ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί στίχων

ΟΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Θ.Χ. Παπαδόπουλος, Αλ. Σβώλου 55, Θεσ/νίκη, γράφει:

«Κύριε Λ. Παπαδόπουλε, η πνευματική δουλειά τής οποιασδήποτε ποιότητας και αν
είναι, του οποιουδήποτε λογοτέχνη, είναι κτήμα του. Παρακαλώ πολύ, κύριε
Λευτέρη, μια και δεν έτυχαν της κριτικής σας τα τραγούδια που σας έστειλα (36
τραγούδια) με το συστημένο μου γράμμα στις 15/10/97 με κωδικό 10237, να μου τα
επιστρέψετε και σας ευχαριστώ.

ΥΓ: Όσο για τα χαρισμένα είναι χαρισμένα, όπως και το παρακάτω ευτράπελο, που
είναι αφιερωμένο σε σας:

Λευτέρη μου Λευτέρη η πένα σου ξουράφι / δεν μου ‘πες αν τα τραγούδια μου θα
μείνουνε στο ράφι, / δυο λόγια εγώ ζήτησα από την αφεντιά σου / για τα
τραγούδια να μου πεις δεν ζήτησα τα λεφτά σου. / Λευτέρη μου η πένα σου
ατσάλινο σπαθί / ό,τι αυτό κι αν γράφει ό,τι αυτό κι αν πει θα είναι σαν γυαλί
/ Λευτέρη Παπαδόπουλε η πένα σου σπαθί / η ανθρωπιά σου λίγη, γιατί, γιατί,
γιατί / Αφού δεν καταδέχτηκες δυο λόγια να μου πεις / ας μου ‘λεγες ρε Θόδωρε
δεν πας για να πνιγείς; / Το ξέρεις πως εμείς οι στιχουργοί φοβόμαστε για το
ψωμί μας / να μας μπουκάρουν οι νεοφώτιστοι στο σπίτι, στην αυλή μας / και
πήραν το ξεροκόμματο απ’ τα δικά μας χέρια / Πολλά αστέρια έγιναν μεγάλοι και
τρανοί με τους δικούς μας στίχους / κι εμείς που τα χαρακώσαμε μείναμε πανί με
πανί / Αν κάπως έτσι μου τά ‘σερνες σ’ ένα απλό χαρτί / τότε κι εγώ Λευτέρη
μου θα ‘κανα τουμπεκί / Εσύ όμως εσιώπησες δεν στάθηκες κοντά μου / για να
μπορώ εγώ ο νεοφώτιστος ν’ ανοίξω τα φτερά μου / Όμως εγώ Λευτέρη μου κακία
δεν σου κρατώ / μονάχα θέλω να μου πεις γι’ αυτά που σε ρωτώ / Γιατί Λευτέρη
μου στο επάγγελμα τόσο πολύ κακία; / Γιατί δεν σας δένει η ανθρωπιά ούτε η
συνεργασία; / Γιατί Λευτέρη μου, γιατί δεν ζείτε με αγάπη; / Γιατί τα όλα γύρω
σας είναι σκόνη και μαύρη στάχτη; / Γιατί, γιατί, γιατί;».

Απάντηση: Δεκάδες αναγνώστες, απ’ όλη την Ελλάδα, μου στέλνουν χιλιάδες
στίχους κάθε τόσο και μου ζητούν να τους γράψω τις απόψεις μου! Αν κάνω, όμως,
αυτό το πράγμα, θα πρέπει να… σταματήσω να δουλεύω και ν’ ασχολούμαι μόνο με
το διάβασμα στίχων και το γράψιμο επιστολών! Δεν διαβάζω λοιπόν τους στίχους.
Ούτε απαντώ. Και, φυσικά, τα γράμματα τα πετάω. Αυτά θα ‘πρεπε να τα ‘χατε
σκεφτεί. Και όχι να με κατηγορείτε τώρα για… απανθρωπιά και κακία και να
λέτε, επιπλέον, ότι δεν σας βοηθάω για να μη γίνετε στιχουργός και… μου φάτε
το ψωμί!!!