Μεγάλη αναμέτρηση

Από καιρό προβληματίζονταν οι Αμερικανοί για την κρίση στις «παραδοσιακές»
βιομηχανίες και ιδίως στα αυτοκίνητα αλλά το καλοκαίρι αυτό φαίνεται ότι θα
είναι το χειρότερο της δεκαετίας.

Βιομηχανία αυτοκινήτου. Στην Τζένεραλ Μότορς έχουν παραλύσει τα πάντα

Την πτώση που σημειώνεται γενικά στη βιομηχανία αυτοκινήτων υπογραμμίζει η
θύελλα που έχει ξεσπάσει, ιδίως, γύρω από την Τζένεραλ Μότορς. Πρόκειται για
τη μεγαλύτερη από τις λεγόμενες Τρεις Αδελφές (Τζένεραλ Μότορς, Φορντ,
Κράισλερ), η οποία είναι και η μεγαλύτερη βιομηχανία του κόσμου στον κλάδο του αυτοκινήτου.

Μια απεργία που, ενώ άρχισε σχετικά ήπια στις αρχές του μήνα, δεν λέει να
τερματιστεί. Ήδη, ξεπέρασε τις τρεις εβδομάδες και όλα δείχνουν ότι θα
συνεχιστεί και μέσα στο καλοκαίρι.

Οι εργάτες είναι ανένδοτοι, η διοίκηση της επιχείρησης επίσης. Το αίτημα των
απεργών είναι, πάνω απ’ όλα, να εγκαταλειφθούν τα σχέδια των υπευθύνων της
Μότορς να ιδρύσουν παραρτήματα στο εξωτερικό, σε χώρες όπου υπάρχουν φθηνά
εργατικά χέρια.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΦΘΗΝΩΝ ΧΕΡΙΩΝ

Το συνδικάτο των εργατών, οι Ενωμένοι Εργάτες Αυτοκινήτου (UAW, United Auto
Workers) φοβάται ότι, αν η εταιρία αρχίσει να μετακομίζει, οι Αμερικανοί
υπάλληλοί της θα μείνουν άνεργοι. Οι πρώτες μελέτες για ίδρυση νέων
εργοστασίων έχουν γίνει ήδη, και επιλέχθηκαν μάλιστα οι πιο συμφέρουσες χώρες:
Κίνα και Βραζιλία.

Εδώ και μερικά 24ωρα, η απεργία έχει ήδη εξαπλωθεί σε 26 από τα 29 εργοστάσια
της Μότορς στις ΗΠΑ και 144.000 εργάτες αποφεύγουν ακόμη και να πλησιάσουν την
πύλη τους. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση απεργών είναι στο Φλιντ, μια πόλη του
Ντιτρόιτ με 140.000 κατοίκους.

Το Φλιντ είναι η κοιτίδα της Τζένεραλ Μότορς, η οποία είναι και ο
αποκλειστικός εργοδότης των κατοίκων της. Οι οικογένειες του Φλιντ ζουν όλες
αποκλειστικά από την εργασία ενός ή περισσότερων μελών τους στην Τζένεραλ Μότορς.

Η διοίκηση της Μότορς βρίσκεται από σήμερα σε ακόμη πιο δύσκολη θέση, γιατί
κανονικά αρχίζουν οι άδειες μεγάλου αριθμού εργατών και θα είναι πολύ δύσκολο
­ ακόμη και αν λυθεί ξαφνικά η απεργία ­ να προχωρήσει η παραγωγή των μοντέλων
για το 1999.

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ!

Από την πλευρά του το συνδικάτο των εργατών είναι πανίσχυρο και επιπλέον
πλούσιο: Οι εργάτες κατάφεραν να συγκεντρώσουν αποθέματα, ύψους 700
εκατομμυρίων δολαρίων. Ένα μέρος απ’ αυτά τα χρήματα δαπανώνται ήδη για την
ενίσχυση των απεργών και για την στήριξη των απολυμένων.

Υπολογίζεται ότι τα τελευταία χρόνια ο συνολικός αριθμός των απολυμένων από
την περιοχή του Φλιντ έχει ξεπεράσει τις 40.000.

Λίγο πριν αναχωρήσει για την Κίνα, ο πρόεδρος Κλίντον ειδοποίησε τόσο το
συνδικάτο όσο και τους υπεύθυνους της Τζένεραλ Μότορς να αρχίσουν το ταχύτερο διάλογο.

Πολλοί Αμερικανοί βλέπουν με απόγνωση το ρεύμα φυγής, ιδίως προς το Μεξικό, να
πυκνώνει και φοβούνται ότι οι ΗΠΑ σύντομα θα απογυμνωθούν από εργατικό
δυναμικό, ενώ το Μεξικό και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας
θα μεγαλώνουν και θα πλουτίζουν.

Ορισμένοι εγκαταλείπουν τις ΗΠΑ, αναζητώντας και αυτοί καλύτερη τύχη στο
εξωτερικό αλλά αυτό δεν είναι τρόπος πραγματικής βελτίωσης των βιοτικών
συνθηκών και άλλωστε δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας.

Ο επικεφαλής των εργατών αυτοκίνητου είναι ο Ντόναλντ Χάκγουερθ, ο πρόεδρος
της UAW. Ο Χάκγουερθ είναι σκληρό καρύδι, όπως έχει αποδείξει επανειλημμένως,
και πολλοί εργάτες ορκίζονται στο όνομά του.

Το σύνθημά του είναι: «Μία μέρα παραπάνω».

Και το εξηγεί: Αν η διοίκηση της εταιρίας αντέξει 100 μέρες με τα εργοστάσια
κλειστά, το συνδικάτο είναι αποφασισμένο να κρατήσει 101. Αν η διοίκηση
αντέξει 150 μέρες, οι εργάτες θα αντέξουν 151.

Ήδη και οι δύο πλευρές έχουν εξαντληθεί. Αλλά είναι φανερό ότι αυτό το μπρα –
ντε – φέρ δεν θα τελειώσει εύκολα.