ΜΑΤΙΕΣ Πάλι, το ’89…

ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ εφημερίδες («Καθημερινή», «Ελευθεροτυπία») και μία τουρκική
(«Μιλιέτ»), αναφέρθηκαν, για διάφορους λόγους, την εβδομάδα που πέρασε, στο
«Βρώμικο ’89». Για το ’89 ­ σκέτο, όμως ­ μίλησε και η κ. Μ. Δαμανάκη, την
περασμένη Δευτέρα, στη συνάδελφο Ειρ. Καρανασοπούλου («ΤΑ ΝΕΑ») και, δυστυχώς,
απέφυγε και πάλι να βάλει το δάχτυλο στην πληγή.

Αρκετές φορές, τα τελευταία χρόνια, η άλλοτε πρόεδρος του Συνασπισμού έχει
προκληθεί, από πολλές μεριές, να πει μερικές καθαρές κουβέντες, με το χέρι
στην καρδιά, για τη θλιβερή εκείνη περίοδο. Την περίοδο που η Δεξιά είχε
«τακιμιάσει» με την Αριστερά, για να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και να στείλουν στη
φυλακή τον Α. Παπανδρέου. Όλες αυτές τις φορές, όμως, η υποψήφια δήμαρχος
Αθηναίων, που σίγουρα έχει γενναιότητα ­ μπορεί, κανείς, να ξεχάσει τη
συμμετοχή της στο Πολυτεχνείο; ­ απάντησε με… ντρίμπλες! Με γενικότητες, που
τις χαρακτηρίζει η ασάφεια. Και, βέβαια, δεν είναι η μόνη που τηρεί αυτή τη
βολική τακτική…

Είπε στα «ΝΕΑ»: «Μια τόσο φορτισμένη πολιτικά και συναισθηματικά περίοδος,
είναι φυσικό να προκαλεί, ακόμη και σήμερα, εντάσεις. Πιστεύω ότι όλα όσα τότε
συνέβησαν θα αποτιμηθούν με νηφαλιότητα από την Ιστορία…». Είμαι σίγουρος,
ότι για κάτι τέτοιες δηλώσεις έβγαλε ο λαός το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!».
Θα συμφωνεί, ασφαλώς, επ’ αυτού και η ίδια η κ. Δαμανάκη. Αλλά η πολιτική,
βέβαια, είναι πολιτική. Επιβάλλει στους «παίκτες», πολλές φορές, να πετάνε την
μπάλα στην εξέδρα…

Για μένα: δεν είναι δυνατόν, 9 ολόκληρα χρόνια μετά το ’89, να μη συζητάμε για
τη συγκυβέρνηση, να αποφεύγουμε να πάρουμε θέση και να παραπέμπουμε το ζήτημα
στην Ιστορία! Δεν είναι δυνατόν να μην παραδεχόμαστε αυτό το ελάχιστο: ότι
ήταν λάθος η παραπομπή Παπανδρέου (Κύρκος, Ανδρουλάκης) και να μην
αναγνωρίζουμε, ευθαρσώς, ότι η στάση της Αριστεράς, το ’89, έχει γραφτεί στο
ποινικό της μητρώο (Αλαβάνος).

Το ’89, το 45% του λαού, που ψήφιζε Παπανδρέου, έπαθε σοκ από τη συνεργασία
της Αριστεράς με τον κ. Μητσοτάκη. Και πληγώθηκε από την κραυγή «κάτω οι
κλέφτες του ΠΑΣΟΚ». Κι αυτό το 45% του λαού το αποτελούσαν παλιοί ΕΑΜίτες,
αγωνιστές, δημοκράτες, άνθρωποι κυνηγημένοι, φτωχοί, απροστάτευτοι. Σ’ αυτό
τον πληγωμένο κόσμο, δεν θα πρέπει, κάποτε, η Αριστερά να απλώσει φιλικά το
χέρι, λέγοντάς του μια γλυκιά κουβέντα;

Σε ένα, πάντως, απ’ όσα είπε η κ. Δαμανάκη συμφωνώ απολύτως. Στη φράση της «ο
λαός μάς έκρινε όλους και όλες με την ψήφο του». Και πράγματι, έτσι έγινε: ο
λαός, μετά τη δίκη, ξανάφερε το ΠΑΣΟΚ θριαμβευτικά στην εξουσία. Και τον
Συνασπισμό, που «πάλεψε χωρίς εμπάθεια να θωρακίσει θεσμικά τη δημοκρατία»,
τον άφησε εκτός Βουλής…