ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι βουλευτές

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες: Ο Πέτρος Μαυροφρύδης, Εθν. Αντίστασης 10, Σέρρες, γράφει:

«Διάβασα σ’ αυτή τη στήλη, στις 22/4/98, επιστολή του προέδρου της Βουλής, ο
οποίος διαφωνεί κατηγορηματικά με τον επιστολογράφο σου κ. Λ. Χρυσαφόπουλο,
σχετικά με τις αποδοχές των Ελλήνων βουλευτών, σε σύγκριση με τις αποδοχές των
Βρετανών συναδέλφων τους.

Θέλω να πληροφορήσω τον αγαπητό κατά τα άλλα πρόεδρο της Βουλής, πως αν αυτός
είναι κατηγορηματικά αντίθετος μ’ αυτό και εμείς οι άλλοι ­ ο λαός στο σύνολό
του ­ είμαστε κάθετα αντίθετοι τόσο με την αψυχολόγητη αυτή ενέργεια όσο και
τον χρόνο που επέλεξαν οι βουλευτές μας να προβούν σ’ αυτήν. Συντάσσομαι
απόλυτα με την άποψη του κ. Λ. Χ., την οποία υπογράφω πλειοδοτώντας αφού αυτή
είναι η εντύπωση και η αγανάκτηση που προκάλεσε στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Διαφωνώ απολύτως με τον πρόεδρο της Βουλής ως προς τα οικονομικά των βουλευτών
μας και η διαφωνία μου αυτή στηρίζεται στα στοιχεία του πίνακος ­ τον οποίο
έχω μπροστά μου ­ όπως δημοσιεύθηκε στον Τύπο. Δεν ξέρω μόνον αν αυτά είναι
όπως εμφανίζονται ή αν υπάρχουν και άλλα που δεν δηλώθηκαν, όπως είναι η
συνήθεια όλων των Ελλήνων. Εκεί στα στοιχεία των δηλώσεων φαίνονται καθαρά όλα
τα περιουσιακά τους σε κτήματα, διαμερίσματα, καταθέσεις εκατομμυρίων σε
δραχμές, δολάρια, μάρκα και γαλλικά φράγκα.

Έναν καιρό οι πολιτικοί έμπαιναν πλούσιοι και έφευγαν φτωχοί από την πολιτική.
Τώρα με μια είσοδό τους στη Βουλή τακτοποιούν απόλυτα τον εαυτό τους και όλο
τον οικογενειακό τους κύκλο. Πώς γίνεται αυτό; Εγώ δεν το καταλαβαίνω.

Θέλω να ξέρει ο πρόεδρος της Βουλής πως ο λαός δεν τρέφεται με κουτόχορτο·
έχει γνώση και κρίση. Αυτού του είδους δικαιολογίες ­ συγκρίσεις με άλλους ­
δεν γίνονται πιστευτές στη σύγχρονη εποχή. Γι’ αυτά που ζητούν από τον λαό
πρέπει αυτοί πρώτοι να δώσουν το παράδειγμα. Όταν υπάρχει τέτοια κρίση,
υποαπασχόληση, ανεργία κ.λπ. και ζητούν από τον λαό να κάνει υπομονή και να
σφίξει το λουρί για τις ανάγκες του Μάαστριχτ και της σύγκλισης, πρώτοι αυτοί
πρέπει να δώσουν το παράδειγμα, αλλιώς δεν γίνονται πιστευτοί.

Θα μπορούσα να προσθέσω ακόμη πλείστα όσα για το θέμα αυτό και το κακό
παράδειγμα των βουλευτών μας ­ που έγιναν, όπως λένε πολλοί, βολευταί ­ αλλά
σεβόμενος τον χρόνο και τον χώρο σας σταματώ εδώ».

Ο Θ. Αγγελακόπουλος, Βικάτου 3, Αθήνα, γράφει: «Μεγαλόσχημοι και θεοφοβούμενοι
μας λένε, κάθε μέρα, “σκοτώστε τους Αλβανούς”, “διώξτε τους αλλοδαπούς”!
Γιατί; Γιατί ζητούν στην ξενιτιά λίγο πικρό ψωμί για να κορέσουν την πείνα
τους και λίγη ανθρώπινη συμπόνια; Αλλά, πού να την βρουν; Και από ποιον;
Δυστυχώς, στη σημερινή κοινωνία ισχύει το: ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος».