ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

ΚΑΘΩΣ διάβαζα, προχθές, τυπωμένο στα «ΝΕΑ» το κείμενό μου για το Μουντιάλ και
τους παιχταράδες που αγωνίζονται σ’ αυτό, ο νους μου πέταξε σε κάποιους άλλους
«παιχταράδες»: τους χιλιάδες τζογαδόρους, που έχουν χωθεί ως το λαιμό στο
παράνομο στοίχημα και παίζουν τεράστια ποσά, όλες τούτες τις πονηρές μέρες…

«Το παράνομο στοίχημα παίζεται εδώ και 6 χρόνια στην Ελλάδα», μου εξήγησε στο
τηλέφωνο το πιο αρμόδιο γι’ αυτά τα θέματα πρόσωπο, ο γεν. διευθυντής του ΟΠΑΠ
Χρήστος Σαλαλές. Και πρόσθεσε: «Υπολογίζω ότι το κράτος απ’ αυτήν την
δραστηριότητα των “μπουκ”, όπως τους λένε, και των πελατών τους, χάνει γύρω
στα 80 δισεκατομμύρια ετησίως! Σημειώστε, επίσης, ότι από τους “κουλοχέρηδες”,
τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δηλαδή, χάνονται άλλα 300 δισ. τον χρόνο! Σας
διαβεβαιώνω, κ. Παπαδόπουλε, πως αν μπορέσουμε να ελέγξουμε αυτό τον πακτωλό
των 380 δισ. θα κερδίζει το κράτος μαζί με το ΠΡΟ-ΠΟ, το ΛΟΤΤΟ κ.λπ. πάνω από
500 δισ. τον χρόνο! Που σημαίνει ότι θα χρηματοδοτηθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες ­
κόστος 500 δισ. ­ χωρίς να βάλει δεκάρα από την τσέπη του ο ελληνικός λαός!.
Και ταυτόχρονα θα εξασφαλισθεί η απρόσκοπτη χρηματοδότηση του αθλητισμού, αλλά
και του πολιτισμού, για μια δεκαετία, τουλάχιστον. Όλα αυτά θα γίνουν αν
εφαρμοσθεί το προκαθορισμένο στοίχημα, που θα βγάλει από τη μέση τους “μπουκ”,
αρχίσει να παίζεται το “Κίνο” και κυκλοφορήσει το Ολυμπιακό Λαχείο.
Επαναλαμβάνω, θα γίνουν: το εγγυάται ο σχεδιασμός που έχουν κάνει ο υπουργός
Πολιτισμού κ. Ε. Βενιζέλος και ο υφυπουργός Αθλητισμού κ. Α. Φούρας…». Το
πιο δραματικό σχόλιο για την Αθήνα που έγινε κόλαση το διήμερο με τους 42
βαθμούς υπό σκιάν και τις πυρκαγιές, ακόμη και στο κέντρο της πόλης, το άκουσα
από μια νεαρή κοπέλα, τη Μάρθα, που εργάζεται στον Οργανισμό Λαμπράκη. Μου
είπε: «Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τόσο ανήμπορη, τόσο ανυπεράσπιστη!
Κλείστηκα στο σπίτι μου και, μη μπορώντας να κάνω τίποτα, έμπηξα τα κλάματα!
Ως εδώ ήταν η ζωή μου, είπα. Έρχεται η ασφυξία! Και ξανά κλάμα!.. Όλο το
απόγευμα! Ως τη νύχτα…».

Γι’ αυτό να τα μαζεύουμε σιγά σιγά. Όλους μας, κάποια παραλία, κάποιο βουνό,
μάς περιμένει. Εμένα με περιμένει ο Μόλυβος. Ετοιμάζω τις βαλίτσες μου. Και
την καρδιά μου. Μερικές μέρες ακόμη και μετά, καλό καλοκαίρι…