ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παράξενη που είναι η μνήμη!

ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ασυμφιλίωτη με τον χρόνο που διαρρέει, προσπαθώ να βρω τρόπους να
τον επεκτείνω, να τον πολλαπλασιάσω. Τον κομματιάζω σε στιγμές, για να μπορώ
να τον μεγεθύνω.

Κι αρχίζω το παιχνίδι της μνήμης. Φέρνω στον νου μας στιγμές που έχουν εντός
τους κρυμμένες ιστορίες. Όταν τις ζεις και είσαι μέσα τους φαίνονται κοινές
και ασήμαντες. Όταν τις βλέπεις απέξω είναι γεμάτες μυστήριο.

Θυμάμαι εικόνες και ήχους τη στιγμή που για πρώτη φορά πρόσεξα.

Το ντιντίνισμα από το κουταλάκι στο χείλος του φλιτζανιού, καθώς ανακάτευα τη
ζάχαρη στον πρώτο μου καφέ.

Το τραγουδάκι: «Μια ωραία πεταλούδα μες στον κήπο μια φορά…» που πάντα μου
φαινόταν πολύ θλιμμένο, για παιδικό.

Τις πυγολαμπίδες που δεν τις βλέπω πια και προσπαθώ να τις περιγράψω στην κόρη
μου.Τη μυρωδιά του μουσκεμένου κήπου της γιαγιάς μου, εκείνο το πρώτο
καλοκαίρι που πήγα στο νησί.

Τη φράση που έγραφα πάντα στην πρώτη σελίδα των γυμνασιακών τετραδίων μου:
«Δεν πρέπει να ξεχάσω ποτέ ότι υπάρχει αδικία».

Θυμάμαι που στριφογυρίζοντας στα χέρια μου μια άσπρη μαργαρίτα ευχόμουν να
αποκτήσω μια κόρη.

Και τώρα θέλω να θυμάμαι ότι σε μικρή ηλικία πίστευα στον άνθρωπο, στην αγάπη,
στη φιλία, στα όμορφα τοπία.

Παράξενη που είναι η μνήμη!

Παράξενη σαν την αγάπη!