ΜΑΤΙΕΣ Το κάπνισμα

ΜΕΣΑ στα χαρτιά μου, που ‘χουν γεμίσει συρτάρια, ράφια, σακούλες, ακόμη και…
τσουβάλια, υπάρχουν εκατοντάδες φωτογραφίες μου από διάφορες εποχές. Μερικές
φορές παίρνω αυτές τις φωτογραφίες στα χέρια μου και τις κοιτάζω,
επισημαίνοντας διαφορές: στη μια έχω κοντά μαλλιά, στην άλλη μακριά, στην
τρίτη έχω μούσι, στην τέταρτη φαβορίτες κ.λπ. κ.λπ.. Σε ένα όμως σημείο οι
παλιές φωτογραφίες μου μοιάζουν. Όλες, μα όλες, με δείχνουν να κρατάω τσιγάρο
και να καπνίζω!

Πρωτοκάπνισα, για «μαγκιά», στα 17. Στον στρατό ήθελα ένα μικρό πακέτο (10
τσιγάρα) την ημέρα για να είμαι εντάξει. Μετά, το ’58, ήρθαν η δουλειά, το
ξενύχτι, η αγωνία, οι απανωτοί καφέδες στο γραφείο της σύνταξης, το άγχος, και
τα τσιγάρα από 10 έγιναν βαθμιαία 20, 30, 40… Κάποια στιγμή πέταξα το
τσιγάρο κι άρχισα να καπνίζω τσιμπούκι. Ύστερα από έναν χρόνο βαρέθηκα το
τσιμπούκι και ξανάπιασα το τσιγάρο. Κάπνιζα πια πάνω από 60 «άφιλτρα» την
ημέρα! Το ’80, παράτησα το τσιγάρο κι έπεσα στα πούρα. Πολλά πούρα! Το ’89, τη
βραδιά των εκλογών, έπαθα μια σοβαρή στηθαγχική κρίση. Και το ’92, έπαθα
έμφραγμα. Έμφραγμα που θα «μ’ έστελνε», αν ο Νότης δεν με οδηγούσε έγκαιρα
στον «Ευαγγελισμό» για να με σώσει η «θρομβόλυση».

Πριν από το έμφραγμα αλλά και μετά πέρασα από πολλούς καρδιολόγους, Έλληνες
και ξένους. Όλοι το πρώτο πράγμα που με ρωτούσαν ήταν: «καπνίζεις;». «Όχι»,
απαντούσα. «Κάπνιζες;». «Ναι. Ως τον Νοέμβρη του ’89». «Πόσα;». «Ογδόντα με
εκατό τσιγάρα την ημέρα!», απαντούσε για λογαριασμό μου η γυναίκα μου. Οι
γιατροί γνώριζαν και με κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια. Και ένας δεν κρατήθηκε
και μου είπε: «είσαστε μεγάλος μαλάκας, με το συμπάθιο!..».

Είχε δίκιο. Γιατί σύμφωνα με επίσημα στοιχεία 3 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν
τον χρόνο από το κάπνισμα! Μόνο στην Ελλάδα, οι θάνατοι από το τσιγάρο
ανέρχονται σε 15 με 20.000 τον χρόνο! Γιατί βέβαια οι Έλληνες είμαστε μεγάλοι
θεριακλήδες και μεγάλοι… «μάγκες» ­ όπως ήμουν κι εγώ ­ και δεν… κωλώνουμε
μπροστά σε τίποτα!..

Το κακό είναι ότι και πολλά παιδιά, 13 – 15 ετών, καπνίζουν συστηματικά, όπως
διαβάζω. Μερικά απ’ αυτά τα παιδιά προσπάθησαν «να το κόψουν» αλλά μόλις ένα
στα εκατό τα κατάφερε. «Δεν κόβεται το άτιμο» είπαν. Κι αυτή είναι η
συνηθισμένη δικαιολογία, που προβάλλουν όσοι επιμένουν να καπνίζουν.

Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι. Εγώ που κάπνιζα σαν φουγάρο, μόλις με βρήκαν τα
ζόρια, είπα «τέρμα»! Και δεν μπορώ να πω ότι είμαι δυνατός χαρακτήρας κ.λπ.
Θύμα των παθών μου είμαι, αντίθετα. Αλλά, μέχρι ενός σημείου. Συμπέρασμα;
Κόβεται το τσιγάρο! Αρκεί κανείς να το θέλει.