ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

ΜΟΥ ΚΛΕΨΑΝΕ ­ σειρά μου ήταν… ­ το αυτοκίνητο. Ένα Άουντι 80 (κόκκινο, ΥΕΑ
3518), που το ‘χα αγοράσει πριν από 6 χρόνια και το οδηγούσε η γυναίκα μου. Το
κλέψανε, δέκα μέτρα από το σπίτι μου, την περασμένη Πέμπτη. Οι κλέφτες ούτε
γειτόνους λογάριασαν ούτε συναγερμούς ούτε και τα περιπολικά, που κόβουν
βόλτες, συνεχώς, γύρω από την Ακρόπολη. Το άνοιξαν, σαν κύριοι, έβαλαν μπρος
και εξαφανίσθηκαν.

Μέσα στο αυτοκίνητο υπήρχαν άδειες οδήγησης, ταυτότητες και διάφορα άλλα,
άχρηστα για τον κλέφτη, πράγματα. Υπήρχαν, επίσης, τα παπουτσάκια που φόραγε η
κόρη μου όταν βαφτίστηκε, 6 μηνών μωράκι. (Τώρα, είναι κοπέλα 17 ετών). Τα
λιλιπούτεια αυτά παπουτσάκια είναι κομμάτι της ζωής μου ­ και της Ράιας και
της Υακίνθης ­ πολύ αγαπημένο. Παρακαλώ, λοιπόν, τον κλέφτη, αν τύχει και
διαβάσει αυτές τις γραμμές να μου τα στείλει. Θα με υποχρεώσει.

Το περασμένο Σάββατο, αποφασίσαμε να πάμε με την παρέα μου για φαγητό στου
Ψυρή. Και πάθαμε πλάκα! Έχουν ανοίξει πάνω από 50 φαγάδικα! Εστιατόρια,
ταβέρνες, μεζεδοπωλεία. Όλα με ωραίες ταμπέλες, ωραίο εσωτερικό διάκοσμο,
ωραίους φωτισμούς, ωραία έπιπλα. Τα περισσότερα ήταν φίσκα από κόσμο! (Σε
κάποιο απ’ αυτά πήρε το μάτι μου και τον Γιάννο Παπαντωνίου με τη γυναίκα του
και τη συντροφιά τους). Μερικά, που δεν ήταν γεμάτα, δεν δέχονταν πελάτες
«περαστικούς». «Έχετε κλείσει τραπέζι;», ρωτούσε ευγενικά ο σερβιτόρος. Κι αν
του ‘λεγες «όχι», κουνούσε μελαγχολικά το κεφάλι και σου ‘δειχνε την έξοδο.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτή η περιοχή, που πριν από 2-3 χρόνια ήταν
φρικτά υποβαθμισμένη, θα ζούσε τέτοιες μέρες δόξας! Μπράβο, λοιπόν, στον
Λαλιώτη! Το μαύρο το έκανε άσπρο, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα! Ας ελπίσουμε
ότι το ίδιο θα γίνει και σ’ άλλες γειτονιές της Αθήνας. Και, πρωτίστως, στους
περί το Στάδιο, το Θησείο και την Ακρόπολη δρόμους που κοιμούνται και ξυπνάνε
με το όνειρο των πεζοδρομήσεων.

Και μιας και μίλησα γι’ αυτή τη συνοικία: θα βρεθεί, επιτέλους, κάποια λύση,
για τα πούλμαν που κουβαλάνε τουρίστες στην Ακρόπολη; Παρκάρουν πάνω στα
πεζοδρόμια της Δ. Αρεοπαγίτου και στην πλατεία μπροστά από τον «Διόνυσο», πάνε
κι έρχονται στου Φιλοπάππου, χρησιμοποιώντας το λιθόστρωτο του Πικιώνη και
έχουν καταστρέψει τα πάντα! Είπαμε ναι στον τουρισμό και ζήτω! Αλλά όχι και να
χαλάσουμε το ωραιότερο κομμάτι της Αθήνας (το ωραιότερο κομμάτι του κόσμου για
πολλούς) επειδή δεν θέλουμε να κουρασθούν, κάνοντας 100 μέτρα παραπάνω
πεζοπορία, οι τουρίστες μας! Ο Παρθενώνας και το Ερέχθειο δεν είναι Κολοσσαίον…