ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι διακοπές σαν… τον έρωτα

«ΠΑΛΙ;»… Στην πολύ πρωτότυπη ερώτηση αυτής της εποχής «πού θα πας διακοπές»,
εδώ και έξι χρόνια δίνω την εξίσου πρωτότυπη απάντηση: «όπου και πέρυσι». Γύρω
μου τα φυλλάδια των ταξιδιωτικών πρακτορείων έχουν απλωθεί στα τραπέζια. Τι
εξωτικά μέρη, τι κοσμικά νησιά, τι κρουαζιέρες, τι ιστιοπλοϊκά, τι ξενοδοχεία
με πισίνες δίπλα στο… κύμα. Εγώ απτόητη. Στο ίδιο μέρος. Ένα μέρος άσημο που
δεν το συνιστά κανένας τουριστικός οδηγός. Ίσως γιατί κανένας τουριστικός
οδηγός δεν θα σκεφτόταν να συμπεριλάβει στα δύο, τρία ή τέσσερα αστέρια των
ενδείξεων του το “αστέρι της Βάσως”… Που κρατάει τα σκήπτρα του πιο
φιλόξενου σπιτιού που θα μπορούσατε να φανταστείτε. Ή του Γιώργου… Που μια
ολόκληρη παραλία τον περιμένει για να της ανεβάσει τη θερμοκρασία με τις
ανησυχίες, τους προβληματισμούς και την… υψηλή του πίεση. Οι τόποι είναι οι
άνθρωποί τους. Είναι η γιαγιά Μαργαρίτα. Που μαζεύει τα παιδιά τής γειτονιάς
και τους μαθαίνει ξεχασμένα παιχνίδια. Που τα μπουκώνει με βανίλιες,
σαραγλάκια και γλυκά κουταλιού. Είναι ο κύριος Βαγγέλης. Που κάθε βράδυ
σερβίρει τα ψάρια του και τους καημούς του.

Πόσο καλά τα ‘λεγε προχθές ο κ. Ματθαίος Γιώσαφας, διευθυντής του Κέντρου
Οικογενειακής Ψυχιατρικής του Λονδίνου: Οι διακοπές είναι σαν… τον έρωτα!
Όσο πιο δυστυχής είναι κανείς, τόσο περισσότερο περιμένει τον έρωτα που θα του
λύσει τα προβλήματα. Το ίδιο περιμένουν πολλοί και από τις διακοπές. Δεν
συμβαίνει όμως αυτό. Όπως λέει ο Καβάφης, την πόλη θα την κουβαλάς μέσα σου
όπου κι αν πας. Όπου λοιπόν και εάν πάει κανείς διακοπές, θα κουβαλάει τον
εαυτό του. Όταν τα πηγαίνεις καλά με τον εαυτό σου, λίγο – πολύ περνάς παντού καλά.