ΜΑΤΙΕΣ Αγγελόπουλος

ΤΗ ΝΥΧΤΑ της Κυριακής, την ώρα που οι οπαδοί ­ δεν έχει σημασία αν ήταν του
Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ, αφού όλοι με τον ίδιο τρόπο
συμπεριφέρονται ­ πανηγύριζαν στην Ομόνοια την κατάκτηση του τίτλου, στο
μπάσκετ, από την ομάδα τους, με πυρπολήσεις και άλλες τέτοιες πολιτισμένες
ενέργειες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις τόνιζαν, σε έκτακτα δελτία
ειδήσεων, πως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κέρδισε τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβάλ
των Καννών. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο φίλος που με οδηγούσε με το αυτοκίνητό
του στο Ψυχικό, σε μια οικογενειακή συγκέντρωση, γύρισε και μου είπε: «θα
αξιωθούμε, ποτέ, να δούμε δέκα, είκοσι, πενήντα ανθρώπους να πανηγυρίζουν στο
κέντρο της πόλης επειδή ένας μεγάλος Έλληνας δημιουργός, σκηνοθέτης, ποιητής,
μουσικός, τιμήθηκε με ένα σπουδαίο διεθνές βραβείο;». Και, φυσικά, εισέπραξε,
από τη μεριά μου, ένα πικρό και ειρωνικό μειδίαμα.

Εγώ, πάντως, από τη νύχτα της Κυριακής, πανηγυρίζω. Κι είμαι βέβαιος πως
πανηγυρίζουν επίσης και ο Αλέκος Φασιανός και ο Χρήστος Γιανναράς και όλοι οι
άλλοι, παλιοί φίλοι και συμμαθητές και γείτονες του Θόδωρου, που μεγάλωσαν
στην Κατοχή, ήταν έφηβοι στη δεκαετία του ’50, καβάλησαν τα πράσινα τραμ της
Αχαρνών, έπαιξαν μπάλα στις αλάνες του Ρεκόρ και του Πολυγώνου και μαθήτευσαν
στο Β’ Γυμνάσιο, στην οδό Δεριγνύ. Με τον Αγγελόπουλο είμαστε φίλοι. Πενήντα
χρόνια! Τον θυμάμαι με πυκνά μαλλιά, ποδοσφαιριστή, μ’ ένα τόπι στην οδό
Αιγέως, όπου ήταν το πατρικό του σπίτι. Τον θυμάμαι μ’ ένα μπλε σακάκι, με το
σήμα του κατηχητικού στο πέτο, στο ψιλικατζίδικο του πατέρα του, να
κουβεντιάζει τρυφερά με τ’ αδέλφια του. Τον θυμάμαι στο σχολείο, στην τάξη, με
τον Καραναστάση να τον επαινεί για τη φιλομάθειά του και να τον κάνει να
κοκκινίζει. Τον θυμάμαι πριν από το Παρίσι, μετά το Παρίσι, πριν από τη
χούντα, μετά τη χούντα, δημοσιογράφο, καπνιστή, ερωτικό, ονειροπόλο… Ο
Θόδωρος έγραφε, από παιδί. Έγραφε ποιήματα. Και ωραία ποιήματα. Και διάβαζε
πολύ. Λογοτεχνία.

Και σκεφτόταν. Και ήταν ανοιχτός στις νέες ιδέες. Κι ενώ είχε ανδρωθεί σ’ ένα
άκρως συντηρητικό περιβάλλον, μπορούσε να κοιτάζει μπροστά, να αναθεωρεί, να
χαίρεται, να θαυμάζει. Από την πρώτη κι όλας ταινία του ­ μια ταινία μικρού
μήκους ­ που τη σχεδίασε και στο σπίτι του, την εποχή που συναντιόμαστε συχνά,
μαζί και με τον Θανάση Γκόνο, εμείς, οι φίλοι, είχαμε τη βεβαιότητα πως ο
«δικός μας», κάποτε, θα θριαμβεύσει. Και εθριάμβευσε. Πολλές φορές. Ο «Χρυσός
Φοίνικας» ήταν, απλώς, το κερασάκι στην τούρτα, που λένε. Γιατί ο Αγγελόπουλος
θα ήταν μεγάλος και χωρίς το βραβείο. Είχα συγκινηθεί όταν πρωτοβραβεύθηκε στη
Θεσσαλονίκη.

Του τηλεφώνησα για να τον

συγχαρώ: «Το βραβείο είναι για τη γενιά μας, Λευτέρη», μου είπε, συγκινημένος,
επίσης. Αχ, να ζούσε ο Κώστας ο Σταματίου, που τόσο τον αγαπούσε, τόσο τον
θαύμαζε, τόσο τον πίστευε…