Ανησυχία για τα νέα μέτρα στο Ενιαίο Λύκειο

ΤΑ ΝΕΑ μέτρα για το Ενιαίο Λύκειο κρίνει ο κ. Δημήτρης Φατσέας, καθηγητής
Φυσικής στο 1ο Λύκειο Ηλιούπολης:

«Υπήρχε ως ανησυχία και ως απευκταίο ενδεχόμενο. Τώρα, όμως, φαίνεται να
πραγματοποιείται. Τα νέα μέτρα για το Ενιαίο Λύκειο οδηγούν εκτός σχολείου ένα
σημαντικό ποσοστό νέων. Έτσι αποδυναμώνεται ο κοινωνικός χαρακτήρας του
σχολείου, το οποίο μετατρέπεται, κυριολεκτικά, σε προθάλαμο των Πανεπιστημίων.
Αυτό, δηλαδή, ακριβώς που επεδίωκε να ανατρέψει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Επανέρχεται τώρα σε πιο σκληρή μορφή. Η επισημότητα και ο ενιαίος χαρακτήρας
των νομαρχιακών – εθνικών εξετάσεων σε όλα τα μαθήματα δεν αφήνει αμφιβολία
ότι οι εξετάσεις αυτές θα είναι δύσκολες. Με υψηλό επίπεδο δυσκολίας των
θεμάτων, ώστε ένα μεγάλο μέρος των μαθητών να αδυνατεί να ανταποκριθεί και να
μην μπορεί έτσι να «πιάσει» τη βάση. Όπως ακριβώς και στις Γενικές Εξετάσεις,
όπου τα ποσοστά αποτυχίας φθάνουν το 30-40%, παρά τις εκατοντάδες
φροντιστηριακές ώρες που διατίθενται. Ένα επιπλέον καινούργιο στοιχείο, στον
τρόπο αξιολόγησης των μαθητών, εξανεμίζει και τις τελευταίες ελπίδες ενός τόσο
μεγάλου ποσοστού μαθητών να πάρουν απολυτήριο. Η προφορική βαθμολογία των
τετραμήνων θα προσαρμόζεται αυτόματα στη γραπτή βαθμολογία των εθνικών
εξετάσεων. Μέχρι σήμερα η καθημερινή σχέση μαθητή – καθηγητή είχε πέρα από
παιδευτικό, ανθρώπινο και κοινωνικό χαρακτήρα.

Ο καθηγητής γνώριζε το παιδί, τα προβλήματά του, τους λόγους (κοινωνικούς,
οικογενειακούς, προσωπικούς κ.λπ.) τής αποτυχίας του ή της μειωμένης απόδοσής
του. Και ο βαθμός που έβαζε είχε εκτός από εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρόλο.
Τώρα, δεν θα μπορεί πια να βοηθήσει και χιλιάδες νέοι θα εγκαταλείπουν το
σχολείο και θα εκτίθενται στους πολλούς ­ γνωστούς ­ κινδύνους των εξωσχολικών χώρων.

Το ερώτημα, όμως, είναι τούτο: Είναι το σχολείο ένας θεσμός για όλους τους
νέους ή ένας επιλεκτικός μηχανισμός μόνο γι’ αυτούς που θα σπουδάσουν στα
Πανεπιστήμια; Είναι προς το συμφέρον της σημερινής κοινωνίας η εξώθηση στο
περιθώριο μιας μεγάλης μερίδας νέων, με μοναδικό επιχείρημα τη “χαμηλή
επίδοσή” τους σ’ ένα σχολείο γενικής παιδείας; Είναι όντως απαραίτητος ένας
τέτοιος αποκλεισμός; Ποιος έχει να κερδίσει απ’ αυτόν; Δεν θα ήταν ίσως
προτιμότερο, τα παιδιά αυτά ­ οι αδύνατοι μαθητές ­ να εντάσσονται ομαλά στην
κοινωνία και να αισθάνονται και αυτοί “ισότιμα”, όπως όλοι οι άλλοι,
παρέχοντάς τους ένα απολυτήριο, έστω άλλου τύπου;

Γι’ αυτούς που δεν στοχεύουν να διαπρέψουν στις επιστήμες, απλά γι’ αυτούς,
που ζητούν μια πιο ανθρώπινη και πρακτική παιδεία και μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση».