ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευρωφτωχότεροι, εν πλήρει συγχύσει

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ το κυρίαρχο θέμα αυτήν την περίοδο. Η πορεία μας προς το Ευρώ.

Αποσβολωμένη, παρακολουθώ τις ανησυχίες που διατυπώνονται. Τις στρατηγικές που
χαράσσονται. Τις συγχωνεύσεις που γίνονται. Τις ιδιωτικοποιήσεις που ετοιμάζονται.

Προσπαθώ να καταλάβω και συγχρόνως να βρω κάτι συναρπαστικό. Μάταια. Ίσως μια
ανοιχτή γραμμή 090… να ήταν μια κάποια λύση, που θα διασκέδαζε τις απορίες μου.

­ Θα πληρωνόμαστε μόνο με ευρώ και από πότε;

­ Θα δίνουν και στις γυναίκες;

­ Τις Αλβανίδες, πώς θα τις πληρώνουμε;

­ Ράβδους χρυσού συμφέρει να έχουμε;

­ Έναντι ποίου νομίσματος θα γίνεται η υποτίμηση;

­ Πού θα τυπώνονται τα ευρώ;

­ Θα κυκλοφορούν και πλαστά;

­ Θα έχουμε λιγότερες πορτοκαλιές σελίδες στις εφημερίδες;

­ Πού θα πετάξουμε τα εθνικά μας νομίσματα; Ή να τα φυλάξουμε, μήπως
αποκτήσουν συλλεκτική αξία;

­ Θα υπάρχουν μηχανισμοί που θα μας διώξουν αν μετανιώσουμε, ή θα μείνουμε
στην ομηρία του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος;

­ Ο Έλληνας με βασικό μισθό 120.000 δραχμές, περίπου 350 ευρώ, και ο Γάλλος ή
ο Γερμανός με βασικό 850 ευρώ περίπου, γιατί θα δίνουν το ίδιο ευρωαντίτιμο
για μια μπίρα;

­ Μήπως γίνουμε τελεσίδικα Ευρωφτωχότεροι και μας το κρύβουν;

Φοβάμαι ότι δεν θα βγάλω άκρη. Και ξέρω ότι θα ακολουθήσω τη γνωστή τακτική:
θα γίνω παθητικός πολίτης. Θα κάνω ό,τι μου πουν.