. Τέτοια γράφει ο Ντ., και το τελευταίο του βιβλίο, μόλις
90 σελίδων, πούλησε σε ελάχιστο χρόνο 500.000 αντίτυπα. (Σωστά διαβάσατε:
500.000). Τίτλος: «Η πρώτη γουλιά της μπύρας και άλλες ασήμαντες απολαύσεις».

… είναι ότι αυτά τα ασήμαντα πράγματα είναι κατά βάθος μεγάλα γεγονότα, λέει
ο Ντ. Ένας περίπατος στο δάσος, όπως αυτοί που ο συγγραφέας κάνει κάθε μέρα,
μπορεί να είναι ιστορικής σημασίας. (Κάθε μέρα). Ο θάνατος ενός στρατιώτη που
αγαπούσαμε, μας τσακίζει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι εκατό χιλιάδες νεκροί
του πολέμου. Μινιμαλιστής και στη ζωή του, ο Ντ. εξακολουθεί να διδάσκει τα
παιδάκια που του έχουν εμπιστευθεί. Και δεν πρόκειται ποτέ, λέει, να
εγκαταλείψει το χωριό του, το Μπωμόν-Λε-Ροζέ, κάπου μεταξύ Καν και Ρουάν. Στην
ερώτηση αν πιστεύει ότι η τεράστια επιτυχία του βιβλίου του (δέκα χρόνια τού
το απέρριπταν οι εκδότες) θα συνεχιστεί και στα τυχόν επόμενα, ο Ντ. απαντά με
κάθε ειλικρίνεια: «Ελπίζω όχι. Τη φοβάμαι την επιτυχία».