Η οξύμωρη στάση ενός αρχηγού

ΓΙΑ ΤΗ στάση του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατά την περίοδο της Αποστασίας,
γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Παπανδρέου, από τις Φαρές της Πάτρας:

«Μην ξεχνάμε πως ο Καραμανλής, οι αποστάτες και τα Ανάκτορα υπήρξαν κάποτε οι
παράγοντες εκείνοι που προκάλεσαν τα γεγονότα εκείνα που μας οδήγησαν στην
κατάσταση της δικτατορίας. Και αναφέρω ακολούθως για την εποχή εκείνη ποια
ήταν τότε η στάση του Καραμανλή, ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος που ερχόταν.

Ο Καραμανλής όταν έφυγε από την Ελλάδα εξεδιώχθη από το κόμμα του; Ναι ή όχι;
Όλοι ξέρουμε ότι δεν εξεδιώχθη, πράγμα που σημαίνει ότι διατηρούσε επαφή με
την ΕΡΕ. Τότε γιατί, όταν εδόθη η εντολή στον Νόβα από τον βασιλιά, άφησε το
κόμμα του με τους 106 βουλευτές να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στους αποστάτες;
Δεν ήξερε πού το πήγαινε; Πού έδινε ψήφο εμπιστοσύνης, στο κόμμα του ή σε
κανένα άλλο κόμμα αρχών; Αυτό των αποστατών δεν ήταν κόμμα αλλά απόκομμα. Και
η συμπαράστασή του αυτή στους αποστάτες δεν είναι συνάμα και αποδοχή της
παραβιάσεως του Συντάγματος από τον βασιλιά; Θα μπορούσε να προβάλει κανείς τη
δικαιολογία πως ο Καραμανλής δεν ήταν πλέον αρχηγός, είχε ήδη αναθέσει την
ηγεσία του κόμματος στον Π. Κανελλόπουλο και ως εκ τούτου, φυσικά, δεν έφερνε
πλέον ουδεμία ευθύνη για οτιδήποτε. Ναι, αλλά αφού διατηρούσε επαφή με το
κόμμα του οποίου ήταν ο ιδρυτής δεν έπρεπε να δηλώσει πως διαχωρίζει τη θέση
του από τον Κανελλόπουλο και νίπτει τας χείρας του;

Και δεν είναι οξύμωρο το ότι έσπευσε από τη μία μεριά δήθεν για την καταστολή
του εγκλήματος προτρέποντας τους αξιωματικούς για τη βιαία ανατροπή της
χούντας και δεν έσπευσε, καθώς όφειλε, για την πρόληψη του εγκλήματος που έχει
και τη μεγαλύτερη σημασία με το να απέτρεπε το κόμμα του να στηρίξει τους αποστάτες;».