ΡΙΠΕΣ Και μετά;

ΚΑΙ ασφαλώς δεν είναι λίγο να διαγράφονται τα υπέρογκα χρέη των αστικών συγκοινωνιών…
ΚΑΙ μοιραίο ήταν, εκεί που είχε φτάσει η κατάσταση, με το ένα
τρισεκατομμύριο δραχμών σε οφειλές, να μην περιμένει κανείς…
ΠΩΣ κάποτε θα μπορούσε να γίνει αποπληρωμή ή απόσβεση με όποιον άλλο τρόπο.
ΟΜΩΣ το πρόβλημα δεν τελειώνει με τη «φιλοσόφησή» του, κατά το «ο
γέγονε, γέγονε»…
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, νέο κεφάλαιο ανοίγει με το ερώτημα «τι μέλλει γενέσθαι από
τούδε και στο εξής»…
ΔΗΛΑΔΗ, πώς η διαγραφή των χρεών δεν θα λειτουργήσει εφησυχαστικά για κανέναν…
ΑΛΛΑ ως αφετηρία αποτροπής παρόμοιου επαχθέστατου φαινομένου στο μέλλον.
ΔΙΟΤΙ αν το ζητούμενο ήταν και παραμένει ο εκσυγχρονισμός των αστικών συγκοινωνιών…
ΚΑΙ η εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού που καταταλαιπωρείται…
ΜΑΛΛΟΝ η διαγραφή των χρεών αφορά το παρελθόν και μόνον…
ΚΑΙ όχι την προμήθεια για την οποία τα κονδύλια μειώνονται νέων
λεωφορείων και τρόλεϊ.
ΚΑΙ, βεβαίως, όλοι γνωρίζουν ότι στον εκσυγχρονισμό των συγκοινωνιών…
ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ και αλλαγές προς όφελος του κοινού…
ΟΠΩΣ και ότι το συγκοινωνιακό είναι αφεύκτως συνδεδεμένο με το κυκλοφοριακό.
ΟΜΩΣ, με γενικές αναφορές σε μέτρα που «μελετώνται»…
«ΧΩΡΙΟ δεν γίνεται» που λέει και η λαϊκή ρήση ούτε και οι
συγκοινωνίες αναβαθμίζονται.













