Τα παιδιά των Ποντίων τιμάνε τις ρίζες τους
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
10 λεπτά
 |
ΣΤΙΣ 16 Ιουνίου 1997, πριν από ένα χρόνο δηλαδή, πήρα ένα γράμμα, που το
κράτησα στο συρτάρι μου. Το υπογράφει η κ. Μαρία Ζαφειροπούλου, Βύρωνος 9 και
Υψηλάντου, 151 25 Μαρούσι. Το αντιγράφω λέξη προς λέξη:«Αγαπητέ κύριε Παπαδόπουλε,
Με έκπληξη και συγκίνηση διάβασα στο φύλλο του Σαββάτου (14/6) για την
εμπειρία σας στη Γερμανία και τα Ελληνόπουλα του Πόντου. Με έκπληξη διαπίστωσα
πως μία φωτογραφία, εκτός από εικόνα, μπορεί να μεταδώσει στους αναγνώστες σας
και ήχο! Ζωντάνια, μουσική, ποντιακά περήφανα τραγούδια!! Πόσο δυνατά αλήθεια,
ακουγόταν αυτή η μουσική. Πόσο δυνατά άκουγα τα βήματα – κτυπήματα των ποδιών
τους μέσα στ’ αυτιά μου!
Πόσο δυνατές ρίζες μπορεί να έχουν αυτά τα παιδιά και οι γονείς τους;
Τόσο δυνατές, όσο πιστεύω ότι έχουν και τα δικά μας παιδιά. (;) Που δεν
στερούνται την Ελλάδα μας, που ζουν και χαίρονται το ελληνικό φως, κάθε λεπτό.
Όπως για παράδειγμα τα παιδιά, μαζί και ο δωδεκάχρονος γιος μου, που είχαν τις
γυμναστικές τους επιδείξεις την περασμένη εβδομάδα. Χόρευαν τα καλαματιανά, τα
τσάμικα, τα νησιώτικα σε κύκλους, που οι τρεις πρώτοι στη σειρά “έσερναν” με
το ζόρι τους υπόλοιπους. Κορίτσια – αγόρια. Κεφάλια σκυμμένα από το βάρος της
άγνοιας των βημάτων. Κορμιά άχαρα, βαριά, χωρίς ρυθμό και ζωντάνια. Αλλά, ω
του θαύματος, ήρθε η σειρά της “Μακαρένα”!
Εκεί να δείτε χάρη, συγχρονισμό κινήσεων και βημάτων! Όλα τα παιδιά ήταν
ένα! Και οι “περήφανοι” γονείς χειροκροτούσαν τα βλαστάρια τους. Μαζί και το
δικό μου…
Υπάρχουν, λοιπόν και σ’ εμάς λόγοι για να νιώθουμε εθνική υπερηφάνεια. Μόνο
που η συγκίνηση που νιώθουμε, χειροκροτώντας τα δικά μας παιδιά, δεν μπορεί να
ζυγισθεί το ίδιο με εκείνη που νιώσατε στη Γερμανία. Συναισθήματα που με
έκαναν να νιώθω και εγώ ζήλεια, γιατί δεν βρισκόμουν μέσα σ’ εκείνη την
αίθουσα. Να κλάψω και να χαρώ για την άλλη Ελλάδα που μας κρατά ζωντανούς.
Εκείνη την Ελλάδα που από τον σπόρο στα ευλογημένα της χώματα βγήκαν ρίζες και
κορμοί και κάλυψαν την Ευρώπη. Τον κόσμο όλο. Και ας είναι μόνο πέντε χρόνων!
Σας ευχαριστώ πολύ».
ΒΟΥΠΕΡΤΑΛ. Ιούνιος
 |
|
Αυτό το αγοράκι γεννήθηκε στη Γερμανία, από Πόντιους γονείς. Χορεύει, όμως, |
ΑΥΤΟ το θαυμάσιο κείμενο το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά, που πήραν μέρος στο 17ο
Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, στο Βούπερταλ. Αλλά και στους εξαίρετους γονείς
τους. Που μάθανε στα βλαστάρια τους να τιμάνε τις ρίζες τους. Να τιμάνε την
ταυτότητά τους. Και να χτίζουν το μέλλον τους, λιθαράκι – λιθαράκι, χωρίς να
ξεχνάνε την παράδοση.
Το ίδιο κείμενο της κ. Ζαφειροπούλου το αφιερώνω και στα μέλη της Ομοσπονδίας
Ποντιακών Συλλόγων, στη Γερμανία. Τονίζοντας πως: «Έτσι βλέπουν την προσπάθειά
σας στην Ελλάδα οι απλοί άνθρωποι! Φτιάξατε κάτι σημαντικό, κάτι πολύτιμο. Κι
έχετε χρέος να το κρατήσετε. Για πάντα!». Και τα λέω αυτά, γιατί φέτος είδα
κάποια πράγματα που με λύπησαν. Και δεν πρόκειται, φυσικά, να τα αποσιωπήσω.
Ρωτάω: πού είν’ εκείνα τα παιδιά, τα σπουδαία, του Μονάχου, ο Γ. Τσορακλίδης
και ο Λ. Σπυριδωνίδης, που ήταν μπροστά – μπροστά σε όλες τις εκδηλώσεις της
Ομοσπονδίας; Πού είναι ο Λευτέρης Τσιρίδης και ο Γιάννης Λαρχανίδης; Πού είναι
ο Άρης, ο Καλυβάς και ο Αλ. Ιωακειμίδης από τη Φρανκφούρτη; Γιατί δεν είναι,
πια, κοντά όπως παλιά στις γιορτές μας; Κουράστηκαν; Αλλά, τότε, τι να πει ο
Χρήστος Παπαδόπουλος, που σέρνει το κάρο σχεδόν μόνος του; Τι να πει ο Γιώργος
Αμαραντίδης; Τι να πει η Δήμητρα Παπαδοπούλου; Τι να πει ο Γιάννης Ταϊγανίδης,
που δίνει όλη του την ψυχή για την Ομοσπονδία; Τι να πει ο Χρήστος Γαλανίδης;
Και τόσοι άλλοι…
ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ…
Ήταν ωραία, ήταν έξοχα, πριν από μερικά χρόνια! Βγαίναμε εμείς οι καλεσμένοι,
από τα αεροδρόμια του Ντύσελντορφ, της Φρανκφούρτης, του Μονάχου, του
Βερολίνου και μας περίμεναν στην έξοδο είκοσι – τριάντα Ποντιόπουλα, με τις
στολές τους, με τα φιλιά τους, με τα λουλούδια τους! Λίγο πιο πέρα, έπαιζε
ένας κεμετζές! Κι οι Γερμανοί, οι απρόσωποι Γερμανοί αποκτούσαν, ξάφνου,
μάτια, χαμόγελα, ζωή! Και στέκονταν και θαύμαζαν και χειροκροτούσαν! Κι όλοι
ανασαίναμε έναν άλλον αγέρα. Κι αγκαλιαζόμαστε. Και δακρύζαμε. Και ξέραμε ότι
αυτό το τριήμερο των εκδηλώσεων θα ήταν από φωτιά και κρασί και μουσική και μάγια!
Ναι, ήταν ωραία, ήταν έξοχα, πριν από μερικά χρόνια! Πηγαίναμε, το ίδιο βράδυ,
σ’ ένα κέντρο, με τα νταούλια και με τις λύρες μας, και οι νοικοκυρές μάς
είχαν ετοιμάσει ποντιακά φαγητά, με αρχαίες συνταγές. Και τρώγαμε και
τραγουδούσαμε και λέγαμε ανέκδοτα και διαβάζαμε ποιήματα και η καρδιά μας
γινόταν πελώρια, για να χωρέσει τον κόσμον όλο!
Βέβαια, τότε, υπήρχε εκείνος. Ο μεγάλος. Ο πρόεδρος των
προέδρων. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Που με το γαλάζιο του βλέμμα θώπευε και
κάρφωνε και έβαζε τα πράγματα στις θέσεις τους. Μόνο με ένα βλέμμα! Αυτός ο
κοντός, γεροδεμένος, ευκίνητος άνδρας, που αποφάσιζε αστραπιαία, θύμωνε και
συγχωρούσε, σχεδίαζε και πραγματοποιούσε!
Ο Γιάννης έφυγε. Σκοτώθηκε. Στο Αμβούργο, τον ξανακλάψαμε πικρά, όλοι εμείς,
μαζί με τον Γρηγόρη τον Νιώτη, πριν από τρία χρόνια. Και ο Ζουρνατζίδης, που
χόρεψε τον καλύτερο πυρρίχιο της ζωής του, σαν αποχαιρετισμό. Ναι, ο Γιάννης
έφυγε. Δεν είναι μαζί μας αυτός ο άνεμος! Είναι μαζί μας, όμως, η
ψυχάρα του! Είναι μαζί μας η γυναίκα του, η Αλίκη. Και μόνο γι’ αυτό, θα
πρέπει να κρατάμε ψηλά την υπόθεση της Ομοσπονδίας. Και να παλεύουμε, για να
την μπολιάσουμε με καινούργιο, φρέσκο αίμα. Με νέους ανθρώπους. Που θα πάρουν
το τιμόνι από τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Θα τους το δώσει με χαρά και συγκίνηση ο
Χρήστος. Για να πάνε το πράγμα παραπέρα.
Δεν είναι δυνατόν να γίνονται εκδηλώσεις στο Βούπερταλ και να κόβονται μόνο
1.700 εισιτήρια! Παλιά, γεμίζαμε στάδια! Κόβαμε 18.000 εισιτήρια! Τα πούλμαν,
με τα λάβαρα και τις σημαίες στα παράθυρα, ξεχείλιζαν από τις πλατείες! Πού
πήγε όλος αυτός ο κόσμος; Γιατί χάθηκε ο ενθουσιασμός του; Τι έφταιξε και δεν
έρχεται πια, παθιασμένος και μαζικά, στο Φεστιβάλ; Μήπως θα πρέπει να δούμε το
ζήτημα από την αρχή και με κάθε λεπτομέρεια; Μήπως κάναμε λάθη; Μήπως
πληγώσαμε; Μήπως αποθαρρύναμε;
Μου είπαν δύο φίλοι ότι δεν κόπηκαν πολλά εισιτήρια στο Βούπερταλ, γιατί έχει
πέσει ανεργία, δεν υπάρχουν λεφτά, το ν’ ανέβει μια οικογένεια από το Μόναχο
στο Ντύσελντορφ είναι λογαριασμός. Μου είπε κάποιος άλλος ότι δεν είναι σωστό
να χορεύουν τα παιδιά μόνο ένα – δύο χορούς, ύστερα από προετοιμασίες ενός
χρόνου και μετά να φεύγουν…
Στο δεύτερο: οι σύλλογοι είναι 37. Δύο χοροί, μαζί με την αναγγελία, την
παρουσίαση και το χειροκρότημα, διαρκούν 6-7 λεπτά. Που θα πει για 74 χορούς
222 λεπτά το λιγότερο. Δηλαδή, τέσσερις ώρες! Ρωτάω: μπορεί ν’ αντέξει κανείς
ένα πρόγραμμα τεσσάρων ωρών; Τα ίδια τα παιδιά δεν θα ταλαιπωρηθούν; Και οι
γονείς και οι συγγενείς και οι φίλοι, που θέλουν κι αυτοί να χορέψουν στο
τέλος του Φεστιβάλ, τι θα γίνουν; Προτείνω, για να κερδηθεί χρόνος, να κοπούν
μαχαίρι όλοι χαιρετισμοί, εκτός από έναν – δύο απαραίτητους. Οι χαιρετισμοί
δεν προσφέρουν τίποτα. Αντίθετα, κουράζουν. Γιατί μερικοί άνθρωποι, κάποιες
φορές, δείχνουν να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Όπως ο Μητροπολίτης
Αυγουστίνος κι ας με συγχωρέσει: απηύθυνε λιγόλεπτο χαιρετισμό και κατόπιν,
μας υποχρέωσε 5.000 νοματαίους, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, να σηκωθούμε
όρθιοι και να ψάλουμε το «Τη Υπερμάχω» και τον «Εθνικό Ύμνο»! Λες και ήμασταν
στο Κατηχητικό!..
Για το πρώτο: και ανεργία να υπάρχει, μια εκδρομή, μια φορά τον χρόνο, που θα
κοστίσει το πολύ 100 μάρκα, δεν μπορεί να φέρει τον κατακλυσμό. Πολύ
περισσότερο, όταν αυτή η εκδρομή συνδέεται με τους χορούς των παιδιών, με την
παράδοση, με την ποντιακή γλώσσα, με το σφιχταγκάλιασμα των ξενιτεμένων αδελφών.
Και να πω και τ’ άλλο: πώς θα τα βγάλει πέρα η Ομοσπονδία, αν δεν είναι κοντά
της οι σύλλογοι; Μόνον η αίθουσα, όπου έγιναν οι εκδηλώσεις κοστίζει νοίκι
μιας μέρας 5 εκατομμύρια! Πού θα βρεθούν αυτά τα λεφτά; Οι επιχορηγήσεις από
ιδιώτες είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Το κράτος που θα ‘πρεπε
να έχει στα «ώπα-ώπα» την Ομοσπονδία, γιατί προσφέρει και είναι γνωστό
τεράστιο εθνικό και πολιτιστικό έργο, της στέλνει μερικά
ψίχουλα. Και τα εισιτήρια, είπαμε, με 20 μάρκα το ένα, ελάχιστο μέρος των
εξόδων καλύπτουν!
Θα το επαναλάβω: οι Τούρκοι πληρώνουν δισεκατομμύρια για να ‘χουν οι
συμπατριώτες τους στη Γερμανία τουρκικό δορυφορικό κανάλι, ώστε να μην ξεχνάνε
τη γλώσσα, τη θρησκεία, τη μουσική και τα έθιμα του τόπου τους. Τη δουλειά του
δορυφορικού καναλιού, για τους Έλληνες Ποντίους της Γερμανίας, την κάνει και
με το παραπάνω και με υψηλό ήθος και με υψηλή ποιότητα, η Ομοσπονδία
Ποντιακών Συλλόγων στην Ευρώπη. Δεν δικαιούται, λοιπόν, μιας γενναίας
επιχορήγησης για να καλύπτει τα έξοδα της; Το ερώτημα το βάζω στους Πόντιους
βουλευτές και στην κυβέρνηση. Η οποία, το σημειώνω με ιδιαίτερη πικρία, δεν
έστειλε φέτος εκπρόσωπό της στο Φεστιβάλ! Αντίθετα, ήρθε και απηύθυνε
χαιρετισμό ο Πόντιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Τσιτουρίδης.
 |
|
Οι όμορφες στολές, τα υπέροχα νιάτα και η δύναμη της ράτσας, που φαίνεται |
Ενδέκατο φεστιβάλ που παρακολουθώ. Άρχισα από το Ντύσελντορφ, στις 21/5/88.
Μετά, είχαμε: Νυρεμβέργη, Στουτγκάρδη, Ντόρτμουντ, Αννόβερο, Βερολίνο, Μάιντς,
Αμβούργο, Μόναχο, Λουντβισχάφεν. Και τώρα, Βούπερταλ. Πόσα πρόσωπα και πόσες
συγκινήσεις… Είναι τόσο σημαντικά όλ’ αυτά που γίνονται εδώ! Δεν μπορείς να
μην κλάψεις, μόλις δεις τα χιλιάδες Ποντιόπουλα να μπαίνουν, χορεύοντας, στην
τεράστια αίθουσα των συναυλιών, με τα λάβαρα και τις φορεσιές τους! Αυτά τα
Ποντιόπουλα, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Γερμανία, αλλά είναι Ελληνάκια,
εκατό στα εκατό!
Φέτος, ένιωσα και μια ξεχωριστή χαρά: στο λάβαρο ενός συλλόγου Ποντίων
διάβασα: «Σύλλογος Ποντίων Χέρτεν “Δημήτρης Ψαθάς”. Έτος ιδρύσεως 1990». Δεν
το ‘χα παρατηρήσει στο παρελθόν. Και βούρκωσα! Ναι, ο Ψαθάς, ήταν ένας
επιφανής Πόντιος. Και ένας μεγάλος δημοσιογράφος! Έζησα κοντά του, στο ίδιο
γραφείο, αυτής της εφημερίδας, πολλά χρόνια, και τον διαδέχθηκα μεγάλη τιμή
για μένα στη στήλη του χρονογραφήματος. Πρόταση: του χρόνου να προσκληθεί
στις εκδηλώσεις και η κόρη του. Η Μαρία Ψαθά. Θα είναι πολύ ωραίο.
Υπέροχες στιγμές κι αυτή τη φορά στο Βούπερταλ: η Ομοσπονδία τίμησε τον
Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνο, τον Πόντιο πρύτανη του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μιχάλη Παπαδόπουλο και επίσης τον Πόντιο, πρόεδρο
της Καρδιολογικής Εταιρείας Β. Ελλάδος, Γιώργο Παρχαρίδη.
Ηχούν ακόμη και στα δικά μου αυτιά, «τα βήματα – χτυπήματα των ποδιών» τών
κοριτσιών και των αγοριών, που χόρεψαν στο φεστιβάλ. Και το ξαναζώ, με όλη μου
την ψυχή, καθώς βλέπω τις ολοζώντανες φωτογραφίες του Γιάννη Κυριακίδη. Μα,
πάνω απ’ όλα, ξαναγυρίζω στο Βούπερταλ, στη Νυρεμβέργη, στο Βερολίνο, παντού,
καθώς φέρνω στον νου μου τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας, τον Χρήστο Παπαδόπουλο,
να ανεβαίνει στο βήμα και με τη βροντερή, μπάσα φωνή του, να λέει, κάνοντας
τον Θανάση Νιάρχο να κλαίει, αυτά τα λόγια:
«… Οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας, έπνιξαν τον πόνο τους, ρίχτηκαν
στον αγώνα για επιβίωση και τα κατάφεραν. Τα Ποντιόπουλα, οι “αούτηδες”,
ξυπόλυτα και νηστικά μπήκαν στα σχολεία, αρίστευσαν και πρόβαλαν οι πρώτοι
Πόντιοι επιστήμονες. Εμείς, οι φτωχοί μετανάστες, νοικοκυραίοι πια και
επώνυμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τους συλλόγους, την Ομοσπονδία και
την οργανωμένη Ποντιακή Νεολαία μας στήνουμε τούτες τις πολιτιστικές
εκδηλώσεις και καλλιεργούμε τα ήθη και έθιμα, τους μύθους και τους θρύλους,
τις ιδέες και τα σύμβολά μας. Τη μουσική μας, που η γλυκιά της μελωδία μάς
ματώνει και συνάμα μάς ανασταίνει και μας πηγαίνει στον δρόμο του γένους. Τ’
ατέλειωτα νοηματικά τραγούδια μας, μπρούσκο παλιό κρασί στα διψασμένα χείλη.
Μοιρολόγια γι’ αυτούς που έφυγαν κι ελπίδες γι’ αυτούς που έρχονται. Τους
ενωτικούς χορούς μας, ολόγιομα φεγγάρια, που οδηγούν τα βήματα των παλαιών,
των νέων και των παιδιών μας, μέσα από το δοξασμένο χθες σ’ ένα λαμπρό σήμερα
και σ’ ένα λαμπρότερο αύριο.
Είμαστε εδώ, στο κέντρο της ενωμένης Ευρώπης και με ενότητα που δεν
επηρεάζεται από τη διαφωνία και την αντίθετη γνώμη, με τη συνεργασία που δεν
επηρεάζεται από συμπάθειες και αντιπάθειες, με καλές προθέσεις, με ευθύνη και
αξιοπρέπεια, γνωρίζουμε το χθες, δημιουργούμε το σήμερα και χτίζουμε το αύριο.
Και καλά τα καταφέρνουμε, γιατί μάθαμε να λειτουργούμε κάτω από το “ΕΜΕΙΣ” και
το βαθύ νόημα των στίχων του Πόντιου λαϊκού ποιητή… “Η Ρωμανία κι αν πέρασε,
ανθεί και φέρει κι άλλο”…».
Google news
