Για τις θεατρικές σπουδές

Στο άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου «Το “αλαλούμ” γίνεται μάθημα», που
δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» στις 9 Ιουνίου, απαντά με μακροσκελέστατη επιστολή ο
Θόδωρος Γραμματάς, καθηγητής Θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δημοσιεύουμε τα κύρια σημεία:

«Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, υλοποιώντας το σχετικό πρόγραμμα του ΕΠΕΑΕΚ για το
μάθημα της Αισθητικής Αγωγής (εκπόνηση Ενιαίου Πλαισίου Προγράμματος Σπουδών,
Πρόγραμμα Σπουδών [αναλυτικό], συγγραφή διδακτικών βιβλίων), προχώρησε στην
ανάθεση συγγραφής βιβλίου για τον μαθητή και βιβλίου για τον καθηγητή στο
μάθημα “Στοιχεία Θεατρολογίας” της Α’ Λυκείου, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του
Γραφείου Προτυποποίησης.

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο μιας σειράς παρόμοιων, η συγγραφή των οποίων
προβλέπεται από το Τεχνικό Δελτίο του Προγράμματος, προκειμένου να υλοποιηθεί
η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και η επιτυχής εφαρμογή του Ενιαίου Λυκείου.

Λόγω των ειδικών συνθηκών, τα βιβλία στην παρούσα φάση έπρεπε να συγγραφούν
τάχιστα, γι’ αυτό και επελέγη η διαδικασία της ανάθεσης».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του, ο κ. Γραμματάς παρατηρεί:

«Ο αρθρογράφος, από έλλειψη ίσως επαρκούς πληροφόρησης, συγχέει τα όσα
αναφέρονται για την ύλη, τους συγγραφείς και τα θέματα του νέου γνωστικού
αντικειμένου στο ΕΠΠΣ, το οποίο εξεπόνησε ειδικά επιλεγμένη βάσει προκηρύξεως
και προσόντων Θεματική Επιτροπή, με το περιεχόμενο του Προγράμματος Σπουδών
(Αναλυτικά Προγράμματα Δημοτικού – Γυμνασίου – Α’ Λυκείου) τα οποία ολοκλήρωσε
άλλη ομάδα (ΟΣΑΠ) και τα όσα, τελικά, περιέχονται ως διδακτικές ενότητες στο
συγκεκριμένο βιβλίο.

Η διάταξη της ύλης ακολουθεί τα παιδαγωγικά και θεατρολογικά πρότυπα τα οποία
ισχύουν κατ’ εξοχήν στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και σε
ΗΠΑ, Καναδά, και αλλού.

Οι συγγραφείς, έχοντας λάβει υπόψη τους τα σχετικά προγράμματα των αντίστοιχων
ινστιτούτων και υπουργείων (τα οποία είναι διαθέσιμα σε κάθε ενδιαφερόμενο),
προχωρούν στη δημιουργία ενός σύγχρονου, εύχρηστου και έγκυρου εγχειριδίου που
αποτελεί “βιβλίο αναφοράς” για τον καθηγητή, σύμφωνα με τα νέα εκπαιδευτικά
δεδομένα. Αυτό σημαίνει ότι ο καθηγητής από τις υπάρχουσες ενότητες του
βιβλίου, μπορεί να επιλέξει εκείνες που είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντα και
πιο κατάλληλες για το επίπεδο των συγκεκριμένων, κάθε φορά, μαθητών, οι οποίοι
άλλωστε έχουν επιλέξει το μάθημα.

Οι ώρες διδασκαλίας δεν καθορίζονται από τους συγγραφείς, ούτε από το Π.Ι.
Είναι αυτονόητο ότι η προβλεπόμενη μία ώρα διδασκαλίας του μαθήματος ανά
δεκαπενθήμερο σε ετήσια βάση, είναι χρόνος περιορισμένος.

Αν όμως συνυπολογίσουμε σ’ αυτό ότι η διδασκαλία του μαθήματος γίνεται σε
συνάρτηση με τα άλλα της “Αισθητικής Αγωγής”, πρακτικά οι ώρες διδασκαλίας
επαυξάνονται, αφού η τυχόν αδυναμία διδασκαλίας της “Μουσικής Αγωγής” θα
αναπληρώνεται με αντίστοιχη αύξηση των ωρών του συγκεκριμένου μαθήματος και αντίστροφα.

Το ποιος θα διδάξει το μάθημα, αποτελεί ομολογουμένως ένα ζητούμενο.

Τα Τμήματα Θεατρικών Σπουδών που λειτουργούν τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά
ΑΕΙ έχουν ήδη τους πρώτους πτυχιούχους τους.

Είναι φυσικό οι απόφοιτοι των Τμημάτων αυτών να αποτελέσουν και τους
διδάσκοντες του μαθήματος (αυτή άλλωστε είναι η εισήγηση του Π.Ι.).

Όμως, είτε είναι εκείνοι είτε οι ήδη υπηρετούντες φιλόλογοι, απαιτείται πάθος,
μεράκι και ενθουσιασμός που σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχθεί ότι είναι
αναντικατάστατα εφόδια του εκπαιδευτικού».

* Και η απάντηση του Κώστα Γεωργουσόπουλου: «Όπερ έδει δείξαι».