ΜΑΤΙΕΣ Η αλητεία

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ το περασμένο Σάββατο, στην τηλεόραση φυσικά, τον ποδοσφαιρικό
αγώνα Άρσεναλ – Νιούκαστλ. Επρόκειτο για τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας. Ενός
θεσμού που παραδοσιακά θεωρείται πιο σημαντικός από τον θεσμό του
πρωταθλήματος. Μόλις τελείωσε το ματς, που βρήκε νικήτρια την Άρσεναλ με 2-0,
είπα στον εαυτό μου: «Πότε, επιτέλους, θα γίνουν και τα ελληνικά γήπεδα
αθλητικοί χώροι και όχι πεδία μάχης; Πότε, επιτέλους, θα αντιληφθούμε κι
εμείς, εδώ, ότι το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι και όχι αλητεία;».

Η συνάντηση Άρσεναλ – Νιούκαστλ πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό Γουέμπλεϊ. Το
«ναό του ποδοσφαίρου», όπως λέγεται. Παρόντες, 80.000 θεατές! Οι μισοί ήταν
οπαδοί της Άρσεναλ, με κόκκινα κασκόλ, κόκκινες σημαίες, κόκκινες φανέλες. Οι
άλλοι μισοί ήταν οπαδοί της Νιούκαστλ. Με μαυρόασπρες σημαίες και φανέλες και
μαυρόασπρα κασκόλ. Τους οπαδούς των δύο ομάδων δεν τους χώριζαν κιγκλιδώματα
και οπλισμένοι άντρες των Ειδικών Υπηρεσιών. Οι μεν κάθονταν δίπλα στους δε
και χειροκροτούσαν και τραγουδούσαν και διαμαρτύρονταν, ενίοτε, χωρίς να
ασχημονούν, χωρίς να βρίζουν, χωρίς να σπάνε κομμάτια τσιμέντο από την κερκίδα
για να τα πετάξουν στους φίλους της αντίπαλης ομάδας, χωρίς να ρίχνουν
φωτοβολίδες στο τερέν, χωρίς να παίζουν ξύλο για κάποιο λαθεμένο σφύριγμα του διαιτητή.

Και μετά το σφύριγμα της λήξης, όλοι οι φίλαθλοι χειροκρότησαν θερμά
νικητές και ηττημένους, τραγουδώντας τους ύμνους των ομάδων τους. Οι δε
ποδοσφαιριστές, αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν, χάριζαν τις φανέλες τους ο ένας
στον άλλο και αλληλοσυγχαίρονταν! Φυσικά οι νικητές ήταν πανευτυχείς και οι
ηττημένοι γεμάτοι πίκρα. Αυτά όμως έχει το ποδόσφαιρο. Ο ένας χάνει, ο άλλος κερδίζει.

Μισή ώρα αργότερα έγινε η απονομή των μεταλλίων και του κυπέλλου. Ένας – ένας
οι ποδοσφαιριστές ανέβαιναν τα σκαλιά που οδηγούσαν στους επισήμους, περνώντας
δίπλα από τους φιλάθλους σε απόσταση μισού μέτρου. Και οι φίλαθλοι τους
αποθέωναν! Και άπλωναν τα χέρια για να τους αγγίξουν και να τους πουν
«συγχαρητήρια». Και «σας ευχαριστούμε που παίξατε με πάθος για τη νίκη και μας
χαρίσατε ένα ωραίο θέαμα!».

Στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Πανιώνιο,
την ώρα της απονομής οι φίλοι του ΠΑΟ έβριζαν τον Βαζέχα! Και ο Βαζέχα ­ ένας
ευγενής και σπουδαίος ποδοσφαιριστής ­ νευρίασε, γύρισε την πλάτη του στον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ετοιμάσθηκε να πετάξει το μετάλλιό του στην
κερκίδα! Και έφυγε προς τα αποδυτήρια έξω φρενών!

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό… Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα τα υβριστικά συνθήματα
έδιναν κι έπαιρναν. Και βέβαια το γήπεδο θα γινόταν κόλαση αν έπαιζαν ο
Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό ή την ΑΕΚ! Όπως έχει γίνει κόλαση πολλές φορές
τα τελευταία χρόνια. Κι όχι μόνο σε «τελικούς». Αλλά και σε συνήθεις αγώνες,
ρουτίνας. Φτου μας, να μη βασκαθούμε!