ΜΑΤΙΕΣ Η ψυχολόγος

ΕΩΣ ΤΙΣ 25 Μαρτίου 1998, η Μαρία Νεφέλη, 2 ετών, ήταν η βασίλισσα του σπιτιού:
οι γονείς της, οι γιαγιάδες της, οι παππούδες της, η νονά της και όλοι οι
άλλοι συγγενείς από γύρω πέφτανε στη φωτιά για να της κάνουν τα χατίρια και να
μη δούνε, έστω και για μια στιγμή, το μουτράκι της συννεφιασμένο. Κι εκείνη
τους ανταπόδιδε την αγάπη τους: τους χαμογελούσε, τους φιλούσε, τους κερνούσε
φρασούλες, νέες φρασούλες που σχεδίαζε συνεχώς το μυαλουδάκι της και πολλές
φορές τους τραγουδούσε. Στις 25 Μαρτίου 1998 όμως άκουσε τον μπαμπά της να
λέει στο τηλέφωνο: «Γέννησε. Σήμερα το πρωί». «Ναι, είναι πολύ καλά και η μαμά
και το μωρό». «Θα ‘ρθουν στο σπίτι σε τέσσερις ημέρες..». Κατάλαβε αμέσως. Και
κατσούφιασε. Μολονότι ήξερε από καιρό ότι στην κοιλίτσα της μαμάς υπήρχε ένα
παιδάκι, αγοράκι μάλιστα, που θα γεννιόταν κάποια ημέρα και θα συμπλήρωνε την
οικογένεια. Που την αποτελούσαν η Μαρία Νεφέλη, η μαμά, ο μπαμπάς και η
σκυλίτσα, η Μέλι. Της ήρθε να μπήξει τα κλάματα. Είχε προλάβει να βουρκώσει,
όταν ο μπαμπάς κατέβασε το ακουστικό. «Τι είναι αγάπη μου;», έτρεξε κοντά της,
ανήσυχος, εκείνος. «Το μωρό», είπε μόνο η Μαρία Νεφέλη και τα ματάκια της
γέμισαν δάκρυα. Ο μπαμπάς βάλθηκε να την παρηγορεί. Να τη σφίγγει στην αγκαλιά
του, να τη φιλάει, να την πετάει ψηλά ­ το αγαπημένο της παιχνίδι ­ και να την
πιάνει, να την ανεβάζει στον ώμο του και να τη γυρίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Η Μαρία Νεφέλη ξέχασε αμέσως το αδελφάκι της και τη νύχτα κοιμήθηκε αγκαλιά με
τον μπαμπά της ευτυχισμένη. Από την ημέρα όμως που ήρθε στο σπίτι το μωρό, ο
«Τετέρης», τα πράγματα δυσκόλεψαν: μόλις η μαμά έτρεχε προς την κούνια του
«Τετέρη» για να τον θηλάσει, η αδελφούλα του κατέβαζε τα μούτρα! Ώσπου, κάποιο
βράδυ το ξεφούρνισε: «το μωρό δεν το αγαπάω»! «Τι να κάνουμε;» ρώτησε
προβληματισμένη η μαμά μια φίλη της, ψυχολόγο. «Είναι απλό: θα της χαρίσεις
μια κούκλα στο μέγεθος του μωρού και θα της πεις: “αυτός είναι ο δικός σου
“Τετέρης”, το μωράκι σου. Θα το κοιμίζεις, θα του δίνεις να τρώει και θα το
αγαπάς”. Με τον τρόπο αυτό θα μπει στον ρόλο της μάνας και θα πάψει να ζηλεύει
το αδελφάκι της…». Έτσι κι έγινε. Αγοράσθηκε η κούκλα και δόθηκε στη Μαρία
Νεφέλη. «Θα είναι το μωράκι σου, ο “Τετέρης” σου κ.λπ.», της εξήγησε η μαμά. Η
μικρούλα πήρε ευχαριστημένη την κούκλα στην αγκαλιά της, «Τετέρη μου», της
είπε, τη χάιδεψε, τη φίλησε κι ύστερα έτρεξε στο δωμάτιό της, έκλεισε την
πόρτα πίσω της, πέταξε την κούκλα στο κρεβάτι και άρχισε με μανία να τη… δέρνει!